Van manuscript naar boek

Blog, Een nieuw verhaal, Hydrhaga, over schrijven

Vandaag deel 2 van de weg die ik als schrijver heb afgelegd. Ik wilde iets schrijven over mijn zoektocht naar een uitgever, maar ik zag dat ik dat al eens heb verteld… (je leest die blog hier).

Daarom heb ik besloten om vandaag wat meer te vertellen over wat er allemaal moet gebeuren voor een boek te koop is. En dat is nog een heel proces, want het manuscript van Hydrhaga was het beste dat ik op dat moment kon schrijven, maar het was zeker niet klaar om een boek te worden. Ik vertelde er de vorige keer al iets over, maar dat zal ik nu wat uitgebreider doen.

hydrhagamanuscriptEigenlijk is een boek uitgeven een lang proces. Als je een manuscript opstuurt naar een uitgever ben je zo een half jaar verder voor je een antwoord krijgt. En dat is dan vaak ook nog een afwijzing, zodat je weer van voren af aan kunt beginnen. Als je het geluk hebt dat een uitgever het ziet zitten, begint het redactieproces. Dat is echt niet alleen de grammaticale fouten en spelfouten er uit halen (dat is pas de allerlaatste fase). In de eerste redactierondes wordt gekeken of het verhaal wel logisch is en hoe de personages zijn. Misschien worden hele stukken weggestreept of krijg je de mededeling dat je bepaalde delen toch beter moet uitleggen.

Een vraag die me vaak wordt gesteld, is of ik het niet vervelend vind dat iemand zich met het verhaal gaat bemoeien. Het is toch mijn verhaal? En ineens zegt iemand dat het anders moet.

Het antwoord op die vraag is: Nee, ik vind dat helemaal niet vervelend. Vanaf mijn eerste boek heb ik altijd het gevoel gehad dat een verhaal met de hulp van de redacteur meer en meer het verhaal werd dat ik de hele tijd al wilde vertellen. En eigenlijk is dat ook heel logisch. Ik zit veel te dicht op mijn verhalen om te kunnen zien wat er nu eigenlijk staat. Ik weet wat ik met die ene kromme zin wil zeggen. Ik weet heel veel van mijn personages en mijn wereld, maar daardoor zie ik niet of die informatie ook wel helder in het boek staat. Daar heb je echt iemand voor nodig die er met een frisse blik naar kan kijken.

redactieMaar als ik zeg dat ik er reikhalzend naar uitkijk, dan lieg ik. Want natuurlijk is het ook eng. Als, na bijna drie kwart jaar alleen aan een manuscript werken, het eerste deel van de redactie in mijn inbox ligt, durf ik de mail bijna niet te openen. Dan spiek ik tussen mijn vingers door om te kijken hoe “rood” (of een andere kleur, want de meeste redacteuren zijn lief en laten je niet te hard schrikken) de pagina’s zijn door alle veranderingen en aantekeningen. Vaak genoeg zit ik hardop te mopperen. ‘Dat je dat niet begrijpt! Het staat er toch?’ Maar als ik een dag later nog eens, inmiddels wat rustiger, door de opmerkingen ga, blijkt meestal toch dat de redacteur gelijk heeft.

 

Wat valkuilen van mij die tijdens de redacties naar boven komen:

  • Ik ben bij vlagen veel te lief voor mijn hoofdpersonen, waardoor interacties ongeloofwaardig zijn (ook al ben ik op andere momenten meedogenloos hard).
  • Omdat ik voor het slapengaan nog veel nadenk over mijn verhaal, viel het in het manuscript van Hydrhaga op dat mijn personages ook veel in bed lagen. Oeps.
  • Zuchten, knikken, hoofdschudden, glimlachen, dus… het zijn allemaal stopwoordjes die te vaak in mijn manuscript voorkomen. (En ik heb nog veel meer stopwoordjes.)
  • Ik ben van de snelle omschrijvingen: ‘Kiril riep iets.’ Waarop mijn redacteur altijd vraagt: ‘Wat dan?’ Probleem is dat wanneer je dat uitschrijft er ook een reactie moet komen en voor je het weet ben je weer een paar alinea’s verder. Bij mij groeien manuscripten ook altijd tijdens de redactie in plaats van dat ze korter worden, hihi.

Wil jij iets weten over het uitgeven van een boek, wat er allemaal achter de schermen gebeurt, of iets heel anders over het proces? Laat dan een reactie achter, hier of op facebook.

De volgende keer vertel ik meer over mijn tweede verhaal en hoe anders dat proces was dan het schrijven van mijn eerste boek.

Liefs Kim.

 

Eerder verscheen in de serie over de weg die ik als schrijver heb afgelegd: Hoe het allemaal begon.

 

Nog op de planning staan:

16 augustus: En toen was daar Lilith.

23 augustus: Het warme bad.

30 augustus: Dromen over de toekomst.

Worldcon Helsinki 2017

Blog, Een nieuw verhaal, Laatste nieuws, over schrijven, Uncategorized

Toen ik anderhalf jaar geleden mijn baan verloor, besloot ik me fulltime te gaan storten op het schrijven. Ik wilde kijken hoever ik kon komen als ik daar al mijn aandacht op kon vestigen. Ook besloot ik een serieuze poging te doen om de internationale markt te veroveren.

Een paar jaar geleden waren al Hydrhaga en Bound in Darkness uitgekomen als Engelse edities. Het afgelopen jaar heb ik ook Verbroken in Schemer laten vertalen (nog even de puntjes op de I en dat boek is klaar) en onlangs is mijn vertaler gestart met het laatste deel van de Lilith trilogie. Ook heb ik de eerste stukken van Jager naar het Engels laten omzetten. Mijn plan was namelijk tweeledig: via selfpub de Lilith trilogie lanceren en met Jager en Prooi op zoek naar een agent of uitgever in het buitenland.

Ik ben altijd heel goed in het bedenken van plannen, maar hoe ik die vervolgens ten uitvoer moet brengen… dat vind ik altijd een stuk lastiger. Want hoe werkt dat Amazon nou eigenlijk? Waar moet je op letten als je een boek uitgeeft in het buitenland? Welke agent is betrouwbaar en hoe benader je die dan? Heel veel vragen, weinig antwoorden. Want als je op internet gaat zoeken, vind je heel veel informatie. Maar welke is de goede?

20979839_10156138244785931_159043837_nGelukkig werd dit jaar de Worldcon niet in Amerika georganiseerd, maar in het beter bereikbare Helsinki. Ik besefte dat ik daar de informatie zou kunnen vinden die ik zocht. J. Sharpe besloot ook te gaan, dus boekten we een vlucht en hotel. Op 9 augustus vlogen we (de groep Nederlanders was inmiddels wat groter) naar Finland. Ik had mijn koffer vol met boeken en mijn hoofd vol met vragen waar ik een antwoord op hoopte te krijgen. En het nieuwste boek van Joris was net uit, dus had ik ook nog erg fijn leesvoer voor onderweg.

Nou ken je misschien de comic cons zoals die in Nederland en België worden gehouden. Ik kan je vertellen, een Worldcon is echt iets heel anders. Het is meer een conferentie. Vijf dagen lang is er een uitgebreid programma met lezingen, panels, workshops, films, feestjes en nog veel meer (ik geloof 900 programma onderdelen in totaal). Ook worden er de Hugo Awards uitgereikt. In de cons in Nederland en België ligt de nadruk veel meer op de markt en het cosplayen, dat is bij Worldcon van ondergeschikt belang.

20643094_1498795120247492_7084231199434310329_oDe eerste dag was chaos. Er stond niet zoveel op het programma, dus de duizenden mensen wilden allemaal hetzelfde zien. Dat paste echter niet in de zalen. De panels waar het ons wel lukte om binnen te komen, vielen tegen. Geen geslaagde eerste dag dus. De afsluiting was wel erg gezellig: lekker uit eten met een hele club Nederlanders.

De tweede dag waren er meer dingen tegelijkertijd gepland, waardoor de menigte zich meer verdeelde en er waren grotere zalen geregeld. Joris en ik vonden een plekje vooraan in de zaal bij het – voor mij – meest belangrijke panel van die dag: “Literary agents and where to find them”. Ik weet nu wie ik Jager kan toesturen en hoe ik dat het beste kan doen.

20645575_1501373256656345_2033492774155957521_oEen paar uur later mochten Joris en ik ook zelf in een panel plaatsnemen: “Role of secrets in speculative fiction”. Hoe kom je op zo’n panel, vraag je je misschien af? Maanden eerder had ik aangegeven graag deel te nemen aan het programma en tot mijn verrassing was ik voor drie panels geselecteerd. Dit eerste panel ging erg leuk en het geeft een enorme kick om voor zo’n grote zaal te zitten. Vooral omdat de meeste stoelen ook echt bezet waren. Op de foto zwaait Worldcon naar Nederland.

20729294_10155401386825211_8531112473293136982_nVrijdag wilde ik naar het panel “Building resistance”. Helaas ontspoorde dat helemaal. Het panel zou gaan over hoe je overtuigend een opstand neerzet in je verhaal en het begon veelbelovend. Al snel ging het echter over American healthcare. Jammer, want in de Vertellingen van de Ondergang 2 – Macht gaat een opstand een grote rol spelen. Vervolgens moest ik deelnemen aan een panel over “Female friendship in fiction”. Een lastig onderwerp, vond ik, maar uiteindelijk ging het prima. Een paar uurtjes later zat ik in het leukste panel: “The Fantastical travel guide”, samen met Shimo Suntila, Jeff Vandermeer en Anne Leinonen. Je kunt deze hier op Youtube terugzien. Dit was het laatste panel waar ik aan deel moest nemen. Ik vond het echt super om dit te ervaren, maar ik vond het ook wel fijn dat het er nu op zat. Want soms miste ik ook hele interessante onderwerpen, doordat ik ergens moest zijn. Ach ja, je kunt niet alles hebben.

20747090_1501200496673621_1137454661_oHet meest interessante moest echter nog komen. In het panel “So you’ve decided to self-publish. Now What?” gaven vijf schrijvers echt alle ins and outs over het selfpubben. Wat heb ik hier veel aan! De volgende dag heb ik nog gepraat met Deborah J. Dean, een van de deelnemers aan het panel, en ik heb nu een heel stappenplan klaar voor hoe ik de Lilith trilogy kan gaan verkopen. De eerste stappen zijn zelfs al gezet. Echt super dat deze mensen hun kennis wilden delen!

De hele Worldcon was mijn Bound in Darkness te koop in de dealerroom en zaterdag stond ik op het programma voor een signeersessie. Als je George RR Martin of Robin Hobb bent dan gaan de mensen al twee uur van tevoren in de rij staan en gaat de rij minstens twee keer de zaal rond. Dat was bij mij natuurlijk een stukje minder, maar ik was blij verrast dat er toch echt mensen kwamen. Een man uit Amerika had naar aanleiding van “The Fantastical travel guide” mijn boek gekocht en was er ook al best ver in. Het was super om te horen dat hij het een erg goed verhaal vond. Ook kwam Mervi, een Finse boekblogger, langs om een recensie exemplaar op te halen en met Joris en mij op de foto te gaan.

Op zondag moest Worldcon het zonder Joris en mij doen. We besloten dat we toch echt wat meer van Helsinki moesten zien dan alleen het stukje van de hostel naar de con.

Wat ik me eigenlijk helemaal niet zo gerealiseerd had, is dat Worldcon viel in de laatste week dat ik uitkeringsgerechtigd was. Geïnspireerd keerde ik terug, met een duidelijk beeld hoe ik nu verder moet. De cirkel is rond. Zou het toeval zijn?

 

P.S. Omdat het veroveren van de wereld niet zo snel ging als ik aanvankelijk had gehoopt en ik het ook wel heel eenzaam vond, ben ik pas geleden weer op zoek gegaan naar een baan. Sinds vorige maand heb ik weer werk voor drie dagen in de week, wat perfect te combineren is met al die andere dingen die ik doe.

Hier is Bloed.

Bloed, Blog, Een nieuw verhaal, Laatste nieuws

Je werkt er zo lang naartoe en dan ineens is het klaar. Bloed is af. Je kunt er niets meer aan veranderen. Niet dat dat nodig is, want na meer dan een jaar er alleen aan werken, zeven proeflezers, vier redactierondes en de eindredactie is het klaar. Maar dat maakt het nou juist zo vreemd. Ik heb er zo intensief aan gewerkt en ineens… een zwart gat.

Gelukkig werd dat al snel opgevuld met de promotie. Eerst natuurlijk Elfia, dat weer geweldig was. Zoveel mensen die blij waren om meer over Lilith te lezen. Heerlijk. En dan op 11 mei de officiële presentatie bij Boekhandel Broekhuis in Hengelo. Mijn soort van thuishaven. Ik heb een heerlijke avond gehad met familie, vrienden en fans.

KTT-BLOED170511-06

Natuurlijk moest Bloed worden onthuld. Mijn vader had een boek gemaakt waarin we het boek konden verstoppen. Dat maakte het extra bijzonder. Het ‘eerste exemplaar’ ging naar Britt, een van mijn proeflezers. Zij vertelde ook iets over hoe zij dat heeft ervaren.

KTT-BLOED170511-07

KTT-BLOED170511-17

Wat erg fijn was, was dat ik de presentatie niet alleen hoefde te doen. Matthijs van der Velden interviewde me en dat ging erg leuk. Ook fijn dat het publiek lekker meedeed door zelf ook anekdotes te delen. Over hoe ik aan de kantinetafel bij V&D hele verhalen vertelde over Lilith en de anderen, bijvoorbeeld.KTT-BLOED170511-18

KTT-BLOED170511-09

Bijzonder was toen Jos Weijmer ter sprake kwam. Bloed is aan hem opgedragen, want hij was mijn mentor en helaas veel te vroeg overleden. Tijdens het schrijven van Bloed heb ik veel aan hem en zijn wijsheden gedacht. Er zit zelfs nog een echt Jos-woord in het boek verstopt. Eeuwige roem voor wie dat kan vinden.

KTT-BLOED170511-21

De avond eindigde met het signeren van een flinke stapel boeken en toen was het eigenlijk alweer veel te snel voorbij. Gelukkig mag ik binnenkort op herhaling. Op 16 juni doe ik een presentatie bij Rebers Boek en Buro in Zevenaar. Vind je het jammer dat je er in Hengelo niet bij was? Kom dan vrijdag gezellig langs.

KTT-BLOED170511-22

~~~~

Foto’s door Nera K. Design

Voorproefje van Bloed lezen? Dat kan hier.

Een voorproefje…

Blog, Een nieuw verhaal, Kims boeken, Laatste nieuws

Tijdens Elfia Haarzuilens komt Bloed uit. Dit is het eerste deel van een nieuwe serie waarin Lilith een van de hoofdrollen heeft.

Vandaag trakteer ik jullie alvast op de eerste twee hoofdstukken. Veel leesplezier!

106Flaptekst:

Iedereen dacht dat het moment dat Lilith het profeetschap aanvaardde het einde betekende van Merzia. Haar aanwezigheid bracht echter vrede en stabiliteit naar het koninkrijk. Daaraan komt een einde als de erfgenaam van de troon terugkeert. De jonge, maar haatdragende Rayender wil wraak om wat zijn vader en het rijk tien jaar eerder is aangedaan. Wanhopig probeert Lilith een nieuwe oorlog tegen te houden.

Ook de plannen van Kiril worden ruw verstoord door de terugkeer van de koning. Zelfingenomen als hij is, ziet hij zichzelf als de man die Merzia naar een hoger plan kan tillen. In plaats van zijn greep op de macht te versterken, moet hij echter zijn zwaard weer oppakken en in dienst van de meedogenloze Rayender strijden voor het behoud van zijn eigen idealen.

Ver van dit grimmige strijdtoneel, in de woestijn Cornuagh woont Nighram samen met haar ouders. De enige schaduw op haar eenvoudige leven is de hoon van haar leeftijdsgenootjes. Dan duiken ook hier de strijders van de Goden op…

 

Download hier gratis de eerste twee hoofdstukken: PDFBloed

En ineens sta je middenin Naftalia.

Een nieuw verhaal, Huntersprey, Jager

Na slechts twee uur slaap, ging op woensdagochtend 10 juni om 4.00 uur de wekker. Als ik me niet zo misselijk had gevoeld van de spanning en vermoeidheid, zou ik meteen naast mijn bed zijn gesprongen, opgewonden om eindelijk naar Naftalia af te reizen (wat gewoon in de buurt van Arnhem blijkt te liggen). Ik sleepte me uit bed en na een kop thee en een halve boterham met hagelslag, voelde ik me iets beter. Ik naaide nog wat knoopjes aan, zocht de laatste dingen bij elkaar en werkte nog een boterham naar binnen voor eerst mijn vader en daarna ook Karen voor de deur stonden om op pad te gaan.

IMG_0759Echt, wat een spullen heb je nodig. De dag ervoor hadden we al heel wat weggebracht, maar nu weer waren de auto’s snel vol. Als ik twee weken op vakantie ga, kan ik met minder af.

Het was even zoeken naar de verzamelplaats, maar uiteindelijk hadden we de ochtendcast en -crew bij elkaar. Tijd voor koffie. En om Richard de Maaré – of vandaag Meaghun – in zijn kostuum te hijsen. We hadden de kleding natuurlijk al doorgepast, maar dat was de ruwe versie, dus was het nog steeds spannend of alles paste en er goed uitzag. Tot mijn opluchting was dat zo. Het mocht alleen wel wat viezer, maar dat was natuurlijk zo opgelost.

IMG_0801Het is onwerkelijk. Je hebt er zo lang naartoe geleefd, maar ineens is het moment daar om te gaan filmen. Van de korte nacht merkte ik dus ook niets meer, want ik stuiterde achter Paul, Jeroen en Richard aan naar wat resten van bouwsels in het bos. Het was wat kaler dan jullie zullen zien, want in de postproductie zijn hier het standbeeld en de tempel toegevoegd.

Terwijl Richard rond rende en sprong, naaide ik nog wat knoopjes aan het andere kostuum. Daar was al snel geen tijd meer voor, want we trokken steeds dieper het bos in.

De ochtend ging voorbij tot het tijd was voor Karen om haar performance te doen. Erg gaaf om te zien hoe snel zij zich over haar schroom zette en helemaal opging in het nummer. Het stond er dan ook al snel op.

IMG_0830

Tijd om alles en iedereen te verhuizen. Kevin Brouwer die Cighal speelt, voegde zich bij ons en we togen naar de plek waar we de stukken met de wolf zouden filmen. Terwijl Paul, Jeroen en Karen daar mee bezig waren, stak ik Kevin midden op de parkeerplaats in zijn kostuum. Best vreemd, sta je daar met twee ‘ridders’ in een recreatiegebied en niemand die iets zegt.

vechtenHet volgende dat we opnamen was de vechtscène. Richard en Kevin gingen er vol in. Ondertussen reed Karen vast naar Westervoort om voor het eten te zorgen. Na het gevecht nog even de eindscene van de clip en we konden met z’n allen naar onze volgende locatie, waar ook Anouk Briefjes was gearriveerd om Margal te spelen.

Na het eten en nadat de eerste stap in de transformatie van Anouk naar Godin was gezet, rende ik de toren een paar keer op en neer om de set van Meaghuns kamer helemaal af te maken. Het is zo’n lekker sfeervol plekje geworden. Beetje jammer dat Meaghun daar zelf tijdens het filmen niet echt oog voor had.

Een paar uur later, betrad ik voor de laatste keer de toren. Het was even slikken om in mijn eentje tegen middernacht naar boven te lopen. De kamer was inmiddels weer leeg geruimd en nee, er zitten geen spoken.

IMG_0916IMG_0925

Vanaf dat moment zat ik er eigenlijk doorheen, maar klaar waren we nog niet. Het was tijd voor de enige scène waarin Richard, Kevin en Anouk allemaal bijeen kwamen. Karen had het vertrek van de Godin erg mooi ingericht; steriel, maar toch ook sfeervol.

IMG_0996

Zodra ook dat erop stond, kon iedereen uit kostuum en alles opgeruimd worden. Last but not least waren de opnames van de band. Het was inmiddels donderdag toen we klaar waren. Wat een gave dag. Heel bijzonder om alles bij elkaar te zien komen en mijn eigen wereld ineens in het echt te zien.

Liefs Kim

Alle bovenstaande foto’s (behalve die van het gevecht) zijn gemaakt door Nera K. Design.

bloedneus

Niemand raakte gewond tijdens het filmen. Foto van Kevin Brouwer, make up door Ayten Yildiz.

lamp

Jan van Galen zorgde voor de mooie belichting.

Inspiratie is zo overschat.

Een nieuw verhaal, Jager

Jager_voor_webHet is de vraag die mij het meest wordt gesteld: ‘Waar haal je de inspiratie vandaan?’ Ik snap waarom; al die ideeën voor verhalen moeten ergens vandaan komen, dus willen mensen weten waarvandaan. Helemaal als je over drakenwisselaars, magie en verzonnen werelden schrijft.

Maar hoe meer ik schrijf, hoe slechter ik die vraag kan beantwoorden. Van Hydrhaga weet ik precies waar het vandaan komt, zelfs als je me naar de oorsprong van bepaalde hoofdstukken vraagt. Bij de Lilith-trilogie wordt het al wat moeilijker en als je naar de inspiratie voor Jager vraagt, weet ik helemaal niet wat te antwoorden. Dus zeg ik: ‘Van alles om me heen, eigenlijk.’

Maar je hebt toch inspiratie nodig om te schrijven? Sommige schrijvers openen niet eens hun notitieblok of laptop als ze geen inspiratie hebben.
Nee, ik heb geen inspiratie nodig om te schrijven. Ik heb inspiratie nodig om een verhaal te beginnen, niet om er mee door te gaan. Want zodra ik ben begonnen, moet ik me houden aan de regels van de wereld die ik heb gecreëerd. Zodra de personages zijn geboren, kan ik hun karakter niet meer sturen. Ik hoef alleen nog maar na te denken over hoe ik het verhaal op een logische manier naar het einde kan brengen zoals ik dat in gedachten heb en de personages laten reageren zoals hun aard is. Hoe meer ik over dezelfde wereld schrijf, hoe minder inspiratie ik nodig heb.

Dus een betere vraag om deze schrijfster te stellen is: ‘Wat was de reden om dit verhaal te gaan schrijven?’ Het antwoord zal veel interessanter zijn.

Over inspiratie, geschiedenis en vorderingen maken.

Een nieuw verhaal

Mijn tijd in het Pine Ridge Indian reservaat en alles wat ik over de Indianen weet, komen terug in alle verhalen die ik tot nu toe heb geschreven. Lumea’s geloof is geïnspireerd op de religie van de Noord Amerikaanse Indianen, maar ik moet toegeven dat ik er een geromantiseerd beeld van heb gegeven. In de Lilith-trilogie komen verschillende elementen voor die verwijzen naar de Indianen, zoals het branden van salie. En natuurlijk zijn de Inuuk geïnspireerd op de Inuit.
Voor Jager ben ik een scene aan het schrijven die gebaseerd is op het bloedbad bij Wounded Knee. Ik loop al een tijdje met dit idee en zie steeds foto’s van het bloedbad en de herdenkingsritten die Kili op Facebook plaatst.
Burried-at-Wounded-Knee-1891Je kunt online veel informatie vinden over Wounded Knee. Er worden verschillende oorzaken genoemd en ook de aantallen verschillen soms, maar ik denk dat het een feit is dat de Amerikaanse soldaten in de meerderheid en beter bewapend waren. De meeste Indianen droegen geen wapens. De bron die ik gebruik, spreekt van 470 Amerikaanse soldaten tegen 340 Indianen. Het Amerikaanse leger had hen omsingeld en had 4 Hotchkiss mitrailleurs tot zijn beschikking. Het was een Indiaan die het eerste schot loste, maar de soldaten vuurden op volle kracht terug. Ongeveer 300 Indianen verloren die dag hun leven, waarvan twee-derde vrouwen en kinderen waren. 60 Soldaten stierven, meestal door eigen vuur.

Het is een verschrikkelijk verhaal uit de geschiedenis en ik hoop dat ik die kan vangen in een intense scene.

Als je meer informatie wilt, kun je het beste even googlen…

Help, de wereld gaat met me aan de haal!

Een nieuw verhaal, Laatste nieuws, workshop

Soms gaat een verhaal een kant op die je eigenlijk niet wilt. Dat is met Jager/Prooi zeker zo. Langzaam wordt de wereld waarin dit verhaal speelt me duidelijker. Het draait allemaal om het overleven van een volk. Niet een volk dat in oorlog is, maar een volk dat steeds minder levensvatbare kinderen voortbrengt en zo ten onder dreigt te gaan.

Alles draait dus om gezonde kinderen krijgen. Het liefst zo veel mogelijk. De Gezuiverden worden naar de hoofdstad gebracht en in harems ondergebracht. Dat is geen geheim, in de Lilith-trilogie liet ik dat ook al doorschemeren. (Kijk maar naar Nigesanla’s achtergrond en wat er met Seraph en Ghalatea en hun vrienden is gebeurd.)

Maar nu ik het meer vanuit die samenleving moet schrijven, worden de gruwelijke details me steeds duidelijker. De vrouwen in deze cultuur hebben het natuurlijk niet makkelijk. Lumea en Lilith waren ergens nog sterke, zelfstandige vrouwen, net als de meeste andere, vrouwelijke bijpersonages in mijn verhalen. Ze hadden het niet altijd makkelijk, maar namen uiteindelijk toch het heft in eigen hand. Dat wordt bij de vrouwen in mijn nieuwe boek een stuk moeilijker.

Toch moet het zo zijn, vrees ik. Schrijven – zelfs fantasy schrijven – is niet zomaar het verhaaltje schrijven dat je graag op papier wilt zetten. Ik kan het niet omvormen tot een happy verhaal met een goed einde. Ja, in het begin staat het me vrij om te verzinnen wat ik wil. Dat stadium ben ik echter allang voorbij. Nu kan ik nog slechts voortborduren op de wereld die ik in 2006 begon te scheppen. Wat ik toen bedacht, heeft consequenties voor wat ik nu moet schrijven.

Hoewel ik de wereld in dit nieuwe verhaal haat, vind ik dit hele proces erg boeiend. Het klopt gewoon zoals het nu wordt. Er sluimert zoveel rijkdom in mijn wereld, dat het verhaal zich vanzelf lijkt te vormen. Net als het einde van de Lilith trilogie, kan dit verhaal eigenlijk maar op een manier geschreven worden.

14 juli geef ik op de Magic Fair een lezing over wordlbuilding. Dan ga ik dieper in op het belang van een goeddoordachte wereld. Want als je wereld logisch en consequent is, komen de problemen van je personages – EN de oplossingen – vanzelf naar voren en hoef je als schrijver geen kunstgrepen toe te passen.
Op mijn Engelse blog ‘About reading and writing’ schreef ik onlangs een post over worldbuilding. Die kun je hier lezen.

Jager – Prooi

Een nieuw verhaal, Laatste nieuws

Het jaar zit er alweer bijna op. En wat een jaar is het geweest. De afsluiting van de Lilith-trilogie die ik op een geweldige manier heb gevierd in Cinema Hengelo. “Geboren in Licht” werd geweldig ontvangen op onder andere de Elf Fantasy Fair in Haarzuilens. Binnen een paar maanden was het boek al toe aan een herdruk. Die gelegenheid werd meteen aangegrepen om alle delen van nieuwe kaften te voorzien.

Het nieuwe verhaal dat ik al geruime tijd in mijn hoofd had zitten wilde er maar moeilijk uit komen, zodat ik nu nog steeds in een beginstadium zit. De laatste dagen gaat het beter. Dat komt door een afbeelding die mijn verbeelding prikkelde en door de deadline die alvast is gesteld door mijn uitgever. In 2014 moet een nieuw verhaal van me uitkomen. Dat betekent dat ik tot eind 2013 heb om het eerste deel af te ronden. Het klinkt nog heel ver weg, maar ik weet dat een jaar voorbij vliegt.

2013… Een mooi getal: dertien. Ik ben iemand die juist onder ladders doorloopt, dus dertien is eerder een geluksgetal voor me, dan dat ik vrees dat het me ongeluk brengt. Ik verheug me dan ook op het komende jaar. Het zal in het teken staan van mijn nieuwe verhaal, maar ook van nieuwe kansen en richtingen. Met twee boeken die worden vertaald in het Engels ligt de wereld voor me open. In november volgend jaar wordt de World Fantasy Convention gehouden in Engeland. Ik heb al een slaapplek en toegangsbewijzen. Ik ben nu al benieuwd naar hoe mooi het jaar zal zijn dat dan bijna achter me ligt.

Maar eerst het staartje van 2012 en een groot gedeelte van 2013. Ik wens jullie fijne dagen, samen met familie en vrienden in een sfeervolle omgeving. Geniet ervan!

Uitleg tussen de regels door.

Een nieuw verhaal

Ik ben nog niet veel verder met ‘Zuiver’. Mijn gewoonlijke tactiek; schrijven en maar zien waar het schip strandt, werkt bij dit verhaal duidelijk niet.

Sinds gisteren begrijp ik ook waarom. De bijpersonages, de omgeving en de gebeurtenissen in het eerste hoofdstuk vertellen allemaal ook iets over Meaghun, mijn hoofdpersoon, juist omdat hij zo verankerd is in de wereld om hem heen. En ik wil dat Meaghun meteen op de eerste pagina’s staat. Geen langzame opbouw en we leren hem vanzelf wel kennen. Het moet vanaf het begin duidelijk zijn wie hij is en wat zijn achtergrond is. Of moet ik hier zeggen; het moet duidelijk zijn wie hij ooit was?

Ik haat een lange omschrijving van de geschiedenis in een boek. Of personages die pagina’s lang mijmeren over hun eigen verleden. Dat kan wel, maar dan wel met een goede reden. Ik zit zelf ook niet vaak op de bank om mijn hele leven te overzien. Meaghun doet in de eerste hoofdstukken gewoon zijn ding, dus is er geen reden voor hem om diep na te denken.

Gelukkig zijn er dus al die andere facetten die je iets over hem kunnen leren. Hoe vertrouwt zijn wapen aanvoelt, bijvoorbeeld. Of de broers die met hem mee zijn op reis.

Misun, de middelste van de drie broers, bestond al langer. Het jongste broertje is er deze week bij gekomen. Hij was eerst een soort van schildknaap/bediende, nu is hij Meaghuns leerling. Voorbestemd om ooit hetzelfde te gaan doen als zijn oudste broer. Het is dus logisch dat Meaghun eens dezelfde opleiding heeft gehad.
Dat Meaghuns broertje zo’n 15 jaar jonger is dan hij en al mee gaat om jacht te maken op de wisselaars, verklaart waarom Meaghun zo laconiek met het moorden omgaat. Uitleg tussen de regels door, zoals ik het zelf graag in andere boeken zie.

Oh, wat is schrijven toch heerlijk als alles zo bij elkaar komt. Meestal overkomt me dat pas in een veel later stadium. Dat ik dit nu bij het eerste hoofdstuk al ervaar, is iets om te koesteren. Ik blijf voorlopig nog wel schaven aan het begin, maar als dat dan eenmaal staat als een huis, zal de rest een stuk sneller gaan.

(hoop ik…)

En terwijl ik het stukje dat ik net heb geschreven nog eens doorlees, krijg ik een nieuwe inval. Misschien moet die jongste broer toch iets ouder zijn dan ik nu heb gepland… Hmm, dat geeft weer hele nieuwe mogelijkheden.
En iets om over na te denken.

“Zuiver”

Een nieuw verhaal

Mijn nieuwe verhaal vordert gestaag. Het zal zich afspelen in dezelfde wereld als de Lilith-trilogie, maar dan eerder. In de trilogie had de Godin Margal een bijrol, in dit verhaal spelen zij en haar gezin de hoofdrollen.
De afgelopen weken heb ik enkele scenes geschreven die her en der in het verhaal moeten voorkomen. Maar in dit stadium ben ik vooral veel aan het nadenken over de personages die een rol gaan spelen.

Daardoor kwam ik tot de conclusie dat dit verhaal nog een hele uitdaging wordt om te schrijven. Niet alleen omdat ik een man als hoofdpersoon heb, maar vooral ook omdat ik voor dit verhaal een heel andere insteek moet kiezen. Ik schreef het een tijd geleden al op Facebook: tot nu toe schreef ik over vrouwen die om wat voor reden dan ook buiten de samenleving staan en moeite moeten doen om hun plek te veroveren. De man waarover ik nu ga schrijven staat echter midden in de samenleving. Hij – Meaghun – bekleedt een belangrijke positie als generaal van de Godin Margal. Hij komt uit een hecht gezin en heeft zelf twee vrouwen en een schare kinderen.

De werktitel van dit verhaal is “Zuiver”. Dat slaat niet alleen de zuiveringen die Margal laat uitvoeren door de gedaanteverwisselaars te doden en hun nakomelingen te dopen, maar ook op een zuiver geweten. Want de wereld waarin Meaghun leeft, blijkt opgebouwd uit leugens. Maar als hij die onthult, zet hij alles op het spel.

Een nieuw verhaal

Een nieuw verhaal, Laatste nieuws

Ik weet al jaren waar mijn nieuwe verhaal in grote lijnen over moet gaan. Ik had er zelfs al geruime tijd heel veel zin in om te beginnen. Toch lukte het me niet echt om te gaan schrijven nadat Geboren in Licht was afgerond.

Tot vandaag. Ik heb het weer te pakken; de drang om met een verhaal bezig te gaan. De ideeën blijven komen. Het is alsof ik uit een donkere zak puzzelstukjes tevoorschijn haal. Ik weet nog helemaal niet wat er op de puzzel staat afgebeeld, maar met ieder stukje wordt meer duidelijk. Mijn nieuwsgierigheid dwingt me om een ander stukje te pakken in de hoop dat het aansluit op wat ik al op tafel heb liggen. Tegelijkertijd wil ik ook weten wat de nog lege vlekken gaat invullen.

Ik houd wel van legpuzzels, maar dan wel met meer dan 1000 stukjes en het liefst met een zo moeilijk mogelijke afbeelding. De laatste die ik maakte was er een met een afbeelding op de doos die wel wat verklapte over de afbeelding op de puzzel, maar die geen voorbeeld was. Je vormt je een beeld in je hoofd van wat het zal worden en met ieder stukje blijkt het toch wat anders te zijn. Soms schuiven zelfs hele stukken die al klaar zijn naar een andere kant van de tafel.

Misschien is het verschil tussen een legpuzzel maken en hoe ik schrijf niet zo groot. Ik ben niet van de korte verhalen, net zoals ik niet van weinig puzzelstukjes houd. Ik heb altijd wel iets in mijn hoofd, maar uiteindelijk wordt het toch iets anders. Langzaam valt steeds meer op de goede plek. Hele scenes schuiven van voren naar achteren en andersom en dialogen worden soms ineens door anderen uitgesproken.

Vandaag vond ik het beginpunt van de puzzel. Een hoekstukje. Ik weet nu wat de eerste scene zal zijn die ik ga schrijven. En terwijl ik de alledaagse dingen doe die ik moet doen, diep ik steeds meer stukjes op uit de zak en vallen me steeds meer details van het verhaal in.

Dat wordt vanaf nu weer een notitieblokje in de aanslag, zodat ik alles meteen op kan schrijven wat me te binnen schiet over de Godin Margal en haar gezin. En over het meisje Sumani. Ik wist al lang dat zij in het verhaal voor zal komen, maar nu weet ik dat ze een hele andere rol heeft dan ik altijd dacht. Of zal het nog anders gaan dan ik nu denk?

Ik heb er zin in om deze puzzel op te lossen.