Een van de dingen die ik zo leuk vind aan het op festivals staan, is dat de lezers naar me toe komen en vertellen wat ze van mijn verhalen vinden. Een groot compliment is natuurlijk dat veel mensen vragen wanneer mijn volgende boek uitkomt. Helaas duurt dat nog minstens een jaar. Waarom? Niet alleen omdat mijn uitgever een druk publicatieschema heeft, maar vooral omdat ik moet werken en dus niet zoveel tijd overhoud om te schrijven als ik zou willen.
Daarover had ik op Elfia een leuk gesprek met een aantal mensen. Er werd voorgesteld dat een van hen me gaat sponsoren, zodat ik niet meer hoef te werken en dus sneller een nieuw boek kan uitbrengen. Omdat de man helaas niet veel te sponsoren had, kwamen we al snel op een inzamelingsactie met bekend gironummer. Met tv-show natuurlijk.
Maar ja, voordat dat realiteit wordt, heb ik mijn nieuwe boek natuurlijk al lang af.
Er zijn echter wel manieren waarop jij mij en andere schrijvers NU kunt helpen bij ons succes.
Hoe?
Vertel je omgeving over de boeken die je hebt gekocht of geleend. Breng de mensen om je heen op ideeën door ze te vertellen wat je leest. En vertel hen wat je ervan vond. Dat kan mondeling, maar natuurlijk ook via facebook of twitter. Of op een blog als deze. Schrijf eens een review op sites als bol.com of bruna.nl. Daar kun je vaak ook nog een boekenbon mee winnen.
Als je van een boek hebt genoten, kun je deze natuurlijk ook kado doen aan een ander. Of vraag er eens naar in je boekhandel of je bibliotheek, zodat zij het toch in hun assortiment gaan opnemen.
Als dit niet helpt om de verkoopcijfers omhoog te krikken, heeft het in ieder geval een ander effect: Ik krijg van al die reacties weer extra energie om te gaan schrijven.
En dat ga ik dus ook maar weer doen!
Geplaatst onder Laatste nieuws met tags elfia op 22 april 2013 door kimtentusscher
Er was eens, in een land hier niet zo ver vandaan, een koninkrijk dat Elfia heette. Het is een land vol magie en mysterie. Slechts twee dagen per jaar is het te bezoeken. Ga je nu in Haarzuilens op zoek naar Elfia, dan vind je iets wat doet denken aan, maar de levendigheid en de magie mist.
Ik beschouw mijzelf niet als een bezoeker van Elfia, maar als een inwoner. Als schrijver heb ik het privilege om naar binnen te mogen nog voordat de poorten openen. In die magische ochtenduurtjes, waan ik mij echt in een ander land. De inwoners ontwaken, de marktkooplieden stallen hun waren uit. En ik loop over de kalme paden van het koninkrijk om op bezoek te gaan bij de Hobbits, elfen en Rohirrim van Ennorandirrim. Met hen drink ik een kop thee in hun schitterende kampement. Wat een heerlijk begin van de dag.
Wanneer ik terugkom in de schrijversstal van Zilverspoor zijn de poorten van Elfia inmiddels geopend voor bezoekers. Ik bewonder de klederdrachten van iedereen die van heinde en verre naar dit koninkrijk is gekomen. De zon geeft dit jaar nog meer glans aan de parade die aan de stand voorbij trekt.
Ondertussen praat ik met mensen die mij nog niet kennen over mijn boeken. En luister ik met rode wangen naar de lezers die me komen vertellen wat ze van mijn verhalen vonden.
Ik heb weer van iedere minuut genoten. Volgend jaar weer!
De vorige keer postte ik mijn frustraties over enkele vooroordelen over Nederlandstalige fantasy. En dan met name over of het genre in ons taalgebied wel of niet onder hoeft te doen voor dat in het buitenland. Mijn mening is dat we natuurlijk niet hoeven onder te doen. Maar het is nu niet langer meer alleen maar mijn mening. Onlangs is ook het bewijs geleverd.
Thomas Olde Heuvelt is namelijk genomineerd voor een Hugo-award. Hij is de eerste Nederlander die dat voor elkaar krijgt. Geweldig.
Lees hier wat meer over Thomas’ nominatie.
1 September 2013 is de uitslag.
Thomas, gefeliciteerd en heel erg veel succes!
(En wat heeft hij toch een heerlijk Nederlandse naam…)
Gewoonlijk houd ik er niet zo van om op mijn blog tekeer te gaan over iets waar ik me over opwind. Ik geloof namelijk niet echt dat het wat uitmaakt. Maar af en toe steekt er weer iets de kop op, waar ik al langer mee zit en wat me raakt. En dan krijg je dit.
Het blijkt een ‘feit’ dat Nederlanders en Vlamingen liever buitenlandse fantasy lezen dan Nederlandstalige. Dat vermoeden bestond al langer, mede door de reacties die ik en andere schrijvers af en toe kregen, maar nu is het door de Taalunie onderzocht. Schrijven Online berichtte daarover: 700 Vlaamse en Nederlandse jongeren gaven door middel van een stemkastje aan ruim 63% meer boeken van buitenlandse schrijvers te lezen dan van Nederlandse en Vlaamse auteurs. Minister van Onderwijs en Taalunievoorzitter Pascal Smet vroeg zich af waarom, waarop de scholieren antwoordden dat het buitenlandse aanbod groter is en dat bijvoorbeeld het genre fantasy in de Nederlandstalige literatuur nagenoeg ontbreekt.
Ik zie het leven vaak positief en ik ben er ook echt van overtuigd dat bovenstaande aan het veranderen is. Er zijn de laatste jaren zoveel meer goede fantasy-boeken bijgekomen van Nederlandse en Vlaamse schrijvers en het aanbod wordt steeds breder. Geen schrijver is immers gelijk.
Dat was dan ook mijn eerste reactie op het bericht. Er is nog veel werk te doen om bekendheid te vergaren, maar we zijn op de goede weg.
En dan komt er daarna iemand die zegt ook liever buitenlandse fantasy te lezen. Ze is erg kritisch, zegt ze zelf, en als een boek niet spannend is na 30 pagina’s dan gooit ze het aan de kant. Dat is haar goed recht en tussen de regels door lees ik dat ze Nederlandstalige fantasy ook wel heeft geprobeerd. Of althans, dat hoop ik, want anders is het moeilijk om over dit onderwerp een mening te vormen.
Tussen de regels door lees ik ook iets anders, maar misschien (waarschijnlijk) was dat mijn frustratie van dat moment. Nederlandstalige fantasy is langdradig en niet spannend. Nee, dat bedoelt ze vast niet. Dat ligt echt aan mij.
Maar de discussie laat me niet los. Wat is dat toch dat Nederlandstalige fantasy minder goed zou zijn dan buitenlandse fantasy? En ineens besef ik me dat het een hele oneerlijke vergelijking is. Niet omdat de meeste fantasy die je in de boekhandels treft vertaald werk is en het dus logisch is dat de lezer daar meer mee in aanraking komt. Maar omdat Nederland, zelfs samen met Vlaanderen, zo’n klein gebiedje is en het qua aanbod dus altijd moet afleggen tegen de rest van de wereld. Vergelijk ons werk liever met werk uit Engeland, uit Amerika of uit Duitsland. Dan is de verhouding nog steeds scheef, maar de vergelijking in ieder geval iets minder krom.
Wat me ook tegenstaat aan de vergelijking die telkens wordt gemaakt, is de hokjesgeest. Alle Nederlandstalige fantasy wordt over een kam gescheerd, terwijl het aanbod zo breed is. Ik lees de laatste tijd veel fantasy van eigen bodem en ik kan er veel over zeggen, maar ik ben nog niet twee dezelfde verhalen tegen gekomen. Alle buitenlandse fantasy is toch ook niet gelijk? De mensen die op de discussie reageren hebben meestal een favoriete schrijver, maar weten heel goed dat niet alles wat in het buitenland uitkomt, van diezelfde kwaliteit is. Waarom verwachten ze dat van Nederlandstalige fantasy dan wel?
Dus eigenlijk wil ik zeggen: Ik hoop dat een slechte leeservaring niet de deur dichtdoet voor alle andere schrijvers uit ons taalgebied. Als je een slecht boek uit het buitenland leest, lees je dan ook nooit meer iets van over de grenzen? Judge a book on it’s cover, niet op de afkomst van de schrijver.
Zoals ik in het begin al zei, ik denk niet dat deze blogpost wat zal veranderen. Maar het lucht wel op. En misschien bedenken nu meer mensen dat we onszelf ook wel heel snel in de hoek drukken, zodat we niet kunnen winnen. Is Nederlandstalige fantasy beter of slechter dan buitenlands werk? Is de Nederlandse keuken lekkerder of smeriger dan de buitenlandse? Zijn Nederlandse mannen mooier of lelijker dan buitenlandse? Die vragen zijn nooit te beantwoorden. Niet alleen omdat het een kwestie van smaak is, maar vooral omdat de vergelijking niet specifiek genoeg is. Dus moeten we stoppen met ons dat af te vragen.
En nu ga ik iets doen dat constructiever is dan zeuren; een boek schrijven. Ik weet nu al dat er mensen zijn die het boek zullen waarderen en mensen die het aan de kant zullen leggen. Dat zegt iets over de boeken die IK schrijf en niet over de werken van andere auteurs in Nederland en Vlaanderen. En het zegt ook niets over de werken van over de grenzen.
Geplaatst onder Laatste nieuws op 24 februari 2013 door kimtentusscher
De afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest als jurylid voor een van de grootste schrijfwedstrijden in mijn genre: Fantastels. Zojuist heb ik mijn juryrapporten ingeleverd, dus is het tijd om de balans op te maken.
Ik kreeg 42 verhalen voorgeschoteld.
De stapel op de foto zijn alle uitgeprinte verhalen. Als je er een meetlat naast legt, kom je op 9 centimeter.
Ik schreef 36.389 woorden (en een beetje, want een paar rapporten schreef ik meteen op de daarvoor bestemde website) aan jurycommentaar.
De limiet voor een Fantastels-verhaal is 12.000 woorden, dus eigenlijk schreef ik meer dan drie verhalen.
Dit schreef ik vooraf op de site van Fantastels in mijn voorstelstukje: Ik geniet van het schrijven over andere werelden, vol personages met bijzondere gaven en de problemen die daardoor op hun pad komen. Die passie draag ik graag over op anderen. De beste manier om dat te bereiken is verhalen voorzien van goed onderbouwde, opbouwende kritiek.
Nou, een ding is zeker, die negen centimeter aan verhalen heeft me naar allerlei vreemde, spannende plekken gevoerd. Ik heb veel mooie personages leren kennen die in de meest vreselijke situaties verzeild raakten. Sommige van hen zullen me nog lang bijblijven.
De belangrijkste conclusie die ik na het afronden van mijn bijdrage aan Fantastels kan trekken, is dan ook dat ik me vooral heel erg heb vermaakt tijdens het jureren en dat er in Nederland en Vlaanderen veel talent rondloopt.
Ik ben erg benieuwd welk verhaal op 7 april de mooie, zilveren trofee in de wacht zal slepen!
Voor meer informatie over Fantastels, de prijsuitreiking en hoe je de volgende keer mee kunt doen, click hier.
Vandaag maar eens een blog over iets anders dan schrijven. Hoewel, de kans is groot dat de belevenissen van afgelopen weekend toch ergens in mijn verhalen opduiken. Je zou dit dus ook een blog over inspiratie kunnen noemen.
Naast schrijven en visual merchandisen, vul ik mijn tijd met slachtoffer spelen. Ik ben LOTUS, iemand die een opleiding heeft gevolgd waarin ziektebeelden worden aangeleerd en je leert hoe je wonden moet maken. Ik speel voor mijn EHBO-vereniging in Borne en doe mee aan Sigma-oefeningen.
Hoewel ik ook wel wat grotere oefeningen heb meegemaakt, valt dat allemaal in het niet bij wat er afgelopen weekend is gebeurd. Meer dan 36 uur lang werd er door drie internationale teams geoefend op Vliegveld Twente. Er was een aardbeving geweest, gevolgd door een tsunami en er waren verschillende locaties ingericht om bij dat scenario te passen. De foto’s zijn indrukwekkend, maar als je er echt langsreed… Dat gevoel kan ik moeilijk overbrengen. De chaos en puinhopen, het is iets wat je gewoonlijk alleen op tv ziet en ineens is het ‘echt’. En dan bedenk je je niet veel later dat je daartussen moet gaan spelen.
Ik kan uren vertellen over wat ik in de 18 uur dat ik moest spelen allemaal heb meegemaakt en ik vrees dan ook dat dit een lang verslag gaat worden. Toch zal ik proberen om het kort te houden door alleen enkele hoogtepunten te belichten. Maar waar begin je dan? Vertel ik over wat ik allemaal heb meegemaakt of juist over wat het meeste indruk op me heeft gemaakt? Of een combinatie van beiden?
Ik begin wel bij de zaterdagavond. Ik had er al een paar uren spelen opzitten en dit was mijn tweede rol. Ik was uit een ingestort winkelcentrum gehaald met een gebroken arm en naar het noodhospitaal gebracht dat het team uit Estland had opgezet. Ik werd op een bedje gelegd en voor ik het wist, kreeg ik gips om. Ik was maar kort buiten geweest, maar was wel koud geworden. Dat de artsen de kleding van mijn bovenlijf hadden geknipt, maakte het natuurlijk alleen maar erger.
Maar wat had ik een zorgzame arts met heerlijk warme handen. Hij streelde mijn gezicht om me gerust te stellen en hield mijn hand vast. Dat deed mij al zo ontzettend veel, moet je nagaan dat je daar echt als slachtoffer ligt en net al die ellende hebt meegemaakt. Waarschijnlijk heb je uren, zo niet langer, vastgezeten onder het puin. Dan is die warmte en die troost een onbetaalbaar geschenk.
Terug in de grimeerruimte bleek dat ik veel had gemist. Mijn collega slachtoffers hadden onder het puin gelegen en waren opgespoord door honden. Het was voor sommigen best een beangstigende ervaring, zo onder het puin en alle geluiden die je dan hoort en het gevoel dat de boel kan instorten (wat natuurlijk niet kan, want alles was zorgvuldig opgebouwd), toch was ik erg jaloers dat ik dat niet had meegemaakt.
De zondag begon ik dus met een missie. Ik wilde ergens in (het liefst onder de grond) en ik wilde alle hoeken van het noodhospitaal zien. Ik kwam om 9.00 uur aan en moest iemand aflossen die een zwangere vrouw moest spelen. Daar zag ik wel tegenop, want er waren een paar rollen waarbij je ook weeën moest spelen. Het leek me een genante ervaring om dat te moeten doen. Veel keuze heb je tijdens zo’n weekend echter niet. Er komt telkens iemand binnen die om een slachtoffer vraagt. Als jij dan voorhanden bent, speel je die rol.
Ook deze dag begon met een kleine rol. Nadat ik een vliegtuigongeluk had overleefd en een kort bezoek aan het noodhospitaal had gebracht, keerde ik terug naar de grimeerruimte. Ik had net warme chocolademelk gemaakt, toen er slachtoffers naar de kinderopvang moesten. Ze vertelden ons dat je daarvoor in een voormalige kerosinetank moest kruipen. Tijd voor actie, dus. Nog steeds zwanger en nu met een gebroken been, ging ik met een andere zwangere vrouw op pad.
We verwachtten in een kleine ruimte terecht te komen, maar zo’n tank is zo’n 8 meter hoog en 10 meter in doorsnee. De enige ingang was via een even hoge ladder. Die voelde niet heel stevig aan als je daarlangs met z’n tweeën naar beneden klom. Dus moesten we in een harnas en onszelf steeds zekeren.
Wat ik nog moet vertellen, de oefening was op dat moment al dik 30 uur aan de gang en de USAR (Urban Search And Rescue) teams hadden geen rust gehad. Zij kwamen via een andere kant de tank binnen, waar ze puin hadden weggehaald tot ze er zelf net door konden.
Wat een helden zijn die mensen. Zelfs na al die vermoeiende dagen, bleven ze oog houden voor de slachtoffers. Een Litouwse vrouw was mij en de andere zwangere vrouw aan het helpen, toen ze hun materiaal van 8 meter hoog in de tank lieten vallen. Toen ik daarvan schrok en riep dat er weer een aardbeving was, kalmeerde ze me meteen. Ze begreep direct waar ik het over had.
Nu klinkt dat misschien niet zo verwonderlijk, maar je kunt je wellicht het lawaai voorstellen in een metalen tank waar mensen lopen, slachtoffers schreeuwen en waar druk wordt overlegd. Alles galmt nog lang na. Die knal van de zak die op de vloer landde, was dus niet het enige geluid. Steek je hoofd maar eens in een olievat en laat iemand kloppen op de buitenkant terwijl je hardop praat, dan krijg je een beetje een idee van de geluiden die daar constant waren.
Ik begon deze blog met de opmerking dat het deze keer niet over schrijven zou gaan. Maar slachtoffer spelen, is natuurlijk ook verhalen vertellen. Terwijl ik in die tank lag, had ik alle tijd om mijn verhaal te overdenken. Ik besloot dat ik mijn kind niet meer voelde bewegen. Ik kwam onrustig overeind en riep de vrouw terwijl ze langsliep. Ik lag in een donkere hoek en door al het lawaai klonk ik niet echt duidelijk, denk ik. Toch merkte ze me meteen op en kwam naar me toe. Ze stelde me gerust dat het kindje misschien sliep. Iets anders kon ze ook niet voor me doen.
Ik heb me daar beneden ook erg vermaakt met het kijken naar hoe de redding in zijn werk ging. Mannen takelden zichzelf omhoog langs die ladder, met reddingspoppen achter zich aan. Vanuit het duister gingen ze het licht aan de hemel tegemoet. Het ronde gat in het plafond was de poort naar veiligheid.
De ernstige slachtoffers werden in een brancard horizontaal omhoog getakeld. Helaas mochten wij uit veiligheidsredenen niet zo gered worden. Begrijpelijk, maar ik had het best een uitdaging gevonden. Wij moesten zelf langs de ladder omhoog klimmen, gezekerd en wel. Het laatste stukje werd ik geholpen door twee Litouwers. Ik werd naar een Portugees veldhospitaal gedragen en daar opgevangen, voor ik weer door kon naar het noodhospitaal van Estland.
Ik hield vol dat ik mijn kindje niet meer voelde. Omdat ik de weeën wilde vermijden, heb ik gezegd dat ik geen buikpijn had of alleen maar een klein beetje. Ik wist niet zeker of dat verhaal geloofwaardig was, maar het hield de hulpverleners wel bezig. Er werd druk in het Estlands gediscussieerd. Ik nam tenminste aan dat het over mijn zwangerschap ging, want dat gebroken been vond ik zelf niet zo ernstig. Aan mijn gebroken arm van de vorige dag werd immers ook niet zoveel aandacht besteed.
Daarna werd ik verder de tent in gereden. Als je op een brancard ligt, zie je natuurlijk alleen maar het plafond, dus ik had geen idee waar ik naartoe werd gebracht. Dat werd snel duidelijk toen ik de ronde lampen zag en de mannen in blauwe uniformen met mondkapjes voor. Ik kwam op de operatiekamer terecht.
Toen schrok ik wel even, want ik dacht dat het voor het kind zou zijn. Dat ze het misschien zouden halen, dat ik toch een bevalling moest gaan spelen of dat er een eng onderzoek zou komen. Ik nam aan dat ze mijn ondergoed aan zouden laten, maar toch…
Het bleek gelukkig voor mijn been te zijn. Dus kon ik lekker gaan slapen terwijl ik geopereerd werd. Nou word je natuurlijk niet echt geopereerd, maar ze houden de OK wel bezet zolang een operatie duurt. Ik lag dus op een bed met een deken over terwijl het medische team naast me zat. Mijn been was niet bedekt en in die tank was het erg koud geweest. Iemand merkte dat mijn voet heel koud was en deed daar een doek omheen. Even later voelde ik dat hij of zij nog een keer controleerde of ik al wat warmer werd.
Juist die kleine dingen, daar was ik zó van onder de indruk. De opmerkzaamheid, zelfs na al die tijd. Er werd echt naar je geluisterd en er werd ingegaan op je emoties.
Ik werd weer bijgebracht uit de narcose en mocht naar de ziekenzaal. Nadat het spel was afgelopen, kwam de zuster bij me. Ze zei dat mijn kindje was overleden en dat het vanzelf geboren zou worden. Ik heb mijn verhaal bij haar gecheckt en het bleek gelukkig wel geloofwaardig. Dat weet ik dan weer voor de volgende keer.
Dat was het einde van een geweldig weekend. Ik ben diep onder de indruk van de hulpteams die dit weekend op het vliegveld waren. Dat je zo vermoeid en na zo’n tijd nog zo serieus kunt omgaan met een stel Nederlanders die spelen dat ze gewond zijn en je aandacht opeisen. En dat je zelfs dan nog oog hebt voor al die kleine dingen die een slachtoffer geruststellen. Echt geweldig.
Ik zou volgende week zo weer meedoen als dat zou kunnen. Wat zeg ik, als ze me nu bellen, sta ik over een uurtje klaar.
Het jaar zit er alweer bijna op. En wat een jaar is het geweest. De afsluiting van de Lilith-trilogie die ik op een geweldige manier heb gevierd in Cinema Hengelo. “Geboren in Licht” werd geweldig ontvangen op onder andere de Elf Fantasy Fair in Haarzuilens. Binnen een paar maanden was het boek al toe aan een herdruk. Die gelegenheid werd meteen aangegrepen om alle delen van nieuwe kaften te voorzien.
Het nieuwe verhaal dat ik al geruime tijd in mijn hoofd had zitten wilde er maar moeilijk uit komen, zodat ik nu nog steeds in een beginstadium zit. De laatste dagen gaat het beter. Dat komt door een afbeelding die mijn verbeelding prikkelde en door de deadline die alvast is gesteld door mijn uitgever. In 2014 moet een nieuw verhaal van me uitkomen. Dat betekent dat ik tot eind 2013 heb om het eerste deel af te ronden. Het klinkt nog heel ver weg, maar ik weet dat een jaar voorbij vliegt.
2013… Een mooi getal: dertien. Ik ben iemand die juist onder ladders doorloopt, dus dertien is eerder een geluksgetal voor me, dan dat ik vrees dat het me ongeluk brengt. Ik verheug me dan ook op het komende jaar. Het zal in het teken staan van mijn nieuwe verhaal, maar ook van nieuwe kansen en richtingen. Met twee boeken die worden vertaald in het Engels ligt de wereld voor me open. In november volgend jaar wordt de World Fantasy Convention gehouden in Engeland. Ik heb al een slaapplek en toegangsbewijzen. Ik ben nu al benieuwd naar hoe mooi het jaar zal zijn dat dan bijna achter me ligt.
Maar eerst het staartje van 2012 en een groot gedeelte van 2013. Ik wens jullie fijne dagen, samen met familie en vrienden in een sfeervolle omgeving. Geniet ervan!
Een van de dingen die ik zo leuk vind aan het op festivals staan, is dat de lezers naar me toe komen en vertellen wat ze van mijn verhalen vinden. Een groot compliment is natuurlijk dat veel mensen vragen wanneer mijn volgende boek uitkomt. Helaas duurt dat nog minstens een jaar. Waarom? Niet alleen omdat mijn uitgever een druk publicatieschema heeft, maar vooral omdat ik moet werken en dus niet zoveel tijd overhoud om te schrijven als ik zou willen.
