2015, wat was het een heftig jaar.

Huntersprey, Jager, Laatste nieuws, workshop

11800282_763154577144887_2482001615823832968_njwOok al begin ik met een vrolijke foto van mezelf, het begin van deze blog is niet vrolijk. Het eerste wat naar boven komt als ik terugkijk op het afgelopen jaar, is namelijk het overlijden van mijn uitgever Jos Weijmer. Ik denk nog vaak aan hem: als ik kijk naar de kaften van mijn boeken of tijdens het schrijven en ik een van de vele dingen die hij me leerde, toepas in de praktijk. Misschien heeft zijn overlijden me opnieuw laten nadenken over het schrijven. Wat wil ik ermee, hoe bouw ik het verder uit? Is het alles wel waard?

In 2015 heb ik veel lopen twijfelen over hoe ik wil dat mijn leven eruit ziet. Dat had niet alleen met Jos te maken. Ook in mijn werk rommelde het. Iedereen heeft de berichten over V&D wel gelezen en gehoord. Pas achteraf besef ik dat het meer met me deed dan ik eerst dacht. Het was een tweede reden om na te denken over mijn toekomst.

De derde reden was gelukkig een heel stuk positiever. Björn kreeg eindelijk een goede baan en dat gaf mij lucht om het roer om te gooien. Was het eerder waanzin om een vast contract op te geven, nu behoorde het ineens tot de mogelijkheden. Maar was dat wel wat ik wilde? En wat wil ik dan gaan doen?

indexEen antwoord daarop kwam tijdens het crowdfundingsproject dat ik startte samen met Karen van de band Seven Waters. Nadat deze band een geweldig nummer had geschreven bij Jager en Prooi, vonden we dat daar ook een videoclip bij hoorde. Mijn vaste volgers is dat natuurlijk niet ontgaan. De crowdfunding nam veel tijd in beslag en we werden eigenlijk alleen maar drukker toen de filmopnames naderden. Maar wat was het gaaf. En wat was ik gelukkig. Dat wilde ik best vaker doen.hp

arlIk stortte me op het volgende project: A Royal Love. Voor deze film – gebaseerd op het leven van Henry VIII – deed ik de styling. In de week voor de opnames vroeg ik me af waar ik toch aan was begonnen, maar de drie opnamedagen vlogen voorbij en voelden geweldig.

 

mvprooiToch besefte ik dat ik teveel hooi op mijn vork had genomen. Net als met het schrijven, is het ook in de filmwereld lastig om geld te verdienen, dus zou mijn baan ernaast noodzakelijk blijven. En alles bij elkaar kreeg ik het zo druk, dat ik voor het schrijven bijna geen tijd meer had. Misschien werd het tijd om rustiger te worden. Want ook bij V&D kalmeerde de boel en werd het weer leuker. De reacties op het inmiddels verschenen Prooi waren erg goed (Het boek werd zelfs genomineerd voor de Hebban Award!) en de workshops en lezingen die ik deed samen met Michelle Visser werden druk bezocht. Misschien was mijn leven zo slecht nog niet.12243232_747974878680769_8409171760251567335_n

huisDe rust die ik zocht, kwam echter pas echt toen Björn en ik op huizenjacht gingen. Omdat hij een vast contract zou krijgen, werd dat ineens mogelijk. Wat we niet hadden verwacht was dat we verliefd zouden worden op het derde huis dat we bekeken. Eentje dat we niet eens zelf hadden uitgezocht, maar waar Twentehuis Makelaars ons mee naartoe nam. Het was echt een schot in de roos. Ik zag me daar al lekker wonen en nieuwe boeken schrijven. Gewoon knus op de bank in de woonkamer (of in de opkamer of in de voorkamer, hihi). Ineens hoefde er niet meer zoveel. Het was goed.

Dus 2015 sluit ik af met heerlijke toekomstdromen. En 2016 beginnen we al klussend in ons eerste – echt eigen – huis. (Waarschijnlijk eindig ik het jaar met de redactie van mijn nieuwe verhaal.)

Ik wens iedereen een nieuw jaar vol rust en ruimte voor jezelf. Om jezelf te ontdekken, ook al is dat niet altijd even makkelijk en prettig. En natuurlijk een jaar vol mooie verhalen.

Oh, en deze laatste foto is niet van het tekenen voor ons huisje. Ook die andere krabbel hebben Björn en ik na achttien jaar samen eindelijk gezet. 😉DSCF1053

En ineens sta je middenin Naftalia.

Een nieuw verhaal, Huntersprey, Jager

Na slechts twee uur slaap, ging op woensdagochtend 10 juni om 4.00 uur de wekker. Als ik me niet zo misselijk had gevoeld van de spanning en vermoeidheid, zou ik meteen naast mijn bed zijn gesprongen, opgewonden om eindelijk naar Naftalia af te reizen (wat gewoon in de buurt van Arnhem blijkt te liggen). Ik sleepte me uit bed en na een kop thee en een halve boterham met hagelslag, voelde ik me iets beter. Ik naaide nog wat knoopjes aan, zocht de laatste dingen bij elkaar en werkte nog een boterham naar binnen voor eerst mijn vader en daarna ook Karen voor de deur stonden om op pad te gaan.

IMG_0759Echt, wat een spullen heb je nodig. De dag ervoor hadden we al heel wat weggebracht, maar nu weer waren de auto’s snel vol. Als ik twee weken op vakantie ga, kan ik met minder af.

Het was even zoeken naar de verzamelplaats, maar uiteindelijk hadden we de ochtendcast en -crew bij elkaar. Tijd voor koffie. En om Richard de Maaré – of vandaag Meaghun – in zijn kostuum te hijsen. We hadden de kleding natuurlijk al doorgepast, maar dat was de ruwe versie, dus was het nog steeds spannend of alles paste en er goed uitzag. Tot mijn opluchting was dat zo. Het mocht alleen wel wat viezer, maar dat was natuurlijk zo opgelost.

IMG_0801Het is onwerkelijk. Je hebt er zo lang naartoe geleefd, maar ineens is het moment daar om te gaan filmen. Van de korte nacht merkte ik dus ook niets meer, want ik stuiterde achter Paul, Jeroen en Richard aan naar wat resten van bouwsels in het bos. Het was wat kaler dan jullie zullen zien, want in de postproductie zijn hier het standbeeld en de tempel toegevoegd.

Terwijl Richard rond rende en sprong, naaide ik nog wat knoopjes aan het andere kostuum. Daar was al snel geen tijd meer voor, want we trokken steeds dieper het bos in.

De ochtend ging voorbij tot het tijd was voor Karen om haar performance te doen. Erg gaaf om te zien hoe snel zij zich over haar schroom zette en helemaal opging in het nummer. Het stond er dan ook al snel op.

IMG_0830

Tijd om alles en iedereen te verhuizen. Kevin Brouwer die Cighal speelt, voegde zich bij ons en we togen naar de plek waar we de stukken met de wolf zouden filmen. Terwijl Paul, Jeroen en Karen daar mee bezig waren, stak ik Kevin midden op de parkeerplaats in zijn kostuum. Best vreemd, sta je daar met twee ‘ridders’ in een recreatiegebied en niemand die iets zegt.

vechtenHet volgende dat we opnamen was de vechtscène. Richard en Kevin gingen er vol in. Ondertussen reed Karen vast naar Westervoort om voor het eten te zorgen. Na het gevecht nog even de eindscene van de clip en we konden met z’n allen naar onze volgende locatie, waar ook Anouk Briefjes was gearriveerd om Margal te spelen.

Na het eten en nadat de eerste stap in de transformatie van Anouk naar Godin was gezet, rende ik de toren een paar keer op en neer om de set van Meaghuns kamer helemaal af te maken. Het is zo’n lekker sfeervol plekje geworden. Beetje jammer dat Meaghun daar zelf tijdens het filmen niet echt oog voor had.

Een paar uur later, betrad ik voor de laatste keer de toren. Het was even slikken om in mijn eentje tegen middernacht naar boven te lopen. De kamer was inmiddels weer leeg geruimd en nee, er zitten geen spoken.

IMG_0916IMG_0925

Vanaf dat moment zat ik er eigenlijk doorheen, maar klaar waren we nog niet. Het was tijd voor de enige scène waarin Richard, Kevin en Anouk allemaal bijeen kwamen. Karen had het vertrek van de Godin erg mooi ingericht; steriel, maar toch ook sfeervol.

IMG_0996

Zodra ook dat erop stond, kon iedereen uit kostuum en alles opgeruimd worden. Last but not least waren de opnames van de band. Het was inmiddels donderdag toen we klaar waren. Wat een gave dag. Heel bijzonder om alles bij elkaar te zien komen en mijn eigen wereld ineens in het echt te zien.

Liefs Kim

Alle bovenstaande foto’s (behalve die van het gevecht) zijn gemaakt door Nera K. Design.

bloedneus

Niemand raakte gewond tijdens het filmen. Foto van Kevin Brouwer, make up door Ayten Yildiz.

lamp

Jan van Galen zorgde voor de mooie belichting.

Een jaar lang Hunter’s Prey

Hunter's Prey, Huntersprey, Jager

Karen en ik zijn er meer dan een jaar mee bezig geweest; het verwezenlijken van Hunter’s Prey. Het idee om de band Seven Waters en mijn verhalen bij elkaar te karenenkimbrengen, ontstond zelfs al jaren geleden, maar om echt samen aan de gang te gaan, die stap zetten we op de presentatie van Jager in mei 2014.

Het eerste idee was een stuk kleiner, alleen een nummer gebaseerd op het verhaal Jager en Prooi. Karen schreef de tekst op de muziek die Michiel Leijzer eerder maakte en stuurde me vervolgens de eerste versie. Niet lang daarna had ik nieuwe auteursfoto’s nodig (Karen is ook fotograaf) en terwijl we in de auto zaten, bleek dat we beiden vonden dat we meer met onze samenwerking moesten doen. Toen al bleek dat we op hetzelfde spoor zaten en elkaar goed aanvulden. Dus gingen we de uitdaging aan. Uitdaging ja, want vanaf dag een vonden we dat de lat hoog moest liggen. Als je het doet, moet je het goed doen.

filmpjeEr volgde een gesprek met Eye Vision Productions, wat ons enthousiasme alleen maar aanwakkerde. In januari startten we de crowdfunding. Een drukke tijd volgde. We maakten zowat iedere week een update filmpje, stonden op de rommelmarkt, verkochten perks, spraken met de gemeente en organiseerden een metalfeest. Het was niet voor niets, want we haalden ons doel en konden aan de slag.

Tot zover ging alles fantastisch, maar er waren ook mindere momenten. Schotland kwam voorbij als locatie, maar bleek niet haalbaar. Een super locatie in België was schrikbarend duur (achteraf maar goed ook, want wat we nu hebben is veel beter). Er kwam het vreselijke nieuws dat Jos Weijmer, mijn uitgever was overleden. Een bandlid viel af, waardoor er nog snel gezocht moest worden naar een vervanger.

Toch gingen we vol goede moed verder. In een week tijd bezochten we vijf kerken op zoek naar een geschikte locatie. Paul Haans en Jeroen Wielheesen gingen scouten in het bos. Er werd gewerkt aan een scenario en uiteindelijk moesten we op zoek naar de acteurs. Stiekem hadden we al een wensenlijstje en gelukkig wilden Richard de Maaré, Anouk Briefjes en Kevin Brouwer ook meewerken. Onze droomcast was bijna compleet, alleen een wolf ontbrak nog. Karen regelde die. Dat leverde meteen een nieuwe uitdaging op, want er zijn enkele dingen die je als filmer het beste kunt vermijden en het inzetten van dieren is er daar een van. Karen werkte ondertussen ook hard aan het artwork voor de EP en het voorstellen van onze cast.voorstellen

Denk je dat hiermee alles geregeld was? Natuurlijk niet. Of dat we met de opbrengsten van de crowdfunding alles konden betalen? Weer een nee. Of dat de drukste tijd achter me lag? Derde keer nee.

kostuumMijn grootste bijdrage moest nog komen. Vanaf dat moment zonderde ik me af en stortte me op de kostuums. Om zeker te zijn dat alles paste, reisde ik het hele land door om de acteurs te laten passen.doorpassen Ik nam een week vakantie en herleefde mijn weekenden in Engeland waar ik werkte aan de kostuums voor Ren: van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat met mijn hoofd in de stoffen. En onder de rode pluisjes, want stukjes van het fluweel voor de Jagers verspreidde zich al snel door het hele huis. Na de vakantie moest ik weer aan de slag bij V&D, maar in de ochtenden en avonden werkte ik verder. Eerlijk: ik had me er op verkeken. Maar het was het bikkelen waard.

Ook hadden we een aantal interieurs in gedachten en ook daar komt natuurlijk het een en ander bij kijken. Want hoe kom je aan de juiste spullen om een donkere klokkentoren om te toveren tot Meaghuns kamer? Veel had ik gelukkig al en verder struinden we kringloopwinkels af. Een tip als je ooit zelf een fantasy film project gaat starten: zorg voor vachten. 😉 Daarmee creëer je snel de juiste sfeer. En kaarsen, natuurlijk.

De dinsdag voor de shoot bouwden we de kerk in Westervoort om tot Ilahidir en pas de volgende ochtend om 02.00 uur dook ik mijn bed in, te moe om nog langer knoopjes aan te zetten. Om 04.00 uur stond ik weer op. Het was de dag waar we met z’n allen naartoe hadden geleefd. Hoe het was om mijn eigen wereld tot leven te zien komen? Dat vertel ik de volgende keer.