FAQ – Waarom heet Lilith Lilith?

Bloed, Blog, FAQ, Gebonden in Duister, Geboren in Licht, Kims boeken, over schrijven

800px-Lilith_(John_Collier_painting)Lilith, de hoofdpersoon van de trilogie en de Vertellingen van de Ondergang, heeft een naam die nogal wat reacties oproept. Want er zijn veel mythen en verhalen over haar. Ze is de eerste vrouw van Adam (ja, nog voor Eva), geschapen als zijn gelijke, maar het paradijs uitgetrapt, omdat ze teveel een eigen wil had. Ze wordt afgeschilderd als moeder van de vampiers. Ze is een Godin in de wicca. En ik geloof dat er in Azië ook verhalen zijn over haar.

(afbeelding: Door John Collier – The Atkinson Gallery, Southport, Engeland Eigen werk, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=207924)

Ik krijg dan ook vaak de vraag waarom ik voor deze naam heb gekozen. En dan moet ik altijd bekennen dat ik deze verhalen allemaal niet kende toen ik begon aan het verhaal van ‘mijn’ Lilith. Vooral in mijn begintijd als schrijver gebruikte ik een voornamenboekje als bron van inspiratie. Nog steeds zoek ik naar namen die me iets doen, maar die ook de juiste betekenis hebben. En zo kwam ik Lilith tegen. Ik vond het meteen een geweldig mooie naam. Helaas was de betekenis die er achter stond minder mooi:

Bekend uit de bijbel als naam van een vrouwelijke demon. Gewoonlijk vertaald met ‘nachtmonster’, maar oorspronkelijk hangt de naam samen met Sumerisch lilla ‘geest, spook’.

Als ik al ideeën had om een dochter zo te noemen, dan werden die meteen weer van tafel geschoven. Ik zag al voor me hoe klasgenootjes er achter zouden komen. Maar dat betekende niet dat ik de naam niet voor mijn personage kon gebruiken.

skinchangerIk weet niet of Lilith toen al een Drakenvrouw was of nog steeds een orc (zoals in mijn eerste ideeën voor dit verhaal), maar het paste sowieso bij het personage dat ik in gedachten had. Iemand met een vreselijke achtergrond, vechtend tegen de vooroordelen over haar. Iemand die oppervlakkig gezien als een monster werd bestempeld, maar achter wie veel meer school. Een vrouw van wie je, wanneer je je best doet om je in haar te verdiepen, begrijpt waarom ze deed wat ze deed.

Uiteindelijk leerde ik de andere verhalen over Lilith natuurlijk wel kennen, want als je telkens vragen krijgt, ga je op zoek naar info. Ik vond het vooral inspirerend. De bijbelse Lilith is een vrouw waar ik tegenop kan kijken. Iemand die in haar eigen kracht staat, die zich niet laat onderdrukken. En hoewel ‘mijn’ Lilith het moeilijk vindt om die kracht in zichzelf te vinden, komt zij er ook wel.

 

FAQ is een terugkerend onderdeel op mijn blog. Heb je ook een vraag voor me? Stel die hier onder, dan komt die misschien ook aan bod.

Advertenties

Van manuscript naar boek

Blog, Een nieuw verhaal, Hydrhaga, over schrijven

Vandaag deel 2 van de weg die ik als schrijver heb afgelegd. Ik wilde iets schrijven over mijn zoektocht naar een uitgever, maar ik zag dat ik dat al eens heb verteld… (je leest die blog hier).

Daarom heb ik besloten om vandaag wat meer te vertellen over wat er allemaal moet gebeuren voor een boek te koop is. En dat is nog een heel proces, want het manuscript van Hydrhaga was het beste dat ik op dat moment kon schrijven, maar het was zeker niet klaar om een boek te worden. Ik vertelde er de vorige keer al iets over, maar dat zal ik nu wat uitgebreider doen.

hydrhagamanuscriptEigenlijk is een boek uitgeven een lang proces. Als je een manuscript opstuurt naar een uitgever ben je zo een half jaar verder voor je een antwoord krijgt. En dat is dan vaak ook nog een afwijzing, zodat je weer van voren af aan kunt beginnen. Als je het geluk hebt dat een uitgever het ziet zitten, begint het redactieproces. Dat is echt niet alleen de grammaticale fouten en spelfouten er uit halen (dat is pas de allerlaatste fase). In de eerste redactierondes wordt gekeken of het verhaal wel logisch is en hoe de personages zijn. Misschien worden hele stukken weggestreept of krijg je de mededeling dat je bepaalde delen toch beter moet uitleggen.

Een vraag die me vaak wordt gesteld, is of ik het niet vervelend vind dat iemand zich met het verhaal gaat bemoeien. Het is toch mijn verhaal? En ineens zegt iemand dat het anders moet.

Het antwoord op die vraag is: Nee, ik vind dat helemaal niet vervelend. Vanaf mijn eerste boek heb ik altijd het gevoel gehad dat een verhaal met de hulp van de redacteur meer en meer het verhaal werd dat ik de hele tijd al wilde vertellen. En eigenlijk is dat ook heel logisch. Ik zit veel te dicht op mijn verhalen om te kunnen zien wat er nu eigenlijk staat. Ik weet wat ik met die ene kromme zin wil zeggen. Ik weet heel veel van mijn personages en mijn wereld, maar daardoor zie ik niet of die informatie ook wel helder in het boek staat. Daar heb je echt iemand voor nodig die er met een frisse blik naar kan kijken.

redactieMaar als ik zeg dat ik er reikhalzend naar uitkijk, dan lieg ik. Want natuurlijk is het ook eng. Als, na bijna drie kwart jaar alleen aan een manuscript werken, het eerste deel van de redactie in mijn inbox ligt, durf ik de mail bijna niet te openen. Dan spiek ik tussen mijn vingers door om te kijken hoe “rood” (of een andere kleur, want de meeste redacteuren zijn lief en laten je niet te hard schrikken) de pagina’s zijn door alle veranderingen en aantekeningen. Vaak genoeg zit ik hardop te mopperen. ‘Dat je dat niet begrijpt! Het staat er toch?’ Maar als ik een dag later nog eens, inmiddels wat rustiger, door de opmerkingen ga, blijkt meestal toch dat de redacteur gelijk heeft.

 

Wat valkuilen van mij die tijdens de redacties naar boven komen:

  • Ik ben bij vlagen veel te lief voor mijn hoofdpersonen, waardoor interacties ongeloofwaardig zijn (ook al ben ik op andere momenten meedogenloos hard).
  • Omdat ik voor het slapengaan nog veel nadenk over mijn verhaal, viel het in het manuscript van Hydrhaga op dat mijn personages ook veel in bed lagen. Oeps.
  • Zuchten, knikken, hoofdschudden, glimlachen, dus… het zijn allemaal stopwoordjes die te vaak in mijn manuscript voorkomen. (En ik heb nog veel meer stopwoordjes.)
  • Ik ben van de snelle omschrijvingen: ‘Kiril riep iets.’ Waarop mijn redacteur altijd vraagt: ‘Wat dan?’ Probleem is dat wanneer je dat uitschrijft er ook een reactie moet komen en voor je het weet ben je weer een paar alinea’s verder. Bij mij groeien manuscripten ook altijd tijdens de redactie in plaats van dat ze korter worden, hihi.

Wil jij iets weten over het uitgeven van een boek, wat er allemaal achter de schermen gebeurt, of iets heel anders over het proces? Laat dan een reactie achter, hier of op facebook.

De volgende keer vertel ik meer over mijn tweede verhaal en hoe anders dat proces was dan het schrijven van mijn eerste boek.

Liefs Kim.

 

Eerder verscheen in de serie over de weg die ik als schrijver heb afgelegd: Hoe het allemaal begon.

 

Nog op de planning staan:

16 augustus: En toen was daar Lilith.

23 augustus: Het warme bad.

30 augustus: Dromen over de toekomst.

Hoe het allemaal begon…

Blog, Hydrhaga, Laatste nieuws

Ter ere van mijn tien jaar gepubliceerd schrijverschap, lijkt het me leuk om in een serie te vertellen welke weg ik heb afgelegd. Van het eerste idee (letterlijk een droom) tot aan mijn dromen voor de toekomst. Iedere donderdag in augustus vertel ik daar iets over.

Vandaag vertel ik hoe het allemaal begon. Voor sommige van jullie is dit geen geheim. Hydrhaga ontstond door een droom. ’s Nachts beleef ik allerlei vreemde avonturen. Ik ren vaak als een soort James Bond rond en moet de wereld redden. Of ik win een marathon. (En wat ik nog steeds niet begrijp: in het echt haat ik hardlopen, in mijn slaap vind ik het heerlijk en ben ik er ook goed in.)

Die dromen gaan altijd over mijzelf. In de zomer van 2006 droomde ik echter over iemand anders. Deze vrouw kwam aan bij een poort met het gevoel dat ze in het land er achter een heerlijk leven zou gaan leiden. Ik werd wakker met het gevoel dat ze zich daar heel erg in vergiste. Het verhaal bleef door mijn hoofd spoken en ik besloot het in een vakantie zonder verdere plannen op te gaan schrijven.

Ik denk dat dit de kracht van Hydrhaga is. Ik begon er aan vanuit mezelf, zonder verwachtingen en zonder een doel dat groter was dan ‘ik wil dit opschrijven’. Ik dacht helemaal niet na over uitgevers of lezers. Het zou in eerste instantie ook maar een kort verhaal worden.

Dit gaf een enorme vrijheid die ik nu nog vaak mis. Er waren geen grenzen, alles kon en mocht. Robots in een high fantasy verhaal? Waarom niet. Een onderzeeër lijkt me leuk. Dan schrijf ik die er toch in! Van de meeste schrijfregels (show don’t tell of infodump bijvoorbeeld) had ik nog nooit gehoord, dus ik maakte me er ook niet druk om. Het was een heel onbevangen proces.

hydrhaga_softcoverHet is niet gek dat Hydrhaga het meest persoonlijke verhaal is geworden. Lumea heeft zeker wel trekjes van mij (oh oh, en soms wordt ze als irritant omschreven…). Dat ze twee oudere broers heeft en het liefst met de jongens meedoet? Dat ben ik. Maar dat ze een moeder heeft die haar juist in het keurslijf van het traditionele vrouwzijn wil drukken… Zo’n moeder heb ik gelukkig niet. Dat ze een achtergrond heeft die heel erg geïnspireerd is door de Noord Amerikaanse Indianen, dat komt rechtstreeks van mijn interesse voor dat volk. Dat Elion een elf is, komt doordat ik verliefd was op de elfen uit Tolkiens wereld.

eaad9d01b1fe1532ae979b1b40629ec9ef133f57Toen ik het verhaal had opgeschreven, bleek dat ik dat schrijven best wel onder de knie had. Natuurlijk maakte ik beginnersfouten. Ik ben nu echt super streng op het schrijven vanuit 1 personage (perspectief), maar in die eerste versie van Hydrhaga presteerde ik het om in een zin in het hoofd van Lumea en in het hoofd van Elion te kruipen. Het verhaal zat ook niet helemaal logisch in elkaar. Maar gelukkig kwam er een uitgever op mijn pad die me daar mee hielp. Maar daarover de volgende keer meer.

Heb je nog een vraag over Hydrhaga of over dit begin van mijn carrière. Laat die dan achter in een reactie, hier of op facebook. Ik vind het leuk om er meer over te vertellen!

Veel liefs, Kim

Hier vind je meer informatie over Hydrhaga en kun je gratis de eerste dertig pagina’s lezen.

Nog op de planning staan:

9 augustus: De zoektocht naar een uitgever.

16 augustus: En toen was daar Lilith.

23 augustus: Het warme bad waar ik in terecht kwam.

30 augustus: Dromen over de toekomst.

Het mooiste verjaardagskado…

Blog, Kims boeken, over schrijven

Vandaag ben ik jarig, maar ik vier ook een schrijfjubileum. Precies tien jaar geleden kreeg ik namelijk bericht dat mijn eerste boek – Hydrhaga – zou worden uitgegeven. Jos Weijmer en Richard de Vroede durfden het wel aan om mijn boek te publiceren bij hun net opgerichte uitgeverij.

hydrhagamanuscriptToen heette die nog Ardor House en het was de vijfde uitgeverij die ik aanschreef. Waarschijnlijk meer dan een jaar eerder was ik begonnen met het benaderen van uitgeverijen. Eerst de bekende twee: Luitingh en Meulenhof. Van Meulenhof kreeg ik al snel een afwijzing, van Luitingh duurde dat wat langer. Zo lang zelfs, dat ik de stoute schoenen aantrok en nog eens informeerde. Toen ik uiteindelijk toch die afwijzing kreeg, zat er wel een persoonlijk en positief berichtje bij.

Daarna zocht ik contact met A.W. Bruna en De Harmonie. Ik vroeg eerst of ze wel een fantasy manuscript wilden ontvangen. Toen ze positief reageerden, stuurde ik het manuscript op. Maar ook daarvan kreeg ik twee afwijzingen.

Hoe ik op het pad van Ardor House kwam, weet ik nog goed. Ik raakte op Castlefest aan de praat met Remco Nieboer en vertelde hem over de afwijzingen. Hij wees naar de andere kant van de tent: “Er is een nieuwe uitgeverij. Misschien is dat wat voor jou.” Ik schuifelde verder naar de tafel waar op dat moment alleen Richard achter zat. Waarschijnlijk klaar om met schrijvers te praten, maar dat durfde ik natuurlijk niet. Dus ik griste een folder mee en bestudeerde die later. En ik besloot Hydrhaga nog een keer in te sturen.

hydrhagaIk denk dat ik toen weer een paar maanden heb moeten wachten, maar eindelijk kwam dus op mijn verjaardag het goede nieuws. Hydrhaga zou niet veel langer een stapel papier zijn, bijeengehouden door een zwart ringbandje. Het zou een echt boek worden!

Het zou nog tot augustus 2008 duren, voor dat ook echt het geval was. Eerst moest het boek grondig geredigeerd worden. Ook moest er nog een geweldig mooie omslag om, die Iris Compiet maakte. En wat er daarna allemaal is gebeurd, weten velen van jullie.

Tien jaar later ben ik druk bezig met mijn achtste boek. Drie zijn er al vertaald in het Engels, aan de vierde wordt gewerkt. Dankzij Richard en Jos heb ik me kunnen ontwikkelen. Want was zij mij werkelijk als kado gaven op 7 november 2007 was het vertrouwen dat ik kon uitgroeien tot de schrijver die ik nu ben!

*** De eerste 30 pagina’s van Hydrhaga lees je HIER!

Worldcon Helsinki 2017

Blog, Een nieuw verhaal, Laatste nieuws, over schrijven, Uncategorized

Toen ik anderhalf jaar geleden mijn baan verloor, besloot ik me fulltime te gaan storten op het schrijven. Ik wilde kijken hoever ik kon komen als ik daar al mijn aandacht op kon vestigen. Ook besloot ik een serieuze poging te doen om de internationale markt te veroveren.

Een paar jaar geleden waren al Hydrhaga en Bound in Darkness uitgekomen als Engelse edities. Het afgelopen jaar heb ik ook Verbroken in Schemer laten vertalen (nog even de puntjes op de I en dat boek is klaar) en onlangs is mijn vertaler gestart met het laatste deel van de Lilith trilogie. Ook heb ik de eerste stukken van Jager naar het Engels laten omzetten. Mijn plan was namelijk tweeledig: via selfpub de Lilith trilogie lanceren en met Jager en Prooi op zoek naar een agent of uitgever in het buitenland.

Ik ben altijd heel goed in het bedenken van plannen, maar hoe ik die vervolgens ten uitvoer moet brengen… dat vind ik altijd een stuk lastiger. Want hoe werkt dat Amazon nou eigenlijk? Waar moet je op letten als je een boek uitgeeft in het buitenland? Welke agent is betrouwbaar en hoe benader je die dan? Heel veel vragen, weinig antwoorden. Want als je op internet gaat zoeken, vind je heel veel informatie. Maar welke is de goede?

20979839_10156138244785931_159043837_nGelukkig werd dit jaar de Worldcon niet in Amerika georganiseerd, maar in het beter bereikbare Helsinki. Ik besefte dat ik daar de informatie zou kunnen vinden die ik zocht. J. Sharpe besloot ook te gaan, dus boekten we een vlucht en hotel. Op 9 augustus vlogen we (de groep Nederlanders was inmiddels wat groter) naar Finland. Ik had mijn koffer vol met boeken en mijn hoofd vol met vragen waar ik een antwoord op hoopte te krijgen. En het nieuwste boek van Joris was net uit, dus had ik ook nog erg fijn leesvoer voor onderweg.

Nou ken je misschien de comic cons zoals die in Nederland en België worden gehouden. Ik kan je vertellen, een Worldcon is echt iets heel anders. Het is meer een conferentie. Vijf dagen lang is er een uitgebreid programma met lezingen, panels, workshops, films, feestjes en nog veel meer (ik geloof 900 programma onderdelen in totaal). Ook worden er de Hugo Awards uitgereikt. In de cons in Nederland en België ligt de nadruk veel meer op de markt en het cosplayen, dat is bij Worldcon van ondergeschikt belang.

20643094_1498795120247492_7084231199434310329_oDe eerste dag was chaos. Er stond niet zoveel op het programma, dus de duizenden mensen wilden allemaal hetzelfde zien. Dat paste echter niet in de zalen. De panels waar het ons wel lukte om binnen te komen, vielen tegen. Geen geslaagde eerste dag dus. De afsluiting was wel erg gezellig: lekker uit eten met een hele club Nederlanders.

De tweede dag waren er meer dingen tegelijkertijd gepland, waardoor de menigte zich meer verdeelde en er waren grotere zalen geregeld. Joris en ik vonden een plekje vooraan in de zaal bij het – voor mij – meest belangrijke panel van die dag: “Literary agents and where to find them”. Ik weet nu wie ik Jager kan toesturen en hoe ik dat het beste kan doen.

20645575_1501373256656345_2033492774155957521_oEen paar uur later mochten Joris en ik ook zelf in een panel plaatsnemen: “Role of secrets in speculative fiction”. Hoe kom je op zo’n panel, vraag je je misschien af? Maanden eerder had ik aangegeven graag deel te nemen aan het programma en tot mijn verrassing was ik voor drie panels geselecteerd. Dit eerste panel ging erg leuk en het geeft een enorme kick om voor zo’n grote zaal te zitten. Vooral omdat de meeste stoelen ook echt bezet waren. Op de foto zwaait Worldcon naar Nederland.

20729294_10155401386825211_8531112473293136982_nVrijdag wilde ik naar het panel “Building resistance”. Helaas ontspoorde dat helemaal. Het panel zou gaan over hoe je overtuigend een opstand neerzet in je verhaal en het begon veelbelovend. Al snel ging het echter over American healthcare. Jammer, want in de Vertellingen van de Ondergang 2 – Macht gaat een opstand een grote rol spelen. Vervolgens moest ik deelnemen aan een panel over “Female friendship in fiction”. Een lastig onderwerp, vond ik, maar uiteindelijk ging het prima. Een paar uurtjes later zat ik in het leukste panel: “The Fantastical travel guide”, samen met Shimo Suntila, Jeff Vandermeer en Anne Leinonen. Je kunt deze hier op Youtube terugzien. Dit was het laatste panel waar ik aan deel moest nemen. Ik vond het echt super om dit te ervaren, maar ik vond het ook wel fijn dat het er nu op zat. Want soms miste ik ook hele interessante onderwerpen, doordat ik ergens moest zijn. Ach ja, je kunt niet alles hebben.

20747090_1501200496673621_1137454661_oHet meest interessante moest echter nog komen. In het panel “So you’ve decided to self-publish. Now What?” gaven vijf schrijvers echt alle ins and outs over het selfpubben. Wat heb ik hier veel aan! De volgende dag heb ik nog gepraat met Deborah J. Dean, een van de deelnemers aan het panel, en ik heb nu een heel stappenplan klaar voor hoe ik de Lilith trilogy kan gaan verkopen. De eerste stappen zijn zelfs al gezet. Echt super dat deze mensen hun kennis wilden delen!

De hele Worldcon was mijn Bound in Darkness te koop in de dealerroom en zaterdag stond ik op het programma voor een signeersessie. Als je George RR Martin of Robin Hobb bent dan gaan de mensen al twee uur van tevoren in de rij staan en gaat de rij minstens twee keer de zaal rond. Dat was bij mij natuurlijk een stukje minder, maar ik was blij verrast dat er toch echt mensen kwamen. Een man uit Amerika had naar aanleiding van “The Fantastical travel guide” mijn boek gekocht en was er ook al best ver in. Het was super om te horen dat hij het een erg goed verhaal vond. Ook kwam Mervi, een Finse boekblogger, langs om een recensie exemplaar op te halen en met Joris en mij op de foto te gaan.

Op zondag moest Worldcon het zonder Joris en mij doen. We besloten dat we toch echt wat meer van Helsinki moesten zien dan alleen het stukje van de hostel naar de con.

Wat ik me eigenlijk helemaal niet zo gerealiseerd had, is dat Worldcon viel in de laatste week dat ik uitkeringsgerechtigd was. Geïnspireerd keerde ik terug, met een duidelijk beeld hoe ik nu verder moet. De cirkel is rond. Zou het toeval zijn?

 

P.S. Omdat het veroveren van de wereld niet zo snel ging als ik aanvankelijk had gehoopt en ik het ook wel heel eenzaam vond, ben ik pas geleden weer op zoek gegaan naar een baan. Sinds vorige maand heb ik weer werk voor drie dagen in de week, wat perfect te combineren is met al die andere dingen die ik doe.

Hier is Bloed.

Bloed, Blog, Een nieuw verhaal, Laatste nieuws

Je werkt er zo lang naartoe en dan ineens is het klaar. Bloed is af. Je kunt er niets meer aan veranderen. Niet dat dat nodig is, want na meer dan een jaar er alleen aan werken, zeven proeflezers, vier redactierondes en de eindredactie is het klaar. Maar dat maakt het nou juist zo vreemd. Ik heb er zo intensief aan gewerkt en ineens… een zwart gat.

Gelukkig werd dat al snel opgevuld met de promotie. Eerst natuurlijk Elfia, dat weer geweldig was. Zoveel mensen die blij waren om meer over Lilith te lezen. Heerlijk. En dan op 11 mei de officiële presentatie bij Boekhandel Broekhuis in Hengelo. Mijn soort van thuishaven. Ik heb een heerlijke avond gehad met familie, vrienden en fans.

KTT-BLOED170511-06

Natuurlijk moest Bloed worden onthuld. Mijn vader had een boek gemaakt waarin we het boek konden verstoppen. Dat maakte het extra bijzonder. Het ‘eerste exemplaar’ ging naar Britt, een van mijn proeflezers. Zij vertelde ook iets over hoe zij dat heeft ervaren.

KTT-BLOED170511-07

KTT-BLOED170511-17

Wat erg fijn was, was dat ik de presentatie niet alleen hoefde te doen. Matthijs van der Velden interviewde me en dat ging erg leuk. Ook fijn dat het publiek lekker meedeed door zelf ook anekdotes te delen. Over hoe ik aan de kantinetafel bij V&D hele verhalen vertelde over Lilith en de anderen, bijvoorbeeld.KTT-BLOED170511-18

KTT-BLOED170511-09

Bijzonder was toen Jos Weijmer ter sprake kwam. Bloed is aan hem opgedragen, want hij was mijn mentor en helaas veel te vroeg overleden. Tijdens het schrijven van Bloed heb ik veel aan hem en zijn wijsheden gedacht. Er zit zelfs nog een echt Jos-woord in het boek verstopt. Eeuwige roem voor wie dat kan vinden.

KTT-BLOED170511-21

De avond eindigde met het signeren van een flinke stapel boeken en toen was het eigenlijk alweer veel te snel voorbij. Gelukkig mag ik binnenkort op herhaling. Op 16 juni doe ik een presentatie bij Rebers Boek en Buro in Zevenaar. Vind je het jammer dat je er in Hengelo niet bij was? Kom dan vrijdag gezellig langs.

KTT-BLOED170511-22

~~~~

Foto’s door Nera K. Design

Voorproefje van Bloed lezen? Dat kan hier.

Een voorproefje…

Blog, Een nieuw verhaal, Kims boeken, Laatste nieuws

Tijdens Elfia Haarzuilens komt Bloed uit. Dit is het eerste deel van een nieuwe serie waarin Lilith een van de hoofdrollen heeft.

Vandaag trakteer ik jullie alvast op de eerste twee hoofdstukken. Veel leesplezier!

106Flaptekst:

Iedereen dacht dat het moment dat Lilith het profeetschap aanvaardde het einde betekende van Merzia. Haar aanwezigheid bracht echter vrede en stabiliteit naar het koninkrijk. Daaraan komt een einde als de erfgenaam van de troon terugkeert. De jonge, maar haatdragende Rayender wil wraak om wat zijn vader en het rijk tien jaar eerder is aangedaan. Wanhopig probeert Lilith een nieuwe oorlog tegen te houden.

Ook de plannen van Kiril worden ruw verstoord door de terugkeer van de koning. Zelfingenomen als hij is, ziet hij zichzelf als de man die Merzia naar een hoger plan kan tillen. In plaats van zijn greep op de macht te versterken, moet hij echter zijn zwaard weer oppakken en in dienst van de meedogenloze Rayender strijden voor het behoud van zijn eigen idealen.

Ver van dit grimmige strijdtoneel, in de woestijn Cornuagh woont Nighram samen met haar ouders. De enige schaduw op haar eenvoudige leven is de hoon van haar leeftijdsgenootjes. Dan duiken ook hier de strijders van de Goden op…

 

Download hier gratis de eerste twee hoofdstukken: PDFBloed

Terugblikken en vooruitkijken.

Blog, Laatste nieuws, over schrijven, Uncategorized

De laatste dag van het jaar is natuurlijk het juiste moment om even terug te kijken. En wat was 2016 een bijzonder jaar. Vol vreemde ontwikkelingen en nieuwe kansen. Een jaar van er voor kiezen om alles opnieuw in te richten, maar ook een jaar waarin ik soms gedwongen werd om dat te doen.

14224678_985330914927251_1322684807360737295_nIn januari verhuisden we naar ons nieuwe stekje in Enschede. Ons eerste eigen huis, dat voelt heel anders dan een huurhuis. En dat zie je er ook wel aan af. Binnen is veel opnieuw geschilderd en ook de buitenkant is al flink aangepakt. Er zitten nieuwe windveren op, de scheuren in de betonnen rand aan de voorkant zijn weggewerkt en de gang is bijna in oude glorie hersteld. Eindelijk heb ik een eigen schrijfkamer, maar ook in de andere kamers ben ik graag. Nu een jaar later ben ik nog steeds verliefd op ons huis.

Na een rotperiode op het werk kwam in februari eindelijk duidelijkheid. V&D hield op met bestaan en dus werd ik werkloos. Nou is dat natuurlijk heel verdrietig en ook best lastig, want de zekerheid van een vast contract valt weg en opeens heb je geen plek meer waar je bijna dagelijks heengaat en je lieve collega’s treft. Gelukkig had het ontslag geen gevolgen voor het huis dat we net hadden gekocht.

In de eerste twee maanden van 2016 kwam mijn leven dus behoorlijk op de kop te staan. Voor mij voelde het echter vooral als de frisse start waar ik al zo lang aan toe was. Dit was het moment om mijn leven opnieuw in te richten. Om te kijken wat ik bij me wil houden en waar ik eindelijk afscheid van ging nemen. Over een ding heb ik nooit getwijfeld: het schrijven.

bloed_finalcropped2Dus besloot ik me vooral te richten op dat wat ik het liefste doe. Mijn website kreeg een nieuwe uitstraling. “Bloed” maakte goede vooruitgang en jullie reageerden heel enthousiast dat Lilith in dit verhaal terugkeert. Ook zette ik de vertaling van “Verbroken in Schemer” in gang. Ik had grootse plannen en niet alles wat ik me had voorgenomen is gelukt, maar ik ben toch heel tevreden met wat ik allemaal al wel heb bereikt.

Noem me zweverig, maar soms heb ik het idee dat er een reden is waarom ik dingen uitstel. Zo heb ik bijvoorbeeld vaak genoeg gemopperd op mezelf, omdat ik nog geen contacten had gelegd met redacteuren voor de Engelse edities. Er was telkens wel een excuus om het uit te stellen. Of was dat, omdat iets in me wist dat ik beter nog even kon wachten?

Een maand geleden kreeg ik namelijk een brief waarin werd uitgelegd dat ik door het ontslag bij V&D recht heb op een hele mooie subsidie. Met dat bedrag kan ik een veel betere redacteur inschakelen dan ik op eigen houtje zou kunnen doen en nog veel meer. Het voelt onwerkelijk dat dit allemaal op mijn pad komt. Dat er uit de puinhoop van V&D zoveel moois kan ontstaan. Dat het me al deze kansen geeft die ik anders niet had gehad.

2017 start voor mij met het indienen van mijn voorstel om de subsidie aan het schrijven te besteden. Daarna is het hopen, duimen, bidden dat dit wordt goedgekeurd door de commissie, maar de adviseur was alvast erg enthousiast. Ergens in februari hoor ik of ze me de subsidie toewijzen. Inderdaad, ongeveer een jaar na mijn ontslag. Is vast een goed voorteken, toch?

13975343_964505813676428_5006514149567537203_oIn het nieuwe jaar wil ik moediger zijn dan ooit. Eigenlijk wilde ik hier schrijven dat ik ga voor 100 afwijzingen (met het idee dat je om zo’n aantal afwijzingen te krijgen toch ook heel veel positieve reacties zult vergaren), maar met de aanvraag voor de subsidie als eerste wat ik volgend jaar ga doen, is dat te gevaarlijk. Dus ga ik komend jaar voor 50 positieve ontwikkelingen. Die subsidie natuurlijk, maar ook meer lezingen en workshops, meer signeersessies en panels. Meer interviews en media aandacht. Het is tijd om alle voorzichtigheid te laten varen en te zorgen dat de hele wereld weet dat ik besta.14859848_1028461503947525_3475142733534090235_o

nieuwjaar

Ik wens jullie een fijne jaarwisseling. En dat 2017 vooral een jaar mag zijn vol positiviteit en kansen. Laten we zonder angst, maar vol vertrouwen, samen het nieuwe jaar in gaan. Ik dank jullie allemaal dat jullie zo betrokken zijn bij mij.

Liefs Kim.

Het hoeft niet in een keer goed

Blog, over schrijven

Vandaag kreeg ik een mail van een van mijn proeflezers en eronder stond: puur uit nieuwsgierigheid, maar hoe vaak herschrijf jij eigenlijk een verhaal? Ik antwoordde en toen dacht ik: daar zou ik eens een blog over moeten schrijven.

dragon_writer_by_25kartinok-d4km6vrIk merk vaak dat mensen denken dat je een versie van een verhaal schrijft, dat opstuurt naar een uitgever en het bijna zo wordt uitgegeven. Als ik dan over redactie vertel, vraagt men zich regelmatig af of ik het niet heel vervelend vind dat iemand anders zich met het verhaal gaat bemoeien. Het is toch mijn verhaal? Pas als ik uitleg dat het verhaal met iedere herschrijfronde en dus ook redactieronde meer het verhaal wordt dat ik altijd al had willen vertellen, beginnen ze het te begrijpen.

Maar ik schrijf deze blog eigenlijk niet voor al die lezers, maar juist voor de beginnende schrijvers. Voor hen die een verhaal in zich hebben, maar dat niet op papier durven te zetten. Die misschien wel gaan zitten en beginnen, maar al snel weer opgeven, want wat ze op papier zetten, is niet in een keer goed. En voor hen die misschien wel gaan herschrijven, maar dan alsnog moedeloos worden, omdat het dan nog steeds niet is wat ze voor ogen hadden. Die hun zelfvertrouwen verliezen, omdat ze alleen het eindresultaat zien dat in de boekhandels ligt en niet dat die schrijver misschien wel net zo begon.

Hoe vaak ik herschrijf? Ik heb geen idee. Sommige scenes tientallen keren, andere krijg ik bijna in een keer goed op papier. Doordat ik organisch schrijf, mijn verhaal niet chronologisch op papier zet en tussendoor mezelf redigeer – ja, ik ben een chaoot – heb ik nooit een eerste versie die ik daarna van begin tot einde kan herschrijven.

bloed_finalcropped2Maar ik kan je wel wat andere getallen geven. “Bloed” telt op dit moment 103.000 woorden. Mijn bestandje met deleted scenes heeft er bijna 45.000. Iets minder dan de helft dus. Woorden die ik heb geschreven, maar nooit gedrukt gaan worden. Scenes die niet goed genoeg zijn. Wat ik je ook kan vertellen is dat ik op dit moment bij versie 29 ben van het verhaal. Iedere keer dat ik een deel van het verhaal volledig omgooi zonder dat ik er zeker van ben of het een verbetering zal zijn, sla ik het bestand opnieuw op, zodat ik terug kan als het toch niet wat wordt. Inmiddels 29 keer, dus.

Lieve twijfelende schrijver, geef niet op. Ploeter net zo lang tot je tevreden bent. Ook al moet je het verhaal duizend keer herschrijven, dat maakt niet uit. Het maakt je geen mindere schrijver dan iemand die zegt het in een keer te kunnen. Sterker nog: ik denk dat jij misschien wel de betere schrijver bent, want jij gaat voor het hoogst haalbare en wilt jezelf constant blijven verbeteren.

Zolang je plezier hebt in het schrijven, is er niets verloren!

 

Nog een blog over plotten en organisch schrijven.

En over het herschrijven van Geboren in Licht.

Afbeelding gevonden op Deviant Art.

 

Workshops en lezingen

Blog, Laatste nieuws, workshop

Regelmatig geef ik workshops en lezingen over schrijven. Dit doe ik meestal samen met Michelle Visser. Omdat zij een heel andere achtergrond heeft dan ik (zij schrijft historische romans en feelgood), kunnen we de deelnemers van nog meer informatie voorzien. Ook voor ons is de samenwerking erg prettig, want we vullen elkaar goed aan. En dat is fijn als je onverhoopt even de draad kwijt bent of een moeilijke vraag van de deelnemers krijgt.

Maar het komt dus ook voor dat ik het alleen doe. Vanuit de bibliotheek in Oldenzaal kwam het verzoek om een workshop te verzorgen tijdens de Week van de Amateurkunst. Die week viel samen met Michelles vakantie, dus besloot ik een programma voor te bereiden over een onderwerp waar ik na vijf (bijna zes) boeken in dezelfde (verzonnen) wereld genoeg ervaring mee heb: worldbuilding. Waar speelt een verhaal zich af en hoe krijg je die wereld het beste op papier? Hoe wek je een setting tot leven door gebruik te maken van zintuigen en welke regels kunnen je daarbij helpen?

20160905_192512Schrijven is een eenzaam beroep, wat niet erg is, want veel schrijvers zijn graag op zichzelf. Een workshop geven zit aan het andere uiteinde van het spectrum. Je begeeft je ineens in een groep en bent ook nog het middelpunt van de belangstelling. Dat zorgt soms voor een vreemde emotionele achtbaan. Ik vind zo’n avond het een heerlijk vooruitzicht, maar als de dag van de workshop of lezing nadert, vraag ik me af waarom ik dat ook alweer zo graag wilde doen. Dan slaan de zenuwen toe. Zullen er wel mensen komen? Zitten die wel te wachten op mijn verhaal? Werken de schrijfoefeningen wel zoals ik heb bedacht? Maar als ik eenmaal ben begonnen, komt al snel weer het enthousiasme terug. Dan vind ik het fijn om met andere schrijvers over mijn vak te praten, om hen te inspireren en om de kennis die ik zelf de afgelopen tien jaar heb opgedaan te delen.

Op 5 september was dat niet veel anders. Er hadden zich ’s ochtends nog maar vier mensen opgegeven. En hoewel ik had besloten dat een klein groepje juist heel leuk kan zijn, was ik bang dat er nog mensen zouden afzeggen en ik mijn hele programma moest omgooien. Gedurende de dag groeide het aantal deelnemers naar zes en later zelfs naar acht en ik vond mijn enthousiasme terug. Dit ging gewoon een fijne avond worden. Met acht mensen in de zaal en de aanvangstijd verstreken, wilde ik dan ook beginnen. Maar er kwam nog iemand binnen. En nog iemand. En… Uiteindelijk had ik twaalf deelnemers. Heerlijk!

Het bleek een fijne groep met mensen van allerlei leeftijden en achtergronden. Een groep die lekker meedeed en vragen stelde en die zichzelf versteld deed staan tijdens de schrijfoefeningen. Ik ging met een heerlijk gevoel naar huis en ik weet de deelnemers ook.

bestseller2Denk je nu: ik wil ook wel eens zo’n workshop bijwonen? Nou, ik wil er heel graag meer geven! Michelle en ik spreken niet alleen over wat er allemaal bij het schrijven komt kijken, maar ook over specifieke onderwerpen zoals worldbuilding of personages. Om ons bij jou in de buurt te krijgen, kun je het programma van Michelle en mij tippen bij jouw bibliotheek, boekhandel of Kulturhus of je stuurt me het emailadres, zodat ik zelf contact kan opnemen. Ben je geïnteresseerd in het boeken van een workshop, dan hoor ik dat ook graag. Want wat in Twente kan, kan elders natuurlijk ook.

 

Winactie

Gebonden in Duister, Geboren in Licht, Laatste nieuws

Deze wedstrijd is afgelopen, maar ik heb nog meer leuke winacties in petto, dus houd mijn website en social media in de gaten.

De gelukkige winnaar van de Lilith-box is Nakita Veldman.

 

In 2017 verschijnt een nieuwe serie die verder gaat waar de Lilith trilogie stopte. Heel veel lezers hebben mij gevraagd hoe het verder gaat met Lilith en de andere personages en ik heb heel lang vol gehouden dat ik niet verder zou schrijven. Ook toen ik allang bezig was met dat vervolg. 😉 De nieuwe serie is los te lezen van de eerste, maar als je toch graag wilt weten wat eraan vooraf ging, dan is dit je kans om de complete trilogie te winnen.

Wat kun je winnen?

Een gesigneerde Lilith trilogie (Gebonden in Duister, Verbroken in Schemer en Geboren in Licht) in een unieke en door mij gemaakte verzamelbox. En heb je de trilogie al, maar vind je de box gaaf, dan signeer ik de boeken toch gewoon voor iemand die jij ze graag cadeau wilt doen. Dan hoef je zelf alleen nog maar de nieuwe boeken door jouw eigen boeken te vervangen en dan zijn er twee mensen blij.

Hoe doe je mee?

Hoe actiever jij bent, hoe meer kans je maakt. Er zijn namelijk meerdere manieren om een lootje te bemachtigen en als je overal aan meedoet, heb je dus meer lootjes en meer kans.

  • Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en stuur me een mailtje met “Ik doe mee”. Die mail verstuur je naar mail@kimtentusscher.com. Ben je al geabonneerd, dan kun je natuurlijk ook een mailtje sturen en een lootje ontvangen. Inschrijven voor de nieuwsbrief kan hier: http://kimtentusscher.com/contact.php
  • Like mijn auteurspagina facebook.com/kimttee en stuur me een privé berichtje met “Ik doe mee”. Ook hier geldt: volg je mijn pagina al, stuur dan even een berichtje en je ontvangt een lootje.
  • Deel het filmpje van maandag 1 augustus 8.00 uur op je eigen tijdlijn. Doe dit wel openbaar, want anders kan ik dat niet zien en ontvang je dus geen lootje.
  • Geef het goede antwoord op de vragen die ik in de begeleidende post bij het interview voor Connie’s Boekenblog en de gastblog op Fantasywereld.nl zet (Je kunt die vragen en artikelen in de loop van de komende week vinden op mijn auteurspagina). Beantwoord deze vragen niet als een reactie op de post, maar via een pb en reageer op de postjes zelf met “Ik doe mee”.

Dat zijn dus in totaal vijf lootjes die je kunt verdienen.

De actie loopt tot donderdagavond 4 augustus om 23.59 uur. Vrijdagochtend 5 augustus zal ik op mijn pagina de winnaar bekendmaken.

Heel veel succes!

Ik heb gefaald… als plotter

Blog, Uncategorized

Ik heb gefaald. Als plotter dan. Ik heb het geprobeerd en dacht echt dat ik het best goed op de rit had, maar gaandeweg mijn verhaal in wording, besef ik me dat het niet klopt. Dat ik scenes beter kan omgooien en het verhaal toch beter anders kan lopen. Dat ik over belangrijkste details niet goed genoeg heb nagedacht.

Soms hoor ik van andere schrijvers dat ze het hele verhaal van te voren uitdenken en per hoofdstuk een korte samenvatting op papier zetten. Het helpt hen om meer doelgericht te schrijven en het voorkomt een heleboel herschrijven. Vooral dat laatste spoorde me aan om het plotten toe te passen, want ja, ik herschrijf me altijd een slag in de rondte. Als ik dat een beetje zou kunnen indammen, zou ik ook sneller een verhaal kunnen afronden.

Van andere schrijvers hoor ik dat ze niets van plotten willen weten. Zij willen een verhaal ontdekken, bijna alsof je het boek leest in plaats van schrijft. Op ontdekkingstocht gaan in de wereld die nog onbekend aan je voeten ligt. Dat snap ik. Dat is precies wat ik zo heerlijk vind aan schrijven.

Voor mijn verhaal in wording paste ik een mengelmoes toe. Ik schreef de belangrijkste scenes op post-its (een essentieel hulpmiddel voor de plotter, geloof ik) en plakte ze in de meest logische volgorde op. Ik overtuigde me ervan dat het verhaal zo moest lopen en besloot de details gaandeweg in te vullen. Het beste van twee werelden.

Maar zo werkt het dus niet. En ik snap ook waarom. Ik heb geen geduld. Als ik een waanzinnig idee heb voor een nieuw verhaal, kan ik niet eerst weken (maanden?) lopen bedenken wat er zoal gebeurd. Dan wil ik het laten gebeuren, de scenes tot leven laten komen op meer dan een post-it. Meemaken wat de personages meemaken. Ik had het kunnen weten, want mensen zeggen altijd al over me: wat Kim in de kop heeft, heeft ze niet in de kont.

Dit is wat werkt voor mij, dus dit is hoe ik het moet doen. En die post-its gebruik ik er nog wel naast, om het overzicht te houden, nadat ik de scenes heb geschreven en om de ideeën voor de volgende delen bij te houden. Ook al zullen die wel weer veranderen zodra ik daar ben aangekomen. Dus ik heb gefaald als plotter, maar ben geslaagd als impulsieve, enthousiaste ik.

 

(Deze blog verscheen op 15-06-2016 op Hebban.)

Spreken als schrijver.

Blog, Uncategorized

Iets waar ik als schrijver steeds weer tegen aanloop, is dat ik word uitgenodigd om te spreken voor een publiek waarvan het merendeel waarschijnlijk geen fantasy leest. Dat ik word uitgenodigd is natuurlijk super en ik maak er dan ook dankbaar gebruik van. Maar hoe vertel ik iets over mijn boek, zodat het boeiend is voor mensen die niet zo bekend zijn met magie, gedaantewisselaars en verzonnen werelden? Zonder dat ik alles moet uitleggen en de wortels van mijn verhalen uit het oog verlies?

Soms probeer ik een andere insteek te vinden. De vorige keer vertelde ik bijvoorbeeld over hoe actueel fantasy kan zijn. In mijn verhaal in wording zit een verhaallijn over vluchtelingen en dat bleek een handig kapstokje. Ik merkte dat mijn toehoorders verrast waren. Ze hadden niet verwacht zoiets in mijn genre te vinden. Tegelijkertijd voelde het voor mij alsof ik mijn genre tekort deed. Het is mooi om een vooroordeel uit de weg te ruimen, maar als dat het doel is van wat je gaat vertellen, betekent dat ook dat je bij voorbaat al in de verdediging bent geschoten. Je vestigt de aandacht op de vooroordelen, juist omdat je ze wilt ontkrachten.

Eind mei mag ik in de Bibliotheek in Enschede iets vertellen over Jager&Prooi. Ik voel weer diezelfde twijfel naar boven komen nu ik een promotioneel stukje moet schrijven. Hoe vind ik de juiste balans? Wat schrijf ik nu en vertel ik zo meteen, zodat mijn trots en enthousiasme de toehoorders nieuwsgierig maakt?

Misschien kun jij me helpen! Wat moet ik volgens jou vertellen over Jager&Prooi in het bijzonder en/of fantasy in het algemeen? Laat een reactie achter in de comments. Dan vertel ik je in een nieuwe blog hoe het is gegaan.

 

(Deze blog verscheen op 17-04-2016 op Hebban.)

Borrelende en bruisende inspiratie.

Uncategorized

De meest gestelde vraag aan een auteur is: “Waar haal je je inspiratie vandaan?” Ik vind het ook een van de moeilijkste vragen om te beantwoorden. Want inspiratie is overal en nergens en heel concreet wordt het bijna nooit. Inspiratie is meer een sneeuwbal. Een vlokje blijft plakken, begint te rollen en komt heel ergens anders in een heel andere vorm terecht.

Afgelopen weekend was ik in Berlijn. Björn vertelt me al jaren dat het een mooie stad is, dus ja, ik had me erop verheugd. Ik ben niet echt een stedenmens, maar op z’n tijd is het erg leuk. En wat is er fijner dan een weekendje weg met je lief? Ik had niet verwacht dat in Berlijn de inspiratie overal om me heen zou zijn. Ik ken steden als Praag, Londen en Parijs en, hoe mooi ook, daar heb ik nooit ervaren dat ik overal om me heen mijn verzonnen wereld zag.

5fddf28f65bc0226f0c0f0d741323e42.jpgMisschien ligt het eraan dat ik in de scheppende fase van het nieuwe verhaal zit en het feit dat ik er de afgelopen weken zo intensief mee bezig ben geweest. Terwijl Björn de historische achtergronden van de stad vertelde, kon ik niet anders dan bedenken hoe dit in mijn wereld zou zijn. In Berlin Unterwelten bedacht ik waar mijn personages zullen schuilen tijdens een aanval op de stad Kurush Kuru en wat de machthebbers zullen verzinnen, zodat het volk zich veilig waant. In Park Sanssouci vroeg ik me af welke paleizen en parken er in Naftalia zullen staan. En waar kon een poort als die van Ishtar worden gebouwd en met welk doel?

Misschien komt het ook doordat Berlijn net zo’n rijke, verschrikkelijke en complexe geschiedenis heeft als de belangrijke steden in mijn wereld. Hoe dan ook, dit was een van die zeldzame keren dat ik inspiratie kon aanwijzen en heel concreet kan gebruiken. Benieuwd of en hoe het uiteindelijk in mijn nieuwe boek terechtkomt? Helaas moeten jullie daar nog ongeveer een jaar op wachten. “Bloed”, deel 1 van de “Vertellingen van de Ondergang”, staat gepland voor april 2017.

 

(deze blog verscheen 05-04-2016 op Hebban.)

Een afgekeurd einde.

Gebonden in Duister, Geboren in Licht, Recensies, Uncategorized

GiD_kaft_deleted scenes2Ik moet toegeven, dit is best eng. Want ik zet hiermee toch een stuk tekst online waar ik als schrijver niet helemaal tevreden mee ben. Maar ik heb het beloofd, als ik 500 volgers op mijn facebookpagina zou krijgen, zou ik een einde van de Lilith trilogie posten dat de redactiefase nooit heeft gehaald.

Ik schreef dit stuk al voor 2010! Geboren in Licht kwam uiteindelijk pas in 2012 uit, dus twee jaar later. Je begrijpt vast wel dat er in die tussentijd veel is gebeurd. De verhaallijn veranderde en ik groeide als schrijver.

Dus hier is dat einde, voorzien van mijn eigen commentaar waarom dit einde het uiteindelijk niet heeft gehaald.

deletedendingLilith

2015, wat was het een heftig jaar.

Huntersprey, Jager, Laatste nieuws, workshop

11800282_763154577144887_2482001615823832968_njwOok al begin ik met een vrolijke foto van mezelf, het begin van deze blog is niet vrolijk. Het eerste wat naar boven komt als ik terugkijk op het afgelopen jaar, is namelijk het overlijden van mijn uitgever Jos Weijmer. Ik denk nog vaak aan hem: als ik kijk naar de kaften van mijn boeken of tijdens het schrijven en ik een van de vele dingen die hij me leerde, toepas in de praktijk. Misschien heeft zijn overlijden me opnieuw laten nadenken over het schrijven. Wat wil ik ermee, hoe bouw ik het verder uit? Is het alles wel waard?

In 2015 heb ik veel lopen twijfelen over hoe ik wil dat mijn leven eruit ziet. Dat had niet alleen met Jos te maken. Ook in mijn werk rommelde het. Iedereen heeft de berichten over V&D wel gelezen en gehoord. Pas achteraf besef ik dat het meer met me deed dan ik eerst dacht. Het was een tweede reden om na te denken over mijn toekomst.

De derde reden was gelukkig een heel stuk positiever. Björn kreeg eindelijk een goede baan en dat gaf mij lucht om het roer om te gooien. Was het eerder waanzin om een vast contract op te geven, nu behoorde het ineens tot de mogelijkheden. Maar was dat wel wat ik wilde? En wat wil ik dan gaan doen?

indexEen antwoord daarop kwam tijdens het crowdfundingsproject dat ik startte samen met Karen van de band Seven Waters. Nadat deze band een geweldig nummer had geschreven bij Jager en Prooi, vonden we dat daar ook een videoclip bij hoorde. Mijn vaste volgers is dat natuurlijk niet ontgaan. De crowdfunding nam veel tijd in beslag en we werden eigenlijk alleen maar drukker toen de filmopnames naderden. Maar wat was het gaaf. En wat was ik gelukkig. Dat wilde ik best vaker doen.hp

arlIk stortte me op het volgende project: A Royal Love. Voor deze film – gebaseerd op het leven van Henry VIII – deed ik de styling. In de week voor de opnames vroeg ik me af waar ik toch aan was begonnen, maar de drie opnamedagen vlogen voorbij en voelden geweldig.

 

mvprooiToch besefte ik dat ik teveel hooi op mijn vork had genomen. Net als met het schrijven, is het ook in de filmwereld lastig om geld te verdienen, dus zou mijn baan ernaast noodzakelijk blijven. En alles bij elkaar kreeg ik het zo druk, dat ik voor het schrijven bijna geen tijd meer had. Misschien werd het tijd om rustiger te worden. Want ook bij V&D kalmeerde de boel en werd het weer leuker. De reacties op het inmiddels verschenen Prooi waren erg goed (Het boek werd zelfs genomineerd voor de Hebban Award!) en de workshops en lezingen die ik deed samen met Michelle Visser werden druk bezocht. Misschien was mijn leven zo slecht nog niet.12243232_747974878680769_8409171760251567335_n

huisDe rust die ik zocht, kwam echter pas echt toen Björn en ik op huizenjacht gingen. Omdat hij een vast contract zou krijgen, werd dat ineens mogelijk. Wat we niet hadden verwacht was dat we verliefd zouden worden op het derde huis dat we bekeken. Eentje dat we niet eens zelf hadden uitgezocht, maar waar Twentehuis Makelaars ons mee naartoe nam. Het was echt een schot in de roos. Ik zag me daar al lekker wonen en nieuwe boeken schrijven. Gewoon knus op de bank in de woonkamer (of in de opkamer of in de voorkamer, hihi). Ineens hoefde er niet meer zoveel. Het was goed.

Dus 2015 sluit ik af met heerlijke toekomstdromen. En 2016 beginnen we al klussend in ons eerste – echt eigen – huis. (Waarschijnlijk eindig ik het jaar met de redactie van mijn nieuwe verhaal.)

Ik wens iedereen een nieuw jaar vol rust en ruimte voor jezelf. Om jezelf te ontdekken, ook al is dat niet altijd even makkelijk en prettig. En natuurlijk een jaar vol mooie verhalen.

Oh, en deze laatste foto is niet van het tekenen voor ons huisje. Ook die andere krabbel hebben Björn en ik na achttien jaar samen eindelijk gezet. 😉DSCF1053

En ineens sta je middenin Naftalia.

Een nieuw verhaal, Huntersprey, Jager

Na slechts twee uur slaap, ging op woensdagochtend 10 juni om 4.00 uur de wekker. Als ik me niet zo misselijk had gevoeld van de spanning en vermoeidheid, zou ik meteen naast mijn bed zijn gesprongen, opgewonden om eindelijk naar Naftalia af te reizen (wat gewoon in de buurt van Arnhem blijkt te liggen). Ik sleepte me uit bed en na een kop thee en een halve boterham met hagelslag, voelde ik me iets beter. Ik naaide nog wat knoopjes aan, zocht de laatste dingen bij elkaar en werkte nog een boterham naar binnen voor eerst mijn vader en daarna ook Karen voor de deur stonden om op pad te gaan.

IMG_0759Echt, wat een spullen heb je nodig. De dag ervoor hadden we al heel wat weggebracht, maar nu weer waren de auto’s snel vol. Als ik twee weken op vakantie ga, kan ik met minder af.

Het was even zoeken naar de verzamelplaats, maar uiteindelijk hadden we de ochtendcast en -crew bij elkaar. Tijd voor koffie. En om Richard de Maaré – of vandaag Meaghun – in zijn kostuum te hijsen. We hadden de kleding natuurlijk al doorgepast, maar dat was de ruwe versie, dus was het nog steeds spannend of alles paste en er goed uitzag. Tot mijn opluchting was dat zo. Het mocht alleen wel wat viezer, maar dat was natuurlijk zo opgelost.

IMG_0801Het is onwerkelijk. Je hebt er zo lang naartoe geleefd, maar ineens is het moment daar om te gaan filmen. Van de korte nacht merkte ik dus ook niets meer, want ik stuiterde achter Paul, Jeroen en Richard aan naar wat resten van bouwsels in het bos. Het was wat kaler dan jullie zullen zien, want in de postproductie zijn hier het standbeeld en de tempel toegevoegd.

Terwijl Richard rond rende en sprong, naaide ik nog wat knoopjes aan het andere kostuum. Daar was al snel geen tijd meer voor, want we trokken steeds dieper het bos in.

De ochtend ging voorbij tot het tijd was voor Karen om haar performance te doen. Erg gaaf om te zien hoe snel zij zich over haar schroom zette en helemaal opging in het nummer. Het stond er dan ook al snel op.

IMG_0830

Tijd om alles en iedereen te verhuizen. Kevin Brouwer die Cighal speelt, voegde zich bij ons en we togen naar de plek waar we de stukken met de wolf zouden filmen. Terwijl Paul, Jeroen en Karen daar mee bezig waren, stak ik Kevin midden op de parkeerplaats in zijn kostuum. Best vreemd, sta je daar met twee ‘ridders’ in een recreatiegebied en niemand die iets zegt.

vechtenHet volgende dat we opnamen was de vechtscène. Richard en Kevin gingen er vol in. Ondertussen reed Karen vast naar Westervoort om voor het eten te zorgen. Na het gevecht nog even de eindscene van de clip en we konden met z’n allen naar onze volgende locatie, waar ook Anouk Briefjes was gearriveerd om Margal te spelen.

Na het eten en nadat de eerste stap in de transformatie van Anouk naar Godin was gezet, rende ik de toren een paar keer op en neer om de set van Meaghuns kamer helemaal af te maken. Het is zo’n lekker sfeervol plekje geworden. Beetje jammer dat Meaghun daar zelf tijdens het filmen niet echt oog voor had.

Een paar uur later, betrad ik voor de laatste keer de toren. Het was even slikken om in mijn eentje tegen middernacht naar boven te lopen. De kamer was inmiddels weer leeg geruimd en nee, er zitten geen spoken.

IMG_0916IMG_0925

Vanaf dat moment zat ik er eigenlijk doorheen, maar klaar waren we nog niet. Het was tijd voor de enige scène waarin Richard, Kevin en Anouk allemaal bijeen kwamen. Karen had het vertrek van de Godin erg mooi ingericht; steriel, maar toch ook sfeervol.

IMG_0996

Zodra ook dat erop stond, kon iedereen uit kostuum en alles opgeruimd worden. Last but not least waren de opnames van de band. Het was inmiddels donderdag toen we klaar waren. Wat een gave dag. Heel bijzonder om alles bij elkaar te zien komen en mijn eigen wereld ineens in het echt te zien.

Liefs Kim

Alle bovenstaande foto’s (behalve die van het gevecht) zijn gemaakt door Nera K. Design.

bloedneus

Niemand raakte gewond tijdens het filmen. Foto van Kevin Brouwer, make up door Ayten Yildiz.

lamp

Jan van Galen zorgde voor de mooie belichting.

Een jaar lang Hunter’s Prey

Hunter's Prey, Huntersprey, Jager

Karen en ik zijn er meer dan een jaar mee bezig geweest; het verwezenlijken van Hunter’s Prey. Het idee om de band Seven Waters en mijn verhalen bij elkaar te karenenkimbrengen, ontstond zelfs al jaren geleden, maar om echt samen aan de gang te gaan, die stap zetten we op de presentatie van Jager in mei 2014.

Het eerste idee was een stuk kleiner, alleen een nummer gebaseerd op het verhaal Jager en Prooi. Karen schreef de tekst op de muziek die Michiel Leijzer eerder maakte en stuurde me vervolgens de eerste versie. Niet lang daarna had ik nieuwe auteursfoto’s nodig (Karen is ook fotograaf) en terwijl we in de auto zaten, bleek dat we beiden vonden dat we meer met onze samenwerking moesten doen. Toen al bleek dat we op hetzelfde spoor zaten en elkaar goed aanvulden. Dus gingen we de uitdaging aan. Uitdaging ja, want vanaf dag een vonden we dat de lat hoog moest liggen. Als je het doet, moet je het goed doen.

filmpjeEr volgde een gesprek met Eye Vision Productions, wat ons enthousiasme alleen maar aanwakkerde. In januari startten we de crowdfunding. Een drukke tijd volgde. We maakten zowat iedere week een update filmpje, stonden op de rommelmarkt, verkochten perks, spraken met de gemeente en organiseerden een metalfeest. Het was niet voor niets, want we haalden ons doel en konden aan de slag.

Tot zover ging alles fantastisch, maar er waren ook mindere momenten. Schotland kwam voorbij als locatie, maar bleek niet haalbaar. Een super locatie in België was schrikbarend duur (achteraf maar goed ook, want wat we nu hebben is veel beter). Er kwam het vreselijke nieuws dat Jos Weijmer, mijn uitgever was overleden. Een bandlid viel af, waardoor er nog snel gezocht moest worden naar een vervanger.

Toch gingen we vol goede moed verder. In een week tijd bezochten we vijf kerken op zoek naar een geschikte locatie. Paul Haans en Jeroen Wielheesen gingen scouten in het bos. Er werd gewerkt aan een scenario en uiteindelijk moesten we op zoek naar de acteurs. Stiekem hadden we al een wensenlijstje en gelukkig wilden Richard de Maaré, Anouk Briefjes en Kevin Brouwer ook meewerken. Onze droomcast was bijna compleet, alleen een wolf ontbrak nog. Karen regelde die. Dat leverde meteen een nieuwe uitdaging op, want er zijn enkele dingen die je als filmer het beste kunt vermijden en het inzetten van dieren is er daar een van. Karen werkte ondertussen ook hard aan het artwork voor de EP en het voorstellen van onze cast.voorstellen

Denk je dat hiermee alles geregeld was? Natuurlijk niet. Of dat we met de opbrengsten van de crowdfunding alles konden betalen? Weer een nee. Of dat de drukste tijd achter me lag? Derde keer nee.

kostuumMijn grootste bijdrage moest nog komen. Vanaf dat moment zonderde ik me af en stortte me op de kostuums. Om zeker te zijn dat alles paste, reisde ik het hele land door om de acteurs te laten passen.doorpassen Ik nam een week vakantie en herleefde mijn weekenden in Engeland waar ik werkte aan de kostuums voor Ren: van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat met mijn hoofd in de stoffen. En onder de rode pluisjes, want stukjes van het fluweel voor de Jagers verspreidde zich al snel door het hele huis. Na de vakantie moest ik weer aan de slag bij V&D, maar in de ochtenden en avonden werkte ik verder. Eerlijk: ik had me er op verkeken. Maar het was het bikkelen waard.

Ook hadden we een aantal interieurs in gedachten en ook daar komt natuurlijk het een en ander bij kijken. Want hoe kom je aan de juiste spullen om een donkere klokkentoren om te toveren tot Meaghuns kamer? Veel had ik gelukkig al en verder struinden we kringloopwinkels af. Een tip als je ooit zelf een fantasy film project gaat starten: zorg voor vachten. 😉 Daarmee creëer je snel de juiste sfeer. En kaarsen, natuurlijk.

De dinsdag voor de shoot bouwden we de kerk in Westervoort om tot Ilahidir en pas de volgende ochtend om 02.00 uur dook ik mijn bed in, te moe om nog langer knoopjes aan te zetten. Om 04.00 uur stond ik weer op. Het was de dag waar we met z’n allen naartoe hadden geleefd. Hoe het was om mijn eigen wereld tot leven te zien komen? Dat vertel ik de volgende keer.

Een debuut! En nu?

Uncategorized

Proza Pitchen, ik vind het een mooi initiatief. Ik wilde dat zoiets bestond toen ik debuteerde met ‘Hydrhaga’. Dan had ik de kans met beide handen aangegrepen. Ik ben inmiddels alweer vier boeken verder, dus ik kom niet meer in aanmerking, maar ik kan wel gehoor geven aan die andere oproep: deel jouw ervaringen over het aan de man brengen van je debuut.

Nou kan ik hier een hele lijst posten over wat ik allemaal heb gedaan (van signeersessies bij V&D tot alle mogelijke media aanschrijven in de hoop dat ze mij en mijn debuut ontzettend interessant vonden), maar ik heb besloten dat niet te doen. Ik houd het liever bij wat algemenere tips. Want wat voor mij werkte, hoeft voor een ander niet hetzelfde op te leveren en wat bij mij niet goed ging, kan jou wellicht wel bij De Wereld Draait Door aan tafel krijgen.

Het belangrijkste is eigenlijk dat je een manier zoekt die bij je past. Ben jij enthousiast en wil je op iedere markt staan en roepen dat dit boek een ‘must read’ is, doe dat dan vooral. Ga jij verkleed flyers uitdelen tijdens carnaval en geniet je enorm terwijl je dat doet, laat je dan vooral niet tegenhouden. Ben jij iedere minuut op Facebook te vinden, verspreid het woord dan op die manier. Wees enthousiast over je verhaal en over hoe je het promoot en dan slaat dat vanzelf over op anderen, waardoor ze nieuwsgierig worden en je boek gaan lezen.

Zorg voor kwaliteit in je uitingen. Waarschijnlijk heb je veel tijd en zorg besteed aan je verhaal, dus besteed net zoveel zorg aan de manier waarop je de wereld laat kennismaken met je boek. Flyers die uit een printer komen rollen waarvan de inkt bijna op is, overtuigen niemand. Hetzelfde geldt voor de veelvoorkomende boektrailer, die de schrijver zelf in elkaar knutselt. (Gelukkig gaat daarvan het niveau de laatste tijd omhoog. Wil je er een zien die zelf in Italië werd besproken? Hier vind je de trailer die ik maakte voor de Lilith trilogie.)
Bedenk hoe je je boek wilt promoten en wees bereid om daarin te investeren. Of doe het niet. Breng niet iets naar buiten dat de indruk wekt dat je genoegen neemt met slechte kwaliteit, want de lezer zal denken dat je met dezelfde maatstaven je boek op de markt hebt gebracht.

Neem jezelf en je verhaal serieus. Val ik in herhaling? Nee, eigenlijk niet. Behoeft dit uitleg? Ook niet, denk ik. Neem jezelf serieus, want als jij het al niet doet, hoe kun je dan verwachten dat een ander het wel doet? Dus doe het niet af als iets wat niet veel voorstelt, maar wees trots.

Al deze dingen zijn natuurlijk ook van toepassing op de Proza Pitches. Schrijf iets waardoor de mensen jou en je boek leren kennen, wees creatief en kritisch, zorg voor kwaliteit en neem het serieus. Misschien bereik je niet iedereen door het op jouw manier te doen, maar waarschijnlijk wel de mensen die van jouw verhaal zullen genieten.

Succes!
Kim

PS. Wat doe ik om mijn zesde boek ‘Prooi’ te promoten? Ik ben de samenwerking met de band Seven Waters aangegaan. Zij hebben een nummer geschreven over ‘Jager en Prooi’ en nu willen we daar nog een gave videoclip bij laten maken. Boektrailer 2.0, zeg maar. Of het gaat werken, weet ik niet, maar in ieder geval hebben we veel plezier terwijl we er aan werken. Hunter’s Prey zie je hier.

 

(Deze blog verscheen op 12-01-2015 op Hebban.)

Lezersrecensies als eyeopener

Kims boeken

023De laatste tijd zijn er op Hebban twee lezersrecensies verschenen van Hydrhaga. Dit boek was mijn debuut in 2008. Het werd heruitgegeven in 2013 en is sindsdien ook in de Engelse versie verkrijgbaar.

De reacties die ik op Hydrhaga krijg, zijn altijd heel verschillend. Sommige lezers vinden dat er van alles aan schort, anderen hebben er ontzettend van genoten en geven het vier sterren. Ik vind het prima, Hydrhaga is me nog steeds dierbaar, om heel veel verschillende redenen. En ik deel het verhaal nog steeds graag met de rest van de wereld.

Nu was er iets aan de laatste recensie dat mijn aandacht trok. Iets waardoor ik op een heel andere manier over mijn eigen schrijven en de manier waarop ik erover praat moest gaan nadenken. Gaby Raaijmakers zegt: “Ik vind het heel sterk hoe er ijzersterk vanuit drie karakters wordt verteld. Ik moest even wennen aan de vertelstijl vanuit de hoofdpersonen, maar die zet het verhaal wel apart van alles wat ik tot nu heb gelezen!”

Het eerste wat ik dacht was: “Is dat zo bijzonder dan? Zo hoort het toch?”

Eigenlijk vind ik dat Hydrhaga nog niet ver genoeg gaat. Ik zit daar lang niet altijd helemaal in de personages en veroorloof me soms om iets te vertellen of te laten zien wat Lumea, Elion, Gîsal of een van de anderen niet weten om het verhaal duidelijk over te brengen. Sinds de Lilith-trilogie ben ik er veel strenger op geworden en ook bij Jager & Prooi schrijf ik echt alleen nog maar wat het personage dat op dat moment aan het woord is kan weten of ervaren. Genadeloos haal ik er alles uit wat daar niet aan voldoet. Je ziet de wereld door Meaghuns ogen of voelt de angst die Liis maar niet los kan laten, zelfs al is die volkomen onterecht.

Het zo dicht op de huid zitten van de personages is voor mij zo vanzelfsprekend dat ik niet door had hoe erg deze kijk op verhalen vertellen bij mij past. Kenmerkend aan mijn verhalen is immers dat het om de personages gaat en hoe zij zich moeten ontwikkelen in de wereld die ik creëer. Je weet als lezer nooit zeker wat waar is en wat niet, omdat je de wereld altijd ziet door de gekleurde bril van mijn personages. Met een meer alwetende verteller zou ik dit effect nooit kunnen bereiken.

Terwijl ik dit schrijf, denk ik aan de juryrapporten die ik de afgelopen twee jaar voor Fantastels heb geschreven. Ik ben een muggenzifter als het gaat om perspectiefwisselingen (en terecht, je kunt niet zomaar het perspectief veranderen midden in een scene) of dingen die de schrijver via een personage vertelt of laat zien die dat personage helemaal niet kan weten. Maar wat ik als een “Gouden Schrijfregel”* zag, is dus helemaal geen algemene regel, maar mijn eigen manier om het te doen. Althans dat maak ik op uit Gaby’s woorden. Het verklaart in ieder geval ook waarom ik me tijdens het lezen van andere boeken regelmatig afvraag waarom die schrijvers zich niet aan die “Gouden Regel” houden.

Wat ben ik blij dat ik, wanneer ik feedback gaf op andermans verhalen, er altijd wel bij heb verteld dat de schrijver mijn advies naast zich neer moet leggen als hij of zij het er niet mee eens is. Schrijf vanaf nu dus vooral niet meer volgens mijn “Gouden Schrijfregel”, want dat is nou juist wat mijn verhalen kenmerkt.

*En met die “Gouden schrijfregel” bedoel ik dat je altijd zo dicht mogelijk op de huid van je personages zou moeten kruipen. In het Engels heet dat heel mooi third person limited. Maar er zijn natuurlijk meer manieren om een verhaal te vertellen, zoals de alwetende verteller en het is natuurlijk ook niet fout om die te gebruiken. Een mooi artikel over de verschillende vertelperspectieven vind je hier: Perspectief en verteller

(Deze blog verscheen op 14-10-2014 op Hebban.)

Inspiratie is zo overschat.

Een nieuw verhaal, Jager

Jager_voor_webHet is de vraag die mij het meest wordt gesteld: ‘Waar haal je de inspiratie vandaan?’ Ik snap waarom; al die ideeën voor verhalen moeten ergens vandaan komen, dus willen mensen weten waarvandaan. Helemaal als je over drakenwisselaars, magie en verzonnen werelden schrijft.

Maar hoe meer ik schrijf, hoe slechter ik die vraag kan beantwoorden. Van Hydrhaga weet ik precies waar het vandaan komt, zelfs als je me naar de oorsprong van bepaalde hoofdstukken vraagt. Bij de Lilith-trilogie wordt het al wat moeilijker en als je naar de inspiratie voor Jager vraagt, weet ik helemaal niet wat te antwoorden. Dus zeg ik: ‘Van alles om me heen, eigenlijk.’

Maar je hebt toch inspiratie nodig om te schrijven? Sommige schrijvers openen niet eens hun notitieblok of laptop als ze geen inspiratie hebben.
Nee, ik heb geen inspiratie nodig om te schrijven. Ik heb inspiratie nodig om een verhaal te beginnen, niet om er mee door te gaan. Want zodra ik ben begonnen, moet ik me houden aan de regels van de wereld die ik heb gecreëerd. Zodra de personages zijn geboren, kan ik hun karakter niet meer sturen. Ik hoef alleen nog maar na te denken over hoe ik het verhaal op een logische manier naar het einde kan brengen zoals ik dat in gedachten heb en de personages laten reageren zoals hun aard is. Hoe meer ik over dezelfde wereld schrijf, hoe minder inspiratie ik nodig heb.

Dus een betere vraag om deze schrijfster te stellen is: ‘Wat was de reden om dit verhaal te gaan schrijven?’ Het antwoord zal veel interessanter zijn.

De twee kanten van het verhaal.

Gebonden in Duister, Geboren in Licht, Jager

skinchanger
In de Lilith-trilogie, maar ook in Jager – Prooi komen gedaanteverwisselaars voor (voor wie niet weet wat dat zijn: mensen die in dieren kunnen veranderen). Maar hoe kwamen deze wezens eigenlijk in mijn wereld?

Er zijn verschillende verhalen over en het ligt er maar net aan wie je het vraagt welk antwoord je krijgt. In de Lilith-trilogie wordt het heroïsche verhaal uitgelegd. Ooit was er een oorlog tussen de Nicasiërs en de Hurath. Die laatste waren veel sterker, maar er was een groepje Nicasiërs dat zich onder leiding van Thibauld bleef verzetten en bleef strijden tegen de onderdrukking door de nieuwkomers. Op een dag kregen de verzetstrijders hulp van de magiërs. Zij gaven deze mensen de wisselaarsgave. Thibauld kreeg de machtigste gave, hij werd de eerste drakenman. Anderen werden adelaarsmensen en wolfmensen (niet te verwarren met weerwolven). Maar ook andere wisselaarsrassen werden gecreëerd. In deze nieuwe vorm was het verzet veel sterker en het duurde dan ook niet lang voor de Hurath werden verslagen.

Het verrast je vast niet dat dit verhaal door de wisselaars zelf wordt verteld. Er is echter ook een ander verhaal. Dat wordt verteld door de Margalianen en is heel wat minder heroïsch.

Nadat de wereld werd geschapen, zond de Zonnevader zijn kinderen naar de aarde. Margal kwam als eerste aan op het strand en toen haar duivelse tweelingbroer volgde, blies zij zand in zijn ogen. Moriën werd blind. Margal maakte poppetjes van klei en wekte hen tot leven. Dat werden de eerste mensen. Haar broer werd jaloers, dus maakte hij ook poppetjes. Toen hij deze echter tot leven wekte, wisten de wezens niet wat ze moesten worden: mens of monster. Zo kwamen de gedaanteverwisselaars in de wereld. Sinds het begin der tijden zijn de wisselaars dus de volgelingen van de duivel en worden zij bestreden door de mensen die Margal aanbidden.

Beide kanten zijn overtuigd van het gelijk van hun verhaal. Wie ben jij bereid te geloven? Als je kiest voor de kant van de wisselaars dan wordt je vervolgd. Als je kiest voor de kant van de Margalianen, dan moet je de anderen vervolgen.

Kom lekker meekletsen op mijn facebook-pagina

Grote glimlach.

Jager, Kims boeken, Laatste nieuws, Recensies

Jager_voor_webDe reacties en recensies voor Jager beginnen binnen te stromen. Het is je vast niet ontgaan dat ik het voor dit boek ontzettend spannend vond wat de reacties zouden zijn. Want ja, Meaghun is niet de meest makkelijke personage om een verhaal mee te beginnen. Hij is iemand die heilig gelooft in een Godin en in haar naam strijdt. Of misschien is ‘moordt’ een betere omschrijving. Tot zijn hele wereld op de kop wordt gezet.

Ik kan me dan ook zo goed voorstellen dat José van MagicTales in het begin moeite had met het boek. Ik heb me vanaf het begin af aan afgevraagd of de lezers het hem zouden kunnen vergeven (maar eigenlijk maakt het niet zoveel uit of je hem vergeeft) en of ze mee konden gaan in zijn gedachten. Met Thirza Meta, mijn redacteur, hebben we ook juist aan het begin van het verhaal en aan Meaghun zitten schaven.
Het is fijn om te lezen dat de opzet geslaagd blijkt te zijn. Je mag best moeite met hem hebben, als je maar wel doorleest. Bij José is dat wel goed gekomen, want ze wil graag nog meer over hem lezen.

En van Ilse van Bezeten Boeken hoorde ik ongeveer hetzelfde. Wat ik aan haar recensie mooi vind, is dat ze zegt dat het totaal anders is dan de Lilith trilogie. Dat was natuurlijk ook de bedoeling. Maar dan kom ik weer op het begin van deze post. Het was ook meteen de reden om zo nerveus te zijn.

Maar ik ben nu dus dubbel gelukkig. Het boek dat ik graag op deze manier wilde schrijven, heeft ook weer liefhebbers gevonden!

Over inspiratie, geschiedenis en vorderingen maken.

Een nieuw verhaal

Mijn tijd in het Pine Ridge Indian reservaat en alles wat ik over de Indianen weet, komen terug in alle verhalen die ik tot nu toe heb geschreven. Lumea’s geloof is geïnspireerd op de religie van de Noord Amerikaanse Indianen, maar ik moet toegeven dat ik er een geromantiseerd beeld van heb gegeven. In de Lilith-trilogie komen verschillende elementen voor die verwijzen naar de Indianen, zoals het branden van salie. En natuurlijk zijn de Inuuk geïnspireerd op de Inuit.
Voor Jager ben ik een scene aan het schrijven die gebaseerd is op het bloedbad bij Wounded Knee. Ik loop al een tijdje met dit idee en zie steeds foto’s van het bloedbad en de herdenkingsritten die Kili op Facebook plaatst.
Burried-at-Wounded-Knee-1891Je kunt online veel informatie vinden over Wounded Knee. Er worden verschillende oorzaken genoemd en ook de aantallen verschillen soms, maar ik denk dat het een feit is dat de Amerikaanse soldaten in de meerderheid en beter bewapend waren. De meeste Indianen droegen geen wapens. De bron die ik gebruik, spreekt van 470 Amerikaanse soldaten tegen 340 Indianen. Het Amerikaanse leger had hen omsingeld en had 4 Hotchkiss mitrailleurs tot zijn beschikking. Het was een Indiaan die het eerste schot loste, maar de soldaten vuurden op volle kracht terug. Ongeveer 300 Indianen verloren die dag hun leven, waarvan twee-derde vrouwen en kinderen waren. 60 Soldaten stierven, meestal door eigen vuur.

Het is een verschrikkelijk verhaal uit de geschiedenis en ik hoop dat ik die kan vangen in een intense scene.

Als je meer informatie wilt, kun je het beste even googlen…

Lilith voor de camera

Gebonden in Duister, Kims boeken, Laatste nieuws

Hoe gaaf is het om stukken van je eigen boek voor je ogen tot leven te zien komen? Nou, het zal je niets verbazen dat ik zeg: heel erg gaaf.

Het overkwam mij toen we filmden voor de boektrailer voor de Lilith-trilogie. Het is een project waar ik al een jaar mee bezig ben en wat nu bijna klaar is. Ik was er natuurlijk niet continue mee bezig, want dat zou een beetje teveel zijn voor een film van slechts enkele minuten. En ik moet ook nog een nieuw verhaal schrijven (en werken). Maar in dat jaar is het wel gegroeid van een zelfgemaakt knutselstukje tot een onwerkelijk project met professionele filmmakers en een geweldige actrice.

Toen ik begon, kon ik nog niet vermoeden dat het zo uit de hand zou lopen. Ja, ik vroeg Paul Haans om me te helpen, omdat ik iets wilde maken dat indruk zou maken. Toen kwam hij met draken, matte paintings, paarden. En vervolgens wilde Mounira Mansour de rol van Lilith op zich nemen. Dat had ik dus allemaal niet verwacht.

Maar het is heerlijk dat anderen met zoveel enthousiasme en liefde met mijn idee aan de haal gingen. Om te zien hoe zij hun kunde gebruikten om mijn verhaal tot leven te wekken. Ik heb lang gezocht naar woorden om te beschrijven hoe de draaidag was. Maar misschien moet ik gewoon nog wat meer foto’s laten zien.

bt05

bt06

bt10

bt07

bt01

bt08

bt09

bt03

Op de laatste foto zie je Paul Haans. Hij heeft het allemaal mogelijk gemaakt voor mij. Hij ging met mijn gekke idee aan de haal en maakte er iets ongelooflijks van. Hij verzamelde de juiste mensen om zich heen die dit project tot iets bijzonders konden maken.

Ik wil graag bedanken:
Mounira Mansour voor de manier waarop je Lilith tot leven wekte.
Paul Haans voor het enthousiasme waarmee je dit project hebt omarmd. (Bekijk ook eens zijn indrukwekkende filmproject ‘Leven’.)
Jeroen Wielheesen (#Hekje) voor de magische beelden.
Bas ten Tusscher voor je enthousiasme om erbij betrokken te zijn en je rust.
En Henk en Jan voor het meespelen, het paard, de wagen en jullie tijd.

Wil je op de hoogte blijven van de trailer en alle andere dingen die met mij gebeuren door het schrijven? Like dan mijn auteurspagina: www.facebook.com/kimttee. Ik post daar af en toe meer foto’s en misschien al wat voorproefjes van de trailer.

Lieve lezers…

Laatste nieuws

Ik heb heel veel lieve lezers, maar soms word ik me daar wel heel erg bewust van. Bijvoorbeeld als je in een week meerdere, heerlijke reacties krijgt.

Op dinsdag kreeg ik deze reactie van collega-schrijver Roselynd Randolph:
Ik kon niet wachten tot de vakantie, dus vandaag maar “Geboren in Licht” uitgelezen. Je gaat dus niet meer in mijn koffer
Wat mij opvalt is de hoge realiteitsfactor in de manier waarop Lilith reageert. Dat is echt een verademing tov de Amerikaanse fantasy die een ander stramien volgt. Misschien is het de Calvinistische inslag van de Nederlanders (grappig, komende van een RK zuiderling) die niet zo van de heppy de peppy eindes is, waarbij we met zijn allen in gejuich uitbarsten. Je doet Lilith absoluut recht door het einde van de trilogie, die heel realistisch aandoet door alle emoties die Lilith ervaart en de beslissingen die ze neemt. Ik denk dat de manier waarop jij je trilogie hebt neergezet, duidelijk aangeeft dat de Nederlandse Fantasy absoluut niet in de kinderschoenen staat, maar zich kan meten met de beste onder de vertaalde buitenlandse boeken. De nadruk ligt echt op de persoon en de (spirituele) ontwikkeling, en dat is voor mij boeiend om te lezen. We worden erg beïnvloed door Amerikaanse media en je merkt aan de lezers dat als ze maar veel van hetzelfde voorgeschoteld krijgen, ze vanzelf gaan denken dat dit de standaard is, en dat dit goed is. (getuige de mensen die zeggen ” ik lees alleen Engels hoor!” Mmhm…) Door boeken als de Lilith trilogie, die eigenzinnig een andere kant opgaat, krijgt de Nederlandse lezer de kans, een boek te lezen dat aansluit bij onze eigen belevingswereld en lopen we niet massaal braaf achter elkaar aan op hetzelfde padje. Je bewijst dat Nederlandse Fantasy echt lééft. Zoals het bedoelt is.

castlefest1

En gisteren kreeg ik deze van Silvia Rietdijk:
Hai Kim, ik heb je Lilith trilogie met plezier gelezen. Elk deel heeft zijn eigen stem, en is boeiend op zijn eigen manier, al zijn ze alle drie intens met elkaar verweven. De omgevingen waarin het verhaal zich afspeelt vind ik sfeervol omschreven. Je roept een tastbaarheid op waardoor je je gemakkelijk in de wereld van Lilith kunt verplaatsen. Personages groeien, door de delen heen, mee met de verhaallijn, zo ontdek je telkens weer een nieuwe kant van een personage. Zo ontwikkelt er zich bij Lilith, in mijn beleving, een zachtheid die tegelijkertijd een heldere scherpzinnigheid meebrengt in het vinden van haar eigen kracht, als zij de drakenwisselaar Az-Zhara ontmoet in: Geboren in Licht. (Geweldige naam trouwens Az-Zhara. Om verliefd op te worden ) De kennismaking met Az-Zhara (en de ontmoeting met de andere draken), geeft het verhaal een boeiende extra dimensie. Hoe Lilith in Geboren in Licht het afgesneden zijn van haar eigen lichaam ervaart en dat weet te overwinnen door de helende kracht in zichzelf te vinden, heeft mij diep geraakt en vind ik een van de mooiste stukken. Dank je wel voor het delen van je verhaal, Kim! Groetjes Silvia.

Daar werd ik wel even stil van. Dat ik mensen echt kan raken met mijn verhalen. Dat ze genieten van mijn verhalen vind ik al super, maar dit is iedere keer weer heel bijzonder om te horen.

Dank jullie wel dat jullie de tijd hebben genomen om zo uitgebreid te reageren, Roos en Silvia. En ook een dank je wel aan al die mensen die dat in het verleden hebben gedaan (zoals bijvoorbeeld op Castlefest waar de foto genomen is en waar weer veel mensen naar me toe kwamen om te vertellen wat ze van de boeken vonden). Het geeft me energie en houdt me schrijvende. Die erkenning, die betekent het meest voor me. Het motiveert me enorm om weer verder te schrijven aan nieuwe verhalen.

En ook een dank je wel aan Navarth, die de trilogie beoordeelde op bol.com.

Help, de wereld gaat met me aan de haal!

Een nieuw verhaal, Laatste nieuws, workshop

Soms gaat een verhaal een kant op die je eigenlijk niet wilt. Dat is met Jager/Prooi zeker zo. Langzaam wordt de wereld waarin dit verhaal speelt me duidelijker. Het draait allemaal om het overleven van een volk. Niet een volk dat in oorlog is, maar een volk dat steeds minder levensvatbare kinderen voortbrengt en zo ten onder dreigt te gaan.

Alles draait dus om gezonde kinderen krijgen. Het liefst zo veel mogelijk. De Gezuiverden worden naar de hoofdstad gebracht en in harems ondergebracht. Dat is geen geheim, in de Lilith-trilogie liet ik dat ook al doorschemeren. (Kijk maar naar Nigesanla’s achtergrond en wat er met Seraph en Ghalatea en hun vrienden is gebeurd.)

Maar nu ik het meer vanuit die samenleving moet schrijven, worden de gruwelijke details me steeds duidelijker. De vrouwen in deze cultuur hebben het natuurlijk niet makkelijk. Lumea en Lilith waren ergens nog sterke, zelfstandige vrouwen, net als de meeste andere, vrouwelijke bijpersonages in mijn verhalen. Ze hadden het niet altijd makkelijk, maar namen uiteindelijk toch het heft in eigen hand. Dat wordt bij de vrouwen in mijn nieuwe boek een stuk moeilijker.

Toch moet het zo zijn, vrees ik. Schrijven – zelfs fantasy schrijven – is niet zomaar het verhaaltje schrijven dat je graag op papier wilt zetten. Ik kan het niet omvormen tot een happy verhaal met een goed einde. Ja, in het begin staat het me vrij om te verzinnen wat ik wil. Dat stadium ben ik echter allang voorbij. Nu kan ik nog slechts voortborduren op de wereld die ik in 2006 begon te scheppen. Wat ik toen bedacht, heeft consequenties voor wat ik nu moet schrijven.

Hoewel ik de wereld in dit nieuwe verhaal haat, vind ik dit hele proces erg boeiend. Het klopt gewoon zoals het nu wordt. Er sluimert zoveel rijkdom in mijn wereld, dat het verhaal zich vanzelf lijkt te vormen. Net als het einde van de Lilith trilogie, kan dit verhaal eigenlijk maar op een manier geschreven worden.

14 juli geef ik op de Magic Fair een lezing over wordlbuilding. Dan ga ik dieper in op het belang van een goeddoordachte wereld. Want als je wereld logisch en consequent is, komen de problemen van je personages – EN de oplossingen – vanzelf naar voren en hoef je als schrijver geen kunstgrepen toe te passen.
Op mijn Engelse blog ‘About reading and writing’ schreef ik onlangs een post over worldbuilding. Die kun je hier lezen.

Help Kim de zomer door.

Laatste nieuws

Of: Hoe kun jij mij helpen?

loveauthorEen van de dingen die ik zo leuk vind aan het op festivals staan, is dat de lezers naar me toe komen en vertellen wat ze van mijn verhalen vinden. Een groot compliment is natuurlijk dat veel mensen vragen wanneer mijn volgende boek uitkomt. Helaas duurt dat nog minstens een jaar. Waarom? Niet alleen omdat mijn uitgever een druk publicatieschema heeft, maar vooral omdat ik moet werken en dus niet zoveel tijd overhoud om te schrijven als ik zou willen.

Daarover had ik op Elfia een leuk gesprek met een aantal mensen. Er werd voorgesteld dat een van hen me gaat sponsoren, zodat ik niet meer hoef te werken en dus sneller een nieuw boek kan uitbrengen. Omdat de man helaas niet veel te sponsoren had, kwamen we al snel op een inzamelingsactie met bekend gironummer. Met tv-show natuurlijk.
Maar ja, voordat dat realiteit wordt, heb ik mijn nieuwe boek natuurlijk al lang af.

Er zijn echter wel manieren waarop jij mij en andere schrijvers NU kunt helpen bij ons succes.
Hoe?
Vertel je omgeving over de boeken die je hebt gekocht of geleend. Breng de mensen om je heen op ideeën door ze te vertellen wat je leest. En vertel hen wat je ervan vond. Dat kan mondeling, maar natuurlijk ook via facebook of twitter. Of op een blog als deze. Schrijf eens een review op sites als bol.com of bruna.nl. Daar kun je vaak ook nog een boekenbon mee winnen.
Als je van een boek hebt genoten, kun je deze natuurlijk ook kado doen aan een ander. Of vraag er eens naar in je boekhandel of je bibliotheek, zodat zij het toch in hun assortiment gaan opnemen.

Als dit niet helpt om de verkoopcijfers omhoog te krikken, heeft het in ieder geval een ander effect: Ik krijg van al die reacties weer extra energie om te gaan schrijven.
En dat ga ik dus ook maar weer doen!

De afbeelding kwam ik een keer tegen op facebook.

Terugblik op Elfia

Laatste nieuws

Er was eens, in een land hier niet zo ver vandaan, een koninkrijk dat Elfia heette. Het is een land vol magie en mysterie. Slechts twee dagen per jaar is het te bezoeken. Ga je nu in Haarzuilens op zoek naar Elfia, dan vind je iets wat doet denken aan, maar de levendigheid en de magie mist.

elfiaIk beschouw mijzelf niet als een bezoeker van Elfia, maar als een inwoner. Als schrijver heb ik het privilege om naar binnen te mogen nog voordat de poorten openen. In die magische ochtenduurtjes, waan ik mij echt in een ander land. De inwoners ontwaken, de marktkooplieden stallen hun waren uit. En ik loop over de kalme paden van het koninkrijk om op bezoek te gaan bij de Hobbits, elfen en Rohirrim van Ennorandirrim. Met hen drink ik een kop thee in hun schitterende kampement. Wat een heerlijk begin van de dag.

Wanneer ik terugkom in de schrijversstal van Zilverspoor zijn de poorten van Elfia inmiddels geopend voor bezoekers. Ik bewonder de klederdrachten van iedereen die van heinde en verre naar dit koninkrijk is gekomen. De zon geeft dit jaar nog meer glans aan de parade die aan de stand voorbij trekt.

Ondertussen praat ik met mensen die mij nog niet kennen over mijn boeken. En luister ik met rode wangen naar de lezers die me komen vertellen wat ze van mijn verhalen vonden.
Ik heb weer van iedere minuut genoten. Volgend jaar weer!

Zie maar…

Laatste nieuws

De vorige keer postte ik mijn frustraties over enkele vooroordelen over Nederlandstalige fantasy. En dan met name over of het genre in ons taalgebied wel of niet onder hoeft te doen voor dat in het buitenland. Mijn mening is dat we natuurlijk niet hoeven onder te doen. Maar het is nu niet langer meer alleen maar mijn mening. Onlangs is ook het bewijs geleverd.

Thomas Olde Heuvelt is namelijk genomineerd voor een Hugo-award. Hij is de eerste Nederlander die dat voor elkaar krijgt. Geweldig.
Lees hier wat meer over Thomas’ nominatie.
1 September 2013 is de uitslag.

Thomas, gefeliciteerd en heel erg veel succes!

(En wat heeft hij toch een heerlijk Nederlandse naam…)

Nederland vs de rest van de wereld

Laatste nieuws

Gewoonlijk houd ik er niet zo van om op mijn blog tekeer te gaan over iets waar ik me over opwind. Ik geloof namelijk niet echt dat het wat uitmaakt. Maar af en toe steekt er weer iets de kop op, waar ik al langer mee zit en wat me raakt. En dan krijg je dit.

Het blijkt een ‘feit’ dat Nederlanders en Vlamingen liever buitenlandse fantasy lezen dan Nederlandstalige. Dat vermoeden bestond al langer, mede door de reacties die ik en andere schrijvers af en toe kregen, maar nu is het door de Taalunie onderzocht. Schrijven Online berichtte daarover: 700 Vlaamse en Nederlandse jongeren gaven door middel van een stemkastje aan ruim 63% meer boeken van buitenlandse schrijvers te lezen dan van Nederlandse en Vlaamse auteurs. Minister van Onderwijs en Taalunievoorzitter Pascal Smet vroeg zich af waarom, waarop de scholieren antwoordden dat het buitenlandse aanbod groter is en dat bijvoorbeeld het genre fantasy in de Nederlandstalige literatuur nagenoeg ontbreekt.

Ik zie het leven vaak positief en ik ben er ook echt van overtuigd dat bovenstaande aan het veranderen is. Er zijn de laatste jaren zoveel meer goede fantasy-boeken bijgekomen van Nederlandse en Vlaamse schrijvers en het aanbod wordt steeds breder. Geen schrijver is immers gelijk.

Dat was dan ook mijn eerste reactie op het bericht. Er is nog veel werk te doen om bekendheid te vergaren, maar we zijn op de goede weg.
En dan komt er daarna iemand die zegt ook liever buitenlandse fantasy te lezen. Ze is erg kritisch, zegt ze zelf, en als een boek niet spannend is na 30 pagina’s dan gooit ze het aan de kant. Dat is haar goed recht en tussen de regels door lees ik dat ze Nederlandstalige fantasy ook wel heeft geprobeerd. Of althans, dat hoop ik, want anders is het moeilijk om over dit onderwerp een mening te vormen.
Tussen de regels door lees ik ook iets anders, maar misschien (waarschijnlijk) was dat mijn frustratie van dat moment. Nederlandstalige fantasy is langdradig en niet spannend. Nee, dat bedoelt ze vast niet. Dat ligt echt aan mij.

Maar de discussie laat me niet los. Wat is dat toch dat Nederlandstalige fantasy minder goed zou zijn dan buitenlandse fantasy? En ineens besef ik me dat het een hele oneerlijke vergelijking is. Niet omdat de meeste fantasy die je in de boekhandels treft vertaald werk is en het dus logisch is dat de lezer daar meer mee in aanraking komt. Maar omdat Nederland, zelfs samen met Vlaanderen, zo’n klein gebiedje is en het qua aanbod dus altijd moet afleggen tegen de rest van de wereld. Vergelijk ons werk liever met werk uit Engeland, uit Amerika of uit Duitsland. Dan is de verhouding nog steeds scheef, maar de vergelijking in ieder geval iets minder krom.

Wat me ook tegenstaat aan de vergelijking die telkens wordt gemaakt, is de hokjesgeest. Alle Nederlandstalige fantasy wordt over een kam gescheerd, terwijl het aanbod zo breed is. Ik lees de laatste tijd veel fantasy van eigen bodem en ik kan er veel over zeggen, maar ik ben nog niet twee dezelfde verhalen tegen gekomen. Alle buitenlandse fantasy is toch ook niet gelijk? De mensen die op de discussie reageren hebben meestal een favoriete schrijver, maar weten heel goed dat niet alles wat in het buitenland uitkomt, van diezelfde kwaliteit is. Waarom verwachten ze dat van Nederlandstalige fantasy dan wel?

Dus eigenlijk wil ik zeggen: Ik hoop dat een slechte leeservaring niet de deur dichtdoet voor alle andere schrijvers uit ons taalgebied. Als je een slecht boek uit het buitenland leest, lees je dan ook nooit meer iets van over de grenzen? Judge a book on it’s cover, niet op de afkomst van de schrijver.

Zoals ik in het begin al zei, ik denk niet dat deze blogpost wat zal veranderen. Maar het lucht wel op. En misschien bedenken nu meer mensen dat we onszelf ook wel heel snel in de hoek drukken, zodat we niet kunnen winnen. Is Nederlandstalige fantasy beter of slechter dan buitenlands werk? Is de Nederlandse keuken lekkerder of smeriger dan de buitenlandse? Zijn Nederlandse mannen mooier of lelijker dan buitenlandse? Die vragen zijn nooit te beantwoorden. Niet alleen omdat het een kwestie van smaak is, maar vooral omdat de vergelijking niet specifiek genoeg is. Dus moeten we stoppen met ons dat af te vragen.

En nu ga ik iets doen dat constructiever is dan zeuren; een boek schrijven. Ik weet nu al dat er mensen zijn die het boek zullen waarderen en mensen die het aan de kant zullen leggen. Dat zegt iets over de boeken die IK schrijf en niet over de werken van andere auteurs in Nederland en Vlaanderen. En het zegt ook niets over de werken van over de grenzen.

Lees het hele nieuwsbericht hier.

Jureren voor Fantastels 2012

Laatste nieuws

fantastelsDe afgelopen maanden ben ik druk bezig geweest als jurylid voor een van de grootste schrijfwedstrijden in mijn genre: Fantastels. Zojuist heb ik mijn juryrapporten ingeleverd, dus is het tijd om de balans op te maken.



Ik kreeg 42 verhalen voorgeschoteld.
De stapel op de foto zijn alle uitgeprinte verhalen. Als je er een meetlat naast legt, kom je op 9 centimeter.
Ik schreef 36.389 woorden (en een beetje, want een paar rapporten schreef ik meteen op de daarvoor bestemde website) aan jurycommentaar.
De limiet voor een Fantastels-verhaal is 12.000 woorden, dus eigenlijk schreef ik meer dan drie verhalen.

Dit schreef ik vooraf op de site van Fantastels in mijn voorstelstukje:
Ik geniet van het schrijven over andere werelden, vol personages met bijzondere gaven en de problemen die daardoor op hun pad komen. Die passie draag ik graag over op anderen. De beste manier om dat te bereiken is verhalen voorzien van goed onderbouwde, opbouwende kritiek.

Nou, een ding is zeker, die negen centimeter aan verhalen heeft me naar allerlei vreemde, spannende plekken gevoerd. Ik heb veel mooie personages leren kennen die in de meest vreselijke situaties verzeild raakten. Sommige van hen zullen me nog lang bijblijven.
De belangrijkste conclusie die ik na het afronden van mijn bijdrage aan Fantastels kan trekken, is dan ook dat ik me vooral heel erg heb vermaakt tijdens het jureren en dat er in Nederland en Vlaanderen veel talent rondloopt.

Ik ben erg benieuwd welk verhaal op 7 april de mooie, zilveren trofee in de wacht zal slepen!

Voor meer informatie over Fantastels, de prijsuitreiking en hoe je de volgende keer mee kunt doen, click hier.

Hoe overleef ik…

Laatste nieuws

… een aardbeving en een tsunami.

Vandaag maar eens een blog over iets anders dan schrijven. Hoewel, de kans is groot dat de belevenissen van afgelopen weekend toch ergens in mijn verhalen opduiken. Je zou dit dus ook een blog over inspiratie kunnen noemen.

Naast schrijven en visual merchandisen, vul ik mijn tijd met slachtoffer spelen. Ik ben LOTUS, iemand die een opleiding heeft gevolgd waarin ziektebeelden worden aangeleerd en je leert hoe je wonden moet maken. Ik speel voor mijn EHBO-vereniging in Borne en doe mee aan Sigma-oefeningen.
Hoewel ik ook wel wat grotere oefeningen heb meegemaakt, valt dat allemaal in het niet bij wat er afgelopen weekend is gebeurd. Meer dan 36 uur lang werd er door drie internationale teams geoefend op Vliegveld Twente. Er was een aardbeving geweest, gevolgd door een tsunami en er waren verschillende locaties ingericht om bij dat scenario te passen. De foto’s zijn indrukwekkend, maar als je er echt langsreed… Dat gevoel kan ik moeilijk overbrengen. De chaos en puinhopen, het is iets wat je gewoonlijk alleen op tv ziet en ineens is het ‘echt’. En dan bedenk je je niet veel later dat je daartussen moet gaan spelen.
Ik kan uren vertellen over wat ik in de 18 uur dat ik moest spelen allemaal heb meegemaakt en ik vrees dan ook dat dit een lang verslag gaat worden. Toch zal ik proberen om het kort te houden door alleen enkele hoogtepunten te belichten. Maar waar begin je dan? Vertel ik over wat ik allemaal heb meegemaakt of juist over wat het meeste indruk op me heeft gemaakt? Of een combinatie van beiden?

Ik begin wel bij de zaterdagavond. Ik had er al een paar uren spelen opzitten en dit was mijn tweede rol. Ik was uit een ingestort winkelcentrum gehaald met een gebroken arm en naar het noodhospitaal gebracht dat het team uit Estland had opgezet. Ik werd op een bedje gelegd en voor ik het wist, kreeg ik gips om. Ik was maar kort buiten geweest, maar was wel koud geworden. Dat de artsen de kleding van mijn bovenlijf hadden geknipt, maakte het natuurlijk alleen maar erger.
Maar wat had ik een zorgzame arts met heerlijk warme handen. Hij streelde mijn gezicht om me gerust te stellen en hield mijn hand vast. Dat deed mij al zo ontzettend veel, moet je nagaan dat je daar echt als slachtoffer ligt en net al die ellende hebt meegemaakt. Waarschijnlijk heb je uren, zo niet langer, vastgezeten onder het puin. Dan is die warmte en die troost een onbetaalbaar geschenk.

Terug in de grimeerruimte bleek dat ik veel had gemist. Mijn collega slachtoffers hadden onder het puin gelegen en waren opgespoord door honden. Het was voor sommigen best een beangstigende ervaring, zo onder het puin en alle geluiden die je dan hoort en het gevoel dat de boel kan instorten (wat natuurlijk niet kan, want alles was zorgvuldig opgebouwd), toch was ik erg jaloers dat ik dat niet had meegemaakt.

De zondag begon ik dus met een missie. Ik wilde ergens in (het liefst onder de grond) en ik wilde alle hoeken van het noodhospitaal zien. Ik kwam om 9.00 uur aan en moest iemand aflossen die een zwangere vrouw moest spelen. Daar zag ik wel tegenop, want er waren een paar rollen waarbij je ook weeën moest spelen. Het leek me een genante ervaring om dat te moeten doen. Veel keuze heb je tijdens zo’n weekend echter niet. Er komt telkens iemand binnen die om een slachtoffer vraagt. Als jij dan voorhanden bent, speel je die rol.

Ook deze dag begon met een kleine rol. Nadat ik een vliegtuigongeluk had overleefd en een kort bezoek aan het noodhospitaal had gebracht, keerde ik terug naar de grimeerruimte. Ik had net warme chocolademelk gemaakt, toen er slachtoffers naar de kinderopvang moesten. Ze vertelden ons dat je daarvoor in een voormalige kerosinetank moest kruipen. Tijd voor actie, dus. Nog steeds zwanger en nu met een gebroken been, ging ik met een andere zwangere vrouw op pad.
We verwachtten in een kleine ruimte terecht te komen, maar zo’n tank is zo’n 8 meter hoog en 10 meter in doorsnee. De enige ingang was via een even hoge ladder. Die voelde niet heel stevig aan als je daarlangs met z’n tweeën naar beneden klom. Dus moesten we in een harnas en onszelf steeds zekeren.

Wat ik nog moet vertellen, de oefening was op dat moment al dik 30 uur aan de gang en de USAR (Urban Search And Rescue) teams hadden geen rust gehad. Zij kwamen via een andere kant de tank binnen, waar ze puin hadden weggehaald tot ze er zelf net door konden.
Wat een helden zijn die mensen. Zelfs na al die vermoeiende dagen, bleven ze oog houden voor de slachtoffers. Een Litouwse vrouw was mij en de andere zwangere vrouw aan het helpen, toen ze hun materiaal van 8 meter hoog in de tank lieten vallen. Toen ik daarvan schrok en riep dat er weer een aardbeving was, kalmeerde ze me meteen. Ze begreep direct waar ik het over had.
Nu klinkt dat misschien niet zo verwonderlijk, maar je kunt je wellicht het lawaai voorstellen in een metalen tank waar mensen lopen, slachtoffers schreeuwen en waar druk wordt overlegd. Alles galmt nog lang na. Die knal van de zak die op de vloer landde, was dus niet het enige geluid. Steek je hoofd maar eens in een olievat en laat iemand kloppen op de buitenkant terwijl je hardop praat, dan krijg je een beetje een idee van de geluiden die daar constant waren.

Ik begon deze blog met de opmerking dat het deze keer niet over schrijven zou gaan. Maar slachtoffer spelen, is natuurlijk ook verhalen vertellen. Terwijl ik in die tank lag, had ik alle tijd om mijn verhaal te overdenken. Ik besloot dat ik mijn kind niet meer voelde bewegen. Ik kwam onrustig overeind en riep de vrouw terwijl ze langsliep. Ik lag in een donkere hoek en door al het lawaai klonk ik niet echt duidelijk, denk ik. Toch merkte ze me meteen op en kwam naar me toe. Ze stelde me gerust dat het kindje misschien sliep. Iets anders kon ze ook niet voor me doen.

Ik heb me daar beneden ook erg vermaakt met het kijken naar hoe de redding in zijn werk ging. Mannen takelden zichzelf omhoog langs die ladder, met reddingspoppen achter zich aan. Vanuit het duister gingen ze het licht aan de hemel tegemoet. Het ronde gat in het plafond was de poort naar veiligheid.
De ernstige slachtoffers werden in een brancard horizontaal omhoog getakeld. Helaas mochten wij uit veiligheidsredenen niet zo gered worden. Begrijpelijk, maar ik had het best een uitdaging gevonden. Wij moesten zelf langs de ladder omhoog klimmen, gezekerd en wel. Het laatste stukje werd ik geholpen door twee Litouwers. Ik werd naar een Portugees veldhospitaal gedragen en daar opgevangen, voor ik weer door kon naar het noodhospitaal van Estland.

Ik hield vol dat ik mijn kindje niet meer voelde. Omdat ik de weeën wilde vermijden, heb ik gezegd dat ik geen buikpijn had of alleen maar een klein beetje. Ik wist niet zeker of dat verhaal geloofwaardig was, maar het hield de hulpverleners wel bezig. Er werd druk in het Estlands gediscussieerd. Ik nam tenminste aan dat het over mijn zwangerschap ging, want dat gebroken been vond ik zelf niet zo ernstig. Aan mijn gebroken arm van de vorige dag werd immers ook niet zoveel aandacht besteed.
Daarna werd ik verder de tent in gereden. Als je op een brancard ligt, zie je natuurlijk alleen maar het plafond, dus ik had geen idee waar ik naartoe werd gebracht. Dat werd snel duidelijk toen ik de ronde lampen zag en de mannen in blauwe uniformen met mondkapjes voor. Ik kwam op de operatiekamer terecht.
Toen schrok ik wel even, want ik dacht dat het voor het kind zou zijn. Dat ze het misschien zouden halen, dat ik toch een bevalling moest gaan spelen of dat er een eng onderzoek zou komen. Ik nam aan dat ze mijn ondergoed aan zouden laten, maar toch…

Het bleek gelukkig voor mijn been te zijn. Dus kon ik lekker gaan slapen terwijl ik geopereerd werd. Nou word je natuurlijk niet echt geopereerd, maar ze houden de OK wel bezet zolang een operatie duurt. Ik lag dus op een bed met een deken over terwijl het medische team naast me zat. Mijn been was niet bedekt en in die tank was het erg koud geweest. Iemand merkte dat mijn voet heel koud was en deed daar een doek omheen. Even later voelde ik dat hij of zij nog een keer controleerde of ik al wat warmer werd.

Juist die kleine dingen, daar was ik zó van onder de indruk. De opmerkzaamheid, zelfs na al die tijd. Er werd echt naar je geluisterd en er werd ingegaan op je emoties.

Ik werd weer bijgebracht uit de narcose en mocht naar de ziekenzaal. Nadat het spel was afgelopen, kwam de zuster bij me. Ze zei dat mijn kindje was overleden en dat het vanzelf geboren zou worden. Ik heb mijn verhaal bij haar gecheckt en het bleek gelukkig wel geloofwaardig. Dat weet ik dan weer voor de volgende keer.

Dat was het einde van een geweldig weekend. Ik ben diep onder de indruk van de hulpteams die dit weekend op het vliegveld waren. Dat je zo vermoeid en na zo’n tijd nog zo serieus kunt omgaan met een stel Nederlanders die spelen dat ze gewond zijn en je aandacht opeisen. En dat je zelfs dan nog oog hebt voor al die kleine dingen die een slachtoffer geruststellen. Echt geweldig.
Ik zou volgende week zo weer meedoen als dat zou kunnen. Wat zeg ik, als ze me nu bellen, sta ik over een uurtje klaar.

Hier vind je mooie foto’s van de oefening.

Jager – Prooi

Een nieuw verhaal, Laatste nieuws

Het jaar zit er alweer bijna op. En wat een jaar is het geweest. De afsluiting van de Lilith-trilogie die ik op een geweldige manier heb gevierd in Cinema Hengelo. “Geboren in Licht” werd geweldig ontvangen op onder andere de Elf Fantasy Fair in Haarzuilens. Binnen een paar maanden was het boek al toe aan een herdruk. Die gelegenheid werd meteen aangegrepen om alle delen van nieuwe kaften te voorzien.

Het nieuwe verhaal dat ik al geruime tijd in mijn hoofd had zitten wilde er maar moeilijk uit komen, zodat ik nu nog steeds in een beginstadium zit. De laatste dagen gaat het beter. Dat komt door een afbeelding die mijn verbeelding prikkelde en door de deadline die alvast is gesteld door mijn uitgever. In 2014 moet een nieuw verhaal van me uitkomen. Dat betekent dat ik tot eind 2013 heb om het eerste deel af te ronden. Het klinkt nog heel ver weg, maar ik weet dat een jaar voorbij vliegt.

2013… Een mooi getal: dertien. Ik ben iemand die juist onder ladders doorloopt, dus dertien is eerder een geluksgetal voor me, dan dat ik vrees dat het me ongeluk brengt. Ik verheug me dan ook op het komende jaar. Het zal in het teken staan van mijn nieuwe verhaal, maar ook van nieuwe kansen en richtingen. Met twee boeken die worden vertaald in het Engels ligt de wereld voor me open. In november volgend jaar wordt de World Fantasy Convention gehouden in Engeland. Ik heb al een slaapplek en toegangsbewijzen. Ik ben nu al benieuwd naar hoe mooi het jaar zal zijn dat dan bijna achter me ligt.

Maar eerst het staartje van 2012 en een groot gedeelte van 2013. Ik wens jullie fijne dagen, samen met familie en vrienden in een sfeervolle omgeving. Geniet ervan!

Uitleg tussen de regels door.

Een nieuw verhaal

Ik ben nog niet veel verder met ‘Zuiver’. Mijn gewoonlijke tactiek; schrijven en maar zien waar het schip strandt, werkt bij dit verhaal duidelijk niet.

Sinds gisteren begrijp ik ook waarom. De bijpersonages, de omgeving en de gebeurtenissen in het eerste hoofdstuk vertellen allemaal ook iets over Meaghun, mijn hoofdpersoon, juist omdat hij zo verankerd is in de wereld om hem heen. En ik wil dat Meaghun meteen op de eerste pagina’s staat. Geen langzame opbouw en we leren hem vanzelf wel kennen. Het moet vanaf het begin duidelijk zijn wie hij is en wat zijn achtergrond is. Of moet ik hier zeggen; het moet duidelijk zijn wie hij ooit was?

Ik haat een lange omschrijving van de geschiedenis in een boek. Of personages die pagina’s lang mijmeren over hun eigen verleden. Dat kan wel, maar dan wel met een goede reden. Ik zit zelf ook niet vaak op de bank om mijn hele leven te overzien. Meaghun doet in de eerste hoofdstukken gewoon zijn ding, dus is er geen reden voor hem om diep na te denken.

Gelukkig zijn er dus al die andere facetten die je iets over hem kunnen leren. Hoe vertrouwt zijn wapen aanvoelt, bijvoorbeeld. Of de broers die met hem mee zijn op reis.

Misun, de middelste van de drie broers, bestond al langer. Het jongste broertje is er deze week bij gekomen. Hij was eerst een soort van schildknaap/bediende, nu is hij Meaghuns leerling. Voorbestemd om ooit hetzelfde te gaan doen als zijn oudste broer. Het is dus logisch dat Meaghun eens dezelfde opleiding heeft gehad.
Dat Meaghuns broertje zo’n 15 jaar jonger is dan hij en al mee gaat om jacht te maken op de wisselaars, verklaart waarom Meaghun zo laconiek met het moorden omgaat. Uitleg tussen de regels door, zoals ik het zelf graag in andere boeken zie.

Oh, wat is schrijven toch heerlijk als alles zo bij elkaar komt. Meestal overkomt me dat pas in een veel later stadium. Dat ik dit nu bij het eerste hoofdstuk al ervaar, is iets om te koesteren. Ik blijf voorlopig nog wel schaven aan het begin, maar als dat dan eenmaal staat als een huis, zal de rest een stuk sneller gaan.

(hoop ik…)

En terwijl ik het stukje dat ik net heb geschreven nog eens doorlees, krijg ik een nieuwe inval. Misschien moet die jongste broer toch iets ouder zijn dan ik nu heb gepland… Hmm, dat geeft weer hele nieuwe mogelijkheden.
En iets om over na te denken.

“Zuiver”

Een nieuw verhaal

Mijn nieuwe verhaal vordert gestaag. Het zal zich afspelen in dezelfde wereld als de Lilith-trilogie, maar dan eerder. In de trilogie had de Godin Margal een bijrol, in dit verhaal spelen zij en haar gezin de hoofdrollen.
De afgelopen weken heb ik enkele scenes geschreven die her en der in het verhaal moeten voorkomen. Maar in dit stadium ben ik vooral veel aan het nadenken over de personages die een rol gaan spelen.

Daardoor kwam ik tot de conclusie dat dit verhaal nog een hele uitdaging wordt om te schrijven. Niet alleen omdat ik een man als hoofdpersoon heb, maar vooral ook omdat ik voor dit verhaal een heel andere insteek moet kiezen. Ik schreef het een tijd geleden al op Facebook: tot nu toe schreef ik over vrouwen die om wat voor reden dan ook buiten de samenleving staan en moeite moeten doen om hun plek te veroveren. De man waarover ik nu ga schrijven staat echter midden in de samenleving. Hij – Meaghun – bekleedt een belangrijke positie als generaal van de Godin Margal. Hij komt uit een hecht gezin en heeft zelf twee vrouwen en een schare kinderen.

De werktitel van dit verhaal is “Zuiver”. Dat slaat niet alleen de zuiveringen die Margal laat uitvoeren door de gedaanteverwisselaars te doden en hun nakomelingen te dopen, maar ook op een zuiver geweten. Want de wereld waarin Meaghun leeft, blijkt opgebouwd uit leugens. Maar als hij die onthult, zet hij alles op het spel.

De Lilith-trilogie heeft een nieuw jasje.

Kims boeken, Laatste nieuws

Er zijn zoveel redenen voor geweest om nieuwe kaften te gebruiken voor de Lilith-trilogie. “Geboren in Licht” was al toe aan een herdruk, we wilden de drie boeken meer één geheel laten vormen. En het moest iets worden wat zou aanspreken en vooral zou opvallen op de buitenlandse markt. Na “Hydrhaga” wordt Liliths verhaal immers ook vertaald.

Dus lagen er drie schitterende afbeeldingen op me te wachten toen ik gisteren terug kwam van vakantie.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Komend weekend is Fantastyval en daar zal de trilogie in deze vorm voor het eerst verkrijgbaar zijn. Ik zal op zaterdag ook een presentatie geven en later diezelfde dag nog voorlezen. Ook zondag ben ik aanwezig, maar dan alleen bij de stand van Zilverspoor.

De eerste recensie van Geboren in Licht is binnen!

Laatste nieuws

De eerste recensie van “Geboren in Licht” is gedaan door de bibliotheekdienst NBD|Biblion. Het is er eentje om in te lijsten, vind ik zelf. Het verklapt wel wat van het boek, maar zeker niet teveel.

Lilith, een wisselaar die zowel de vorm van mens als draak kan aannemen, schijnt maar niet te kunnen ontsnappen aan haar meesters, de magiër Kasimirh die de mensen de leer van de god Jakob wil opleggen, en de magiër Ferhdessar die haar wil gebruiken in zijn oorlog tegen Kasimirh. Samen met de drakenwisselaar Az-Zhara en haar vader Almor is ze bereid de confrontatie met beiden aan te gaan. Hierbij komen (bijna) alle lijnen uit de dit laatste deel van de Lilith-trilogie bij elkaar.
Een mooi fantasyverhaal waarbij het bijzonder is dat er vuurwapens en vliegtuigen in verweven zijn.
Lilith is een vrouw die, gewild en ongewild, balanceert tussen goed en kwaad. Dit is de grote kracht van dit verhaal, het besef dat de hoofdpersonen niet goed of slecht zijn, maar daartussen staan waarbij ze soms naar de ene kant en soms naar de andere kant neigen. Dit maakt identificatie met deze of gene hoofdpersoon mogelijk. Al met al een goed fantasyverhaal van Nederlanse bodem met hier en daar een originele wending.

Een nieuw verhaal

Een nieuw verhaal, Laatste nieuws

Ik weet al jaren waar mijn nieuwe verhaal in grote lijnen over moet gaan. Ik had er zelfs al geruime tijd heel veel zin in om te beginnen. Toch lukte het me niet echt om te gaan schrijven nadat Geboren in Licht was afgerond.

Tot vandaag. Ik heb het weer te pakken; de drang om met een verhaal bezig te gaan. De ideeën blijven komen. Het is alsof ik uit een donkere zak puzzelstukjes tevoorschijn haal. Ik weet nog helemaal niet wat er op de puzzel staat afgebeeld, maar met ieder stukje wordt meer duidelijk. Mijn nieuwsgierigheid dwingt me om een ander stukje te pakken in de hoop dat het aansluit op wat ik al op tafel heb liggen. Tegelijkertijd wil ik ook weten wat de nog lege vlekken gaat invullen.

Ik houd wel van legpuzzels, maar dan wel met meer dan 1000 stukjes en het liefst met een zo moeilijk mogelijke afbeelding. De laatste die ik maakte was er een met een afbeelding op de doos die wel wat verklapte over de afbeelding op de puzzel, maar die geen voorbeeld was. Je vormt je een beeld in je hoofd van wat het zal worden en met ieder stukje blijkt het toch wat anders te zijn. Soms schuiven zelfs hele stukken die al klaar zijn naar een andere kant van de tafel.

Misschien is het verschil tussen een legpuzzel maken en hoe ik schrijf niet zo groot. Ik ben niet van de korte verhalen, net zoals ik niet van weinig puzzelstukjes houd. Ik heb altijd wel iets in mijn hoofd, maar uiteindelijk wordt het toch iets anders. Langzaam valt steeds meer op de goede plek. Hele scenes schuiven van voren naar achteren en andersom en dialogen worden soms ineens door anderen uitgesproken.

Vandaag vond ik het beginpunt van de puzzel. Een hoekstukje. Ik weet nu wat de eerste scene zal zijn die ik ga schrijven. En terwijl ik de alledaagse dingen doe die ik moet doen, diep ik steeds meer stukjes op uit de zak en vallen me steeds meer details van het verhaal in.

Dat wordt vanaf nu weer een notitieblokje in de aanslag, zodat ik alles meteen op kan schrijven wat me te binnen schiet over de Godin Margal en haar gezin. En over het meisje Sumani. Ik wist al lang dat zij in het verhaal voor zal komen, maar nu weet ik dat ze een hele andere rol heeft dan ik altijd dacht. Of zal het nog anders gaan dan ik nu denk?

Ik heb er zin in om deze puzzel op te lossen.

Presentatie Geboren in Licht – deel 2

Laatste nieuws, presentatie Geboren in Licht

De Elf Fantasy Fair was natuurlijk een geweldige plek om Geboren in Licht voor het eerst aan het lezerspubliek te showen, maar de officiële presentatie van het afsluitende deel van de Lilith-trilogie vond plaats op 28 april. Met alle media-aandacht, de EFF en de aanloop naar de presentatie was ik al weken aan het stuiteren en daarom voorspelde ik dat ik zondag 29 april ziek zou zijn. Dat viel gelukkig mee, maar intense weken waren het wel. Heerlijke weken ook.

Zaterdag was ik natuurlijk veel te vroeg wakker. Meteen overvielen de zenuwen me. Erg irritant dat alles duizend keer erger voelt als je nog half slaapt. Het was zeker een uur later voordat ik de spanning kon relativeren en ik weer wat rustiger werd. Het zou nog uren duren voor het tijd was om te gaan.

Om 10.30 uur had ik nog snel een interview voor Radio Hengelo en daarna konden we weg om de laatste dingen klaar te zetten.
Waar ik niet aan had gedacht, was dat het twee dagen later Koninginnedag was. Ik had mini-tompoucen laten maken met de kaft van mijn boek, maar verder dacht heel Hengelo aan oranjetompoucen. De rij voor de gebaksafdeling ging de hele winkel door.
Eindelijk, met acht dozen gebakjes onder de arm, kon ik door naar Cinema Hengelo. Er stonden daar zelfs al mensen te wachten en dan gebeurt natuurlijk alles tegelijk. Maar met hulp van familie hebben we het toch nog gered, zodat de deuren redelijk op tijd open konden.

Ik werd meteen overladen met bloemen en felicitaties. Het was zo gaaf om alle bekende, maar ook onbekende gezichten te zien. Familie, vrienden en collega’s. Mensen uit Groningen, Leeuwarden en Heerlen en alles daartussen. Iedereen had er zin in.
Tussendoor nog een interview gedaan met DeHobbit.net en daarna alvast wat boeken gesigneerd voor de mensen die helaas eerder weg moesten.

Daarna was het tijd voor het officiële gedeelte dat in de filmzaal plaats vond. We werden ontvangen door de sfeervolle tonen van de Lilith-theme, gecomponeerd door auteur en filmcomponist Jochem de Jong. Jos Weijmer deed een woordje waarin hij de EFF aanhaalde en onthulde dat er zeer binnenkort een nieuwe druk komt van de hele trilogie. Ook vertelde hij dat mijn debuutroman Hydrhaga dit jaar in het Engels – als geïllustreerde uitgave – wordt uitgegeven. Tot slot overhandigde hij me een waar oerwoud. Nog meer mooie bloemen!

Daarna kreeg ik de microfoon. Ik mocht voorlezen. Niet alleen uit Geboren in Licht, maar ook mijn speech. Ik had geen tijd om die uit het hoofd te leren en ik wilde zeker zijn dat ik alles zou zeggen wat ik wilde. Dit was mijn moment om Jos, maar ook mijn lezers te bedanken. Het ging gelukkig niet helemaal van papier, het lukte me om nog wat te improviseren.

Met het officiële gedeelte achter de rug, kon ik ook wat meer ontspannen. Het enige wat ik nog moest doen, was uitleggen wat mijn aandeel was bij de film Born of Hope. Dat kon ik wel uit mijn hoofd, dus wees ik iedereen erop dat de banieren en vlaggen allemaal door mij waren ontworpen en gemaakt, de leren jas van de hoofdpersoon door mij was bewerkt met een kaasrasp en schuurpapier en dat de gasten vooral moesten letten op het bloemenmandje aan de muur tijdens de geboorte van Aragorn (jaja, daar was ik bij). De film werd goed ontvangen en iedereen heeft de aftiteling uitgezeten om mijn naam drie keer tussen de andere betrokkenen te zien staan.

Daarna was het al weer tijd voor het laatste gedeelte van het programma; het signeren. Het was een middag die veel te snel voorbij ging. Helaas heb ik niet met iedereen echt kunnen kletsen, maar weet dat ik het erg waardeerde dat jullie erbij waren. En voor degenen die niet konden komen, jullie hebben echt wat gemist!

Presentatie Geboren in Licht – deel 1

Geboren in Licht, Kims boeken, Laatste nieuws, presentatie Geboren in Licht

Afgelopen zaterdag was de presentatie van Geboren in Licht in Hengelo. Het was een groot succes. Binnenkort zal ik een verslag schrijven op Fantasyboeken.org en zal er een videoverslag geplaatst worden op DeHobbit.net. Daarom houd ik het voor nu even op de Lilith-theme die Jochem de Jong voor de trilogie heeft gecomponeerd en de toespraak die ik zaterdag hield.

Zes jaar ben ik met de Lilith-trilogie bezig geweest. Toen ik begon was ik nog niet eens gepubliceerd, nu aan het einde van het verhaal, heb ik 4 boeken op mijn naam staan.
En dat is een heel verschil. Aan het begin van het verhaal wist ik niet dat het bij anderen terecht zou komen. De kans was er nog steeds dat ik de enige was die het ooit zou lezen. Naarmate de trilogie vorderde, werd steeds duidelijker dat ik een publiek had. Een publiek dat wilde weten hoe het verder ging met Lilith.

Hoewel er veel aan het verhaal is veranderd, is het altijd het verhaal gebleven dat ik graag wilde schrijven. Een verhaal over een vrouw met een vreselijke achtergrond en haar strijd om een beter leven te krijgen. Een verhaal zonder goed of kwaad. Ik heb het mezelf niet makkelijk gemaakt met een hoofdpersoon die het liefst wegkruipt in een hoekje waar niemand haar kan vinden. Ik geef haar geen ongelijk, maar toch moest ik haar voor het verhaal naar buiten lokken.
En dan had ik ook nog een God die dreigde de wereld te vernietigen als het niet zo zou gaan zoals hij wilde.

Het schrijft anders als je weet dat je verhaal door anderen wordt gelezen. Ik werd daardoor strenger voor mezelf. En als ik blind was voor de ongeloofwaardigheden in het verhaal, wees Jos Weijmer mij er wel op. Zo heb ik in die zes jaar een enorme groei doorgemaakt. Soms kreeg ik mijn manuscript roodgekleurd terug van Jos, maar op het einde bleven de pagina’s leeg van commentaar. Een duidelijk teken van mijn groei als schrijver.

Vandaag is een afscheid. Ik ben klaar met Lilith. Ze is zoals ze is, ik kan niets meer aan haar veranderen. Ik draag haar over aan jullie en bij jullie zal ze verder groeien. Want het is een verhaal geworden dat je zelf gedeeltelijk mag invullen. Ik hoop dat jullie goed voor Lilith zullen zorgen.

Dank jullie wel voor de motivatie om mijn verhalen aan het papier toe te vertrouwen. Ik kon het niet zonder Jos, maar ook niet zonder jullie.

Druk, druk, maar wel leuk druk

Laatste nieuws

Zaterdagochtend vertrek ik heel vroeg naar de Elf Fantasy Fair en eerder deze avond ben ik toch maar aan een kostuum begonnen. De afbeelding van Jos Weijmer is zo inspirerend en de goede stof had ik nog liggen. Ik denk dat het wel lukt om de jurk op tijd af te krijgen.

Wat nog meer inspirerend is; muziek die speciaal voor je verhaal wordt gecomponeerd. Collega schrijver en film componist Jochem de Jong maakt speciaal voor mij een stuk van zo’n 4 minuten. Ik luister er nu naar. Ik heb het al heel vaak gehoord de afgelopen dagen, maar het blijft me kippenvel bezorgen. Dit is niet zomaar een stuk muziek wat goed bij de Lilith-trilogie past, maar een stuk dat precies de goede sfeer weergeeft. Heel erg bijzonder.
Jochem heeft zelf ook een bijzonder boek geschreven en daarbij een soundtrack gecomponeerd. “De Vloek van het IJzer” is geïllustreerd door Jos Weijmer en is verkrijgbaar als grote hardcover-editie, vanaf komend weekend op de Elf Fantasy Fair.
Voor wie nieuwsgierig is naar de Lilith-theme, die moet nog even wachten. Dat stuk zal 28 april tijdens de presentatie van “Geboren in Licht” voor het eerst gedraaid worden.

De boekpresentatie… Als ik er aan denk, word ik heel even zenuwachtig voor ik er heel veel zin in krijg. Vandaag heb ik de film getest in de bioscoop. Mijn banieren komen mooi in beeld en ik sta drie keer op de aftiteling. Als je er 28 april bij bent, ben je dus wel verplicht om ook de aftiteling uit te zitten.
Er zijn trouwens nog plaatsen over. Dus als je je nog niet hebt aangemeld voor de presentatie en de film, doe dat dan nu. Het wordt ongetwijfeld een middag vol bijzondere ontmoetingen.

Daarover gesproken… Na de test in de bioscoop nam ik de bus naar huis. Toen ik er alleen in zat, maakte de buschauffeur een praatje met me. Bleek hij ook veel – en vooral fantasy – te lezen. Ik heb hem dus maar meteen uitgenodigd voor het feest. Zou toch leuk zijn om hem daar weer tegen te komen.

Maar dat geldt voor jullie allemaal. Tot op de Elf, 28 april of een andere keer!

Liefs Kim

Oh, ik heb trouwens een nieuwe website: www.kimtentusscher.com Deze weblog blijft wel gewoon bestaan.

En dan vergeet ik ook nog bijna om te zeggen dat overal op internet aandacht wordt besteed aan Geboren in Licht. Kijk maar eens op Fantasy Wereld voor een interview, een prijsvraag, een gastblog van Jos Weijmer en morgen(?) een deleted scene uit de trilogie. Of op Fantasyboeken.org voor een ander interview, een andere prijsvraag en een andere deleted scene. Ook in diverse kranten wordt aandacht besteed aan mijn nieuwe boek en de presentatie.

Geboren in Licht

Geboren in Licht, Laatste nieuws

“Geboren in Licht” is het memorabele slotstuk van de Lilith-trilogie, het verhaal waarmee Kim veel lof oogstte.

Flaptekst:
Om dromen te verwezenlijken
Zullen nachtmerries werkelijkheid worden.

Tijdens haar zoektocht naar een van de draken vindt Lilith meer dan waar ze op gerekend had. De steeds ambitieuzere Ferhdessar en Kasimirh zetten hun oude vete voort ten koste van de bevolking van Merzia. Terwijl hun strijd tot uitbarsting komt, keert Lilith terug.
Niemand kan echter vermoeden welke verstrekkende gevolgen haar keus zal hebben.

Kims boeken onderscheiden zich van andere fantasy-romans omdat de verschillende conflicterende partijen niet als ‘goed’ of ‘slecht’ te classificeren zijn. Het is aan de lezers om te bepalen met wie ze het meeste affiniteit hebben, maar in de tijd van oorlog waarin Lilith leeft, houdt niemand schonen handen noch is iemand puur slecht.

Reacties op de eerdere delen van de Lilith trilogie
“Een prachtige optekening van de ontwikkeling van een jonge vrouw die grote machten bezit, maar tegelijkertijd kwetsbaar is. Het verhaal brengt haar hunkering naar onafhankelijkheid, maar ook haar behoefte om haar plaats in de wereld te vinden, op indringende wijze in beeld.” Adinda Volkers over Gebonden in Duister

“Prachtig fantasyverhaal dat nergens verveelt, kleurrijk is weergegeven en veel diepgang heeft. Voor liefhebbers van het genre is dit boek zeker een aanrader!” Spentakel over Gebonden in Duister

“De spanning en de dreiging zijn op elke pagina voelbaar.” Fantasyboeken.org over Verbroken in Schemer.

Dit is de cover waarmee het boek oorspronkelijk uitkwam.

Presentatie Geboren in Licht

Laatste nieuws

…Lilith zet haar zoektocht naar een van de oude draken voort en vindt meer dan waar ze op gerekend had. De steeds ambitieuzere Ferhdessar en Kasimirh zetten hun oude vete voort ten koste van de bevolking van Merzia. Terwijl hun strijd tot uitbarsting komt, keert Lilith terug. Maar niemand kan vermoeden welke verstrekkende gevolgen haar keus zal hebben…

“Geboren in Licht” is klaar. Twee jaar na het verschijnen van het eerste deel van de trilogie zal het verhaal tot een einde komen. Dat is reden voor een feest. Ik nodig iedereen dan ook van harte uit om op zaterdagmiddag 28 april naar Hengelo te komen, waar de officiële presentatie zal plaatsvinden.

Tussen 12.00 en 15.00 uur heb ik een zaal besproken in “Cinema Hengelo”. Naast de gebruikelijke toespraken en een stukje voorlezen, wil ik jullie namelijk trakteren op de film “Born of Hope”. Aan deze engelse productie heb ik meegewerkt als rekwisietenmaker, kostuummaker en setdresser. 28 april zal de eerste keer zijn dat deze Lord of the Rings fanfilm op groot doek zal worden vertoond in Nederland.

Laat me even weten of je komt en wie je meeneemt. Dan zet ik je op de gastenlijst en weet je zeker dat je een plaatsje in de zaal hebt.

Ik kijk er naar uit om jullie te zien op zaterdag 28 april.

Liefs Kim.

P.S. “Geboren in Licht” zal een week eerder, op de Elf Fantasy Fair in Haarzuilens, al verkrijgbaar zijn.

Win-actie bij V&D

Laatste nieuws

“Gebonden in Duister” is al een tijdje te koop bij zes vestigingen van V&D. Maar als je deel 1 hebt, wil je natuurlijk ook “Verbroken in Schemer” lezen.
Daarom hebben we tijdens het Prijzen Circus een speciale Twitter-actie bedacht. Tweet mij (@Kim_t_Tee) een foto van “Gebonden in Duister” bij V&D en maak kans op een exemplaar van deel 2. Makkelijker winnen kan bijna niet.

Je vindt “Gebonden in Duister” bij V&D Hengelo, Enschede, Deventer, Apeldoorn, Zwolle en Groningen.
Meedoen aan deze actie kan alleen tijdens het Prijzen Circus. Dus stuur je foto uiterlijk 8 april naar me op.

It’s all in a name – 2

Laatste nieuws

En weer zijn er recensies te melden. Leestafel recenseerde de eerste twee delen van de Lilith-trilogie. Buiten de Biblion om is dit voor het eerst dat mijn boeken worden gerecenseerd door iemand van buiten het genre. Ik ben dan ook blij dat vooral “Gebonden in Duister” erg positief werd beoordeeld.

Gebonden in duister is een prima fantasy-boek van eigen bodem. Het is het eerste deel van een trilogie. Het rijk Merzia wordt heel boeiend en duidelijk beschreven en dat geldt ook voor de personages. Soms is het frustrerend dat Lilith zo moeilijk te doorgronden is. Tegelijkertijd is diezelfde ondoorgrondelijkheid het ingrediënt dat dit duistere boek zo boeiend maakt.
Kim ten Tusscher geniet van de vrijheid die ze in het fantasy-genre ervaart maar hecht wel veel waarde aan waarschijnlijkheid. In Gebonden in duister laat ze haar fantasie de vrije loop waarbij ze de kunst verstaat om immer geloofwaardig te blijven.

Leestafel vindt het jammer dat Lilith in “Verbroken in Schemer” naar de achtergrond verdwijnt. Wel is het verhaal goed en kundig geschreven, staat in de recensie.

Beide recensies zijn hier te vinden. Ze bevatten echter wel uitgebreide samenvattingen die veel over de boeken verklappen.

Op het forum van Leestafel kwam de discussie al snel op de betekenis van de naam Lilith. Dat herinnerde me eraan dat ik al geruime tijd een blogpost over de namen van mijn personages wilde schrijven. Daarom heet deze post ook “It’s all in a name – 2”. In “It’s all in a name” geschreven op 29 juni 2011 ging het uiteindelijk over pseudoniemen, nu wordt het tijd dat ik ga schrijven wat ik toen al wilde.

Ik haal de meeste namen die ik gebruik uit een voornamenboekje. Het gaat er dan niet alleen om dat de namen mooi zijn, maar het gaat me zeker ook om de betekenis. Het zegt mij iets over de personages die ik wil gebruiken. Het biedt me houvast.
Ik kies de belangrijkste namen echter al in het begin van het verhaal. Regelmatig veranderen de personages van karakter naarmate ik ze beter leer kennen. Bijna nooit verandert een naam mee. Dat gebeurde eigenlijk alleen bij Ferhdessar, die eerst een te lieve naam had waardoor hij niet uit de verf kwam.
Je kunt je voorstellen dat de betekenissen van de namen na vijf jaar (her)schrijven misschien niet meer helemaal bij de personages passen. Dat is niet erg. Mijn ouders noemden mij Kim omdat ze het een mooie naam vonden. Het betekent niet dat ik een oorlogsaanvoerder, Ierse held of actrice ben geworden.

Maar waarom wilde ik dan toch een post schrijven over dit onderwerp?
Veel mensen vragen me hoe ik bij Lilith kwam, omdat zij toch een bekend figuur is. Er zijn veel verhalen over haar opgetekend die variëren van Lilith als moeder van alle vampiers, via hogepriesteres tot eerste vrouw van Adam.

Dat was niet waarom ik voor Lilith koos. Sterker nog, toen het idee voor de trilogie werd geboren en ik een naam koos voor mijn hoofdpersoon was ik hiervan helemaal niet op de hoogte. Volgens mijn voornamenboekje is Lilith een demon uit de bijbel. Een nachtmonster. Haar naam hangt oorspronkelijk samen met ‘geest, spook’. Dat sloot goed aan bij wat ik met haar wilde, maar sloot meteen uit dat ik die naam zou gebruiken mocht ik ooit echt een dochter krijgen.

Later ben ik er via anderen en mijn eigen research achter gekomen welke verhalen er over Lilith zijn. Hoewel Lilith daar dus niet rechtstreeks op is geïnspireerd, zijn er misschien wel aspecten van die verhalen doorgedrongen in mijn verhaal. Alleen al de vraag of Lilith een held of een afgrijselijk monster is, sluit perfect aan bij mijn hoofdpersoon.

Ik zou nog uitgebreid kunnen vertellen dat de namen van de Inuuk afkomstig zijn van Inuit-woorden en de Naftalianen namen hebben die uit het Lakota komen, maar ik houd het voor nu bij Liliths tegenspeler. Hij heeft van het begin af aan de perfecte naam gehad: Kasimirh. Mijn voornamenboekje weet niet zeker wat de betekenis is. Het Poolse ‘kazimierz’ betekent mogelijk ‘verkondiger van de vrede’. Het Tsjechische ‘kazimir’ betekent ‘verstoorder van de vrede’.
Als in april “Geboren in Licht” is verschenen, zal duidelijk worden wie gelijk had: de Polen of de Tsjechen. Ik ben vooral benieuwd wat de lezers ervan denken. En daar hoort de mening van Leestafel ook bij. Want ook op deze recensies ben ik trots en dat er op een forum over mijn boeken wordt gediscussieerd, vind ik erg leuk.

Wegwijzer

Laatste nieuws

Dit weekend ben ik op Phantasium en misschien kom je daarom wel hier kijken. Daarom een postje waarin ik link naar de belangrijkste berichten op mijn site.

“Gebonden in Duister” is het eerste deel van de Lilith-trilogie. De flaptekst is hier te vinden, alsmede een aantal reacties. Hier vind je ook een link naar de eerste 30 pagina’s van het boek.

Een stukje uit de laatste recensie:
De sterkte zit vooral bij de personages, die allen ontzettend goed bedacht zijn, mensen van vlees en bloed zijn, met twijfels, verledens etc. Vooral Liliths karakter zit consequent in elkaar. De draak in haar geeft haar een opvliegende en agressieve aard, haar verleden heeft haar wantrouwig en emotieloos gemaakt en de vrouw in haar vecht hiertegen en hunkert naar liefde en vriendschap. Prachtig fantasyverhaal dat nergens verveelt, kleurrijk is weergegeven en veel diepgang heeft. Voor liefhebbers van het genre is dit boek zeker een aanrader!

“Verbroken in Schemer” is deel twee van de trilogie. De flaptekst is hier te vinden, alsmede een aantal reacties.

Er is deze week net een recensie van dit deel verschenen. Hier een stukje:
In Verbroken in Schemer komt de dreiging van de oorlog erg dichtbij en stapelen de intriges zich op. De lezer krijgt nu veel meer informatie, want het verhaal draait niet meer alleen om Lilith. Ze komt zelfs nog weinig aan bod in vergelijking met het vorige deel, maar dit is zeker geen teleurstelling, integendeel. Ook dit deel is weer met een sneltreinvaart geschreven, boeiend van de eerste pagina tot de laatste! Er gebeurt ontzettend veel, maar alles is goed te volgen en geen enkel hoofdstuk is te lang of te kort. Doordat de andere personages dan Lilith in dit deel meer diepgang krijgen, is dit deel verfrissend en is het makkelijker om je als lezer in de beslissingen van de andere personages in te leven. De auteur weet de lezer goed op het verkeerde been te zetten, want niemand lijkt te zijn wie hij is, en het einde is zonder meer verrassend te noemen. Het smaakt naar meer en het is dus maar goed dat er ook een derde deel is!

De hele recensie vind je hier (maar pas op, want hij bevat spoilers): Spentakel

“Geboren in Licht” is het afsluitende deel van de trilogie, maar die is nog niet klaar. Binnenkort zal dit boek gepresenteerd worden.

Over V&D, radio, recensies en een geweldig begin

Interviews, Laatste nieuws, Recensies

We zijn nog maar in de tweede maand van 2012, maar er is al zoveel moois gebeurd.

Na twee interviews voor Radio Hengelo, was ik gisteren te gast bij Amsterdam FM. Langzaam begin ik er een beetje aan te wennen, maar het blijft spannend. Het eerste idee was om het interview via de telefoon te doen. Ik heb echter een enorme hekel aan bellen, vooral met mensen die ik niet ken, dus sprak ik af dat ik naar de Openbare Bibliotheek Amsterdam – waar de studio is – zou komen.
Het resulteerde in een gesprek van een uur. Het is grappig dat veel vragen die bij Radio Hengelo naar voren kwamen, ook hier werden gesteld. Toch is het weer een heel ander gesprek geworden. Vooral ook omdat Bert van Galen “Gebonden in Duister” had gelezen en zijn vragen dus wat dieper gingen.
Ik vond het de vier uur reizen zeker waard.
Beluister het interview hier.

Terwijl ik in de trein zat, zag ik op Twitter een recensie van “Gebonden in Duister” voorbij komen. En wat voor één. Een klein stukje uit de recensie van Sharon Demol van Spentakel:

De sterkte zit vooral bij de personages, die allen ontzettend goed bedacht zijn, mensen van vlees en bloed zijn, met twijfels, verledens etc. Vooral Liliths karakter zit consequent in elkaar. De draak in haar geeft haar een opvliegende en agressieve aard, haar verleden heeft haar wantrouwig en emotieloos gemaakt en de vrouw in haar vecht hiertegen en hunkert naar liefde en vriendschap. Prachtig fantasyverhaal dat nergens verveelt, kleurrijk is weergegeven en veel diepgang heeft. Voor liefhebbers van het genre is dit boek zeker een aanrader!

Een lovend stukje waar ik erg trots op ben. En de rest van de recensie is niet minder positief. Je vindt de hele recensie op Spentakel.

Dit is al erg veel goed nieuws, maar het is niet het enige. V&D heeft deze week besloten om een test te gaan doen met mijn boeken. Zes vestigingen gaan “Gebonden in Duister” verkopen: Groningen, Apeldoorn, Deventer, Zwolle en Enschede. V&D Hengelo had mijn boeken natuurlijk altijd al.
Als de test slaagt, is de kans groot dat mijn boeken bij alle V&D’s komen te liggen.

Een goed begin is het halve werk. Dat belooft dus nog wat.
(en ik ben natuurlijk ook nog heel erg druk geweest met de afronding van “Geboren in Licht”. Dat boek ligt nu ter redactie bij Zilverspoor. Als ik het terug krijg, heb ik nog even nodig om wat veranderingen door te voeren. Het is een vreemd idee dat het einde nu echt nadert.)