De ervaringen van een proeflezer

Blog, over schrijven, Vertellingen van de Ondergang

Het duurt nog een tijdje voor jullie Blind kunnen lezen. Het boek staat gepland voor augustus, maar de exacte datum is nog niet bekend. Het is weer zo’n boek waar ik zelf heel weinig over kan vertellen, want dan verklap ik natuurlijk alles.

9510e867a2545c8c1b23f4194c69f5e490570550Er is echter al één iemand die het verhaal al wel heeft gelezen. Dat is mijn proeflezer Kirsten Groot. Kirsten is zelf bezig met haar geweldige serie Shirareta Sekai (echt een aanrader!) en ze studeert, maar ze maakte gelukkig weer tijd vrij om mijn verhaal te lezen. En omdat ik zelf nog niet teveel over de inhoud van Blind kan vertellen, neem ik je mee in haar leeservaring. Wees gerust, zonder spoilers.

De scènes met Nayaku maakten de meeste emoties los. Ik heb soms echt heel erg moeten lachen om de opmerkingen in de kantlijn. Maar het is vooral heel erg fijn om te weten hoe een scène wordt beleefd en hoe een personage overkomt.

Een greep uit de opmerkingen over Nayaku:

Die man… Hij is zo’n verschrikkelijke narcist, haha, maar hij is niet zo erg dat hij overkomt als een karikatuur ofzo, dus dat heb je heel goed gedaan.

Tch stomme man… (ik wilde een ander woord gebruiken, maar dat doe ik toch maar niet, haha.)

Omg mijn haat en walging voor deze man kennen geen grenzen………

Omg ik wil hem zo graag slaan! Zelfs Joffrey ergerde me minder…

Vooral die laatste opmerking vind ik een groot compliment. 😀

Een ander personage krijgt het zwaar te verduren en dat zorgde voor dit:

Omg ik vind het zo spannend aaaah en ik ben zo bang dat het gaat mislukken. T^T

Neeeeee dit kan niets goeds betekenen…

Omg wat gaan ze doen…? Waar brengen ze hem naartoe? Mijn hart kan dit niet aan, Kim…

Ja, ontsnap! Please!

NEE Kiril, waar blijf je?!

Ja, alsjeblieft! Het maakt me niet uit wie, maar iemand moet hem daar weghalen.

Gelukkig zitten er in Blind ook veel fijne momenten. En dan vond ik dit soort opmerkingen in de kantlijn:

Dit had ik echt even nodig. ❤

Omg… dit is het punt waarop ik traantjes weg moet vegen.

Hij is te lief voor deze wereld. ❤

Natuurlijk had Kirsten ook veel opmerkingen over scènes die net wat scherper kunnen, personages die ineens heel vreemd handelen of zaken die duidelijker moeten. Daar is een proeflezer immers voor. De komende weken ga ik daarmee aan de slag. Ik durf nu al te zeggen dat Blind mijn beste boek tot nu toe is. Het mooie is dat het dus alleen nog maar beter gaat worden.

Nog een paar maanden en dan kunnen jullie dat zelf beoordelen!

Zoals ik in het begin al aangaf is Kirsten zelf ook schrijver. Je vindt haar boek als ebook en paperback HIER.

Ga naar Kirstens website voor een gratis voorproefje en interessante achtergrondinformatie: kirstengroot.com

 

 

 

 

 

 

 

 

Neeeee, ga naar je dochter, darn it!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oké, laat maar zitten, hahahahaha, affectie zal het niet zijn XD

Waarom ik jullie (en mezelf) telkens weer verras met extra delen.

Bloed, Laatste nieuws, over schrijven, Vertellingen van de Ondergang

De Vertellingen van de Ondergang krijgt een deel extra. Alweer lukt het me niet om me aan het formaat te houden dat ik vooraf voor ogen had. Dat is me eigenlijk alleen bij Jager & Prooi gelukt. Dat was en bleef een tweeluik. Maar de andere verhalen? Hydrhaga was bedoeld als kort verhaal, maar werd een boek. Lilith’s verhaal zou in eerste instantie één deel worden, toen twee delen en werd uiteindelijk een trilogie. En de Vertellingen? Ik herinner me een tijd dat ik vol vertrouwen sprak over een trilogie. Tijdens het schrijven van Bloed merkte ik al dat dat niet zou lukken en Vuur moest worden gesplitst.

Kopie van Kopie van DOWNLOAD THIS STORYFOR FREE ON AMAZON

 

Met zo’n voorgeschiedenis zou ik toch beter moeten kunnen inschatten dat een verhaal langer wordt dan ik in eerste instantie denk. Waarom word ik dan toch iedere keer weer verrast? Daar zijn drie redenen voor:

 

  • Ik ben nogal kort door de bocht.
  • Ik denk te makkelijk over het oplossen van de problemen.
  • Als ik eenmaal heb besloten dat het niet past en er dus een extra deel komt, gaan de sluizen open.

 

Kort door de bocht.

Ik kom graag tot de kern. Sommige mensen kunnen sappige verhalen vertellen, bij mij is het vaak droog. Ik hou ook niet zo van herhaling. Heb ik vorige maand iets gezegd, dan verwacht ik dat je dat nu nog weet. Mijn man moet daar altijd heel erg om lachen. Hij kan juist weer heel goed dingen herkauwen, waar ik dan weer vreselijk moe van word.

Dat vertaalt zich één op één naar de manier waarop ik in eerste instantie een verhaal op papier zet. Heb ik in Bloed iets onthult, dan ga ik ervan uit dat jij dat in Vuur 2 nog steeds weet. Ok, ok, tegenwoordig weet ik dat herhaling nodig is, maar daar moet ik mezelf dus wel aan herinneren.

Een andere manier waarop mijn kort door de bocht mentaliteit zich uit is dat ik vaak gebruik maak van vaag taalgebruik. “Hij riep iets.” “Hij zorgde dat ze hem volgde.” De meest voorkomende opmerking van Cocky tijdens de redactie is dan ook: “Laat maar doen.” Wat wordt er geroepen, hoe zorgt hij ervoor dat ze volgt?

Maar van iets vaags naar iets concreets levert zo weer een extra alinea op. Minstens. En ineens moet er ook gereageerd worden. En dus zijn we weer een pagina verder.

Tegenwoordig ben ik me hier ook tijdens het schrijven al veel meer van bewust en geniet ik erg van het toevoegen van alle details. Maar in die allereerste planfase wanneer het verhaal alleen in mijn hoofd bestaat, zijn deze details er nog niet. En dan past het hele verhaal dus nog best in een trilogie.

 

De makkelijke oplossing.

Ik zou beter moeten weten, toch is dit nog steeds een valkuil. Misschien komt dit ook wel weer door mijn eigen natuur. Ik ben niet haatdragend en vind al snel dat het weer goed is. Maar ik zit natuurlijk ook niet in zo’n heftige situatie als mijn personages.

Weer even terug naar die fase waarin ik het idee voor het verhaal begin te vormen. Natuurlijk weet ik dan dat er onderlinge vetes gaan zijn. Juist dat levert een lekker conflict op. Maar ik ga er dan ook vanuit dat al mijn personages volwassen genoeg zijn om die ruzies achter zich te laten zodra ze samen moeten gaan werken. Het voortbestaan van de wereld staat op het spel, dat is toch zeker belangrijker dan dat jullie elkaar niet zo lief vinden?

Sommige personages kunnen de verschillen overbruggen, maar anderen hebben teveel meegemaakt om zomaar te kunnen vergeten en vergeven. Daar moet eerst worden bemiddeld en bijgelegd. En dan ben je dus zo weer een paar hoofdstukken verder.

Cherry Blossom Facebook Cover

De sluizen gaan open.

Het besluit om de Vertellingen van de Ondergang met een deel te verlengen, kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen. Cocky en ik hadden het er al een hele tijd over. Maar heel lang heb ik op een woordenaantal gezeten waar het nog zou kunnen om er één boek van te maken. Ik schreef er wel steeds wat bij, maar ik haalde ook evenveel weer weg uit andere hoofdstukken.

Tot het manuscript toch begon te groeien. Met de verwachting dat het woordenaantal tijdens de redactie weer meer zou worden (zie punt 1), werd duidelijk dat we zouden moeten splitsen. In eerste instantie wilde ik het liefst een tweeling zoals Vuur. Ik had jullie beloofd dat dit jaar de Vertellingen van de Ondergang afgerond zou zijn en daar wilde ik me aan houden.

Maar ja, ineens was de bovengrens voor het verhaal twee keer zo hoog geworden. Bam! Inspiratie! Ik heb de afgelopen tijd zoveel geschreven, ik zie nieuwe mogelijkheden en krijg zoveel mooie ideeën om nog meer gelaagdheid toe te voegen… ik ga het niet redden om dat voor de redactie begint nog allemaal te verwerken.

 

En daarom komt er dus een deel extra. Twee fijne, dikke boeken vol intriges, magie, vergaande verwoestingen, maar ook hoop en onverwachte vriendschappen om de Vertellingen van de Ondergang mee af te sluiten!

 

***

Kopie van Kopie van a dragon's view (5)Had je gezien dat er naast de paperbacks nu ook ebooks zijn van de Lilith trilogie, Bloed en Macht? Als jij graag digitaal leest, neem dan snel een kijkje op https://www.artbooksshop.com/c-1410239-3/e-books/ Je vindt er mijn verhalen, maar veel meer ebooks van Zilverspoor en Zilverbron.

FAQ – Waarom heet Lilith Lilith?

Bloed, Blog, FAQ, Gebonden in Duister, Geboren in Licht, Kims boeken, over schrijven

800px-Lilith_(John_Collier_painting)Lilith, de hoofdpersoon van de trilogie en de Vertellingen van de Ondergang, heeft een naam die nogal wat reacties oproept. Want er zijn veel mythen en verhalen over haar. Ze is de eerste vrouw van Adam (ja, nog voor Eva), geschapen als zijn gelijke, maar het paradijs uitgetrapt, omdat ze teveel een eigen wil had. Ze wordt afgeschilderd als moeder van de vampiers. Ze is een Godin in de wicca. En ik geloof dat er in Azië ook verhalen zijn over haar.

(afbeelding: Door John Collier – The Atkinson Gallery, Southport, Engeland Eigen werk, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=207924)

Ik krijg dan ook vaak de vraag waarom ik voor deze naam heb gekozen. En dan moet ik altijd bekennen dat ik deze verhalen allemaal niet kende toen ik begon aan het verhaal van ‘mijn’ Lilith. Vooral in mijn begintijd als schrijver gebruikte ik een voornamenboekje als bron van inspiratie. Nog steeds zoek ik naar namen die me iets doen, maar die ook de juiste betekenis hebben. En zo kwam ik Lilith tegen. Ik vond het meteen een geweldig mooie naam. Helaas was de betekenis die er achter stond minder mooi:

Bekend uit de bijbel als naam van een vrouwelijke demon. Gewoonlijk vertaald met ‘nachtmonster’, maar oorspronkelijk hangt de naam samen met Sumerisch lilla ‘geest, spook’.

Als ik al ideeën had om een dochter zo te noemen, dan werden die meteen weer van tafel geschoven. Ik zag al voor me hoe klasgenootjes er achter zouden komen. Maar dat betekende niet dat ik de naam niet voor mijn personage kon gebruiken.

skinchangerIk weet niet of Lilith toen al een Drakenvrouw was of nog steeds een orc (zoals in mijn eerste ideeën voor dit verhaal), maar het paste sowieso bij het personage dat ik in gedachten had. Iemand met een vreselijke achtergrond, vechtend tegen de vooroordelen over haar. Iemand die oppervlakkig gezien als een monster werd bestempeld, maar achter wie veel meer school. Een vrouw van wie je, wanneer je je best doet om je in haar te verdiepen, begrijpt waarom ze deed wat ze deed.

Uiteindelijk leerde ik de andere verhalen over Lilith natuurlijk wel kennen, want als je telkens vragen krijgt, ga je op zoek naar info. Ik vond het vooral inspirerend. De bijbelse Lilith is een vrouw waar ik tegenop kan kijken. Iemand die in haar eigen kracht staat, die zich niet laat onderdrukken. En hoewel ‘mijn’ Lilith het moeilijk vindt om die kracht in zichzelf te vinden, komt zij er ook wel.

 

FAQ is een terugkerend onderdeel op mijn blog. Heb je ook een vraag voor me? Stel die hier onder, dan komt die misschien ook aan bod.

Van manuscript naar boek

Blog, Een nieuw verhaal, Hydrhaga, over schrijven

Vandaag deel 2 van de weg die ik als schrijver heb afgelegd. Ik wilde iets schrijven over mijn zoektocht naar een uitgever, maar ik zag dat ik dat al eens heb verteld… (je leest die blog hier).

Daarom heb ik besloten om vandaag wat meer te vertellen over wat er allemaal moet gebeuren voor een boek te koop is. En dat is nog een heel proces, want het manuscript van Hydrhaga was het beste dat ik op dat moment kon schrijven, maar het was zeker niet klaar om een boek te worden. Ik vertelde er de vorige keer al iets over, maar dat zal ik nu wat uitgebreider doen.

hydrhagamanuscriptEigenlijk is een boek uitgeven een lang proces. Als je een manuscript opstuurt naar een uitgever ben je zo een half jaar verder voor je een antwoord krijgt. En dat is dan vaak ook nog een afwijzing, zodat je weer van voren af aan kunt beginnen. Als je het geluk hebt dat een uitgever het ziet zitten, begint het redactieproces. Dat is echt niet alleen de grammaticale fouten en spelfouten er uit halen (dat is pas de allerlaatste fase). In de eerste redactierondes wordt gekeken of het verhaal wel logisch is en hoe de personages zijn. Misschien worden hele stukken weggestreept of krijg je de mededeling dat je bepaalde delen toch beter moet uitleggen.

Een vraag die me vaak wordt gesteld, is of ik het niet vervelend vind dat iemand zich met het verhaal gaat bemoeien. Het is toch mijn verhaal? En ineens zegt iemand dat het anders moet.

Het antwoord op die vraag is: Nee, ik vind dat helemaal niet vervelend. Vanaf mijn eerste boek heb ik altijd het gevoel gehad dat een verhaal met de hulp van de redacteur meer en meer het verhaal werd dat ik de hele tijd al wilde vertellen. En eigenlijk is dat ook heel logisch. Ik zit veel te dicht op mijn verhalen om te kunnen zien wat er nu eigenlijk staat. Ik weet wat ik met die ene kromme zin wil zeggen. Ik weet heel veel van mijn personages en mijn wereld, maar daardoor zie ik niet of die informatie ook wel helder in het boek staat. Daar heb je echt iemand voor nodig die er met een frisse blik naar kan kijken.

redactieMaar als ik zeg dat ik er reikhalzend naar uitkijk, dan lieg ik. Want natuurlijk is het ook eng. Als, na bijna drie kwart jaar alleen aan een manuscript werken, het eerste deel van de redactie in mijn inbox ligt, durf ik de mail bijna niet te openen. Dan spiek ik tussen mijn vingers door om te kijken hoe “rood” (of een andere kleur, want de meeste redacteuren zijn lief en laten je niet te hard schrikken) de pagina’s zijn door alle veranderingen en aantekeningen. Vaak genoeg zit ik hardop te mopperen. ‘Dat je dat niet begrijpt! Het staat er toch?’ Maar als ik een dag later nog eens, inmiddels wat rustiger, door de opmerkingen ga, blijkt meestal toch dat de redacteur gelijk heeft.

 

Wat valkuilen van mij die tijdens de redacties naar boven komen:

  • Ik ben bij vlagen veel te lief voor mijn hoofdpersonen, waardoor interacties ongeloofwaardig zijn (ook al ben ik op andere momenten meedogenloos hard).
  • Omdat ik voor het slapengaan nog veel nadenk over mijn verhaal, viel het in het manuscript van Hydrhaga op dat mijn personages ook veel in bed lagen. Oeps.
  • Zuchten, knikken, hoofdschudden, glimlachen, dus… het zijn allemaal stopwoordjes die te vaak in mijn manuscript voorkomen. (En ik heb nog veel meer stopwoordjes.)
  • Ik ben van de snelle omschrijvingen: ‘Kiril riep iets.’ Waarop mijn redacteur altijd vraagt: ‘Wat dan?’ Probleem is dat wanneer je dat uitschrijft er ook een reactie moet komen en voor je het weet ben je weer een paar alinea’s verder. Bij mij groeien manuscripten ook altijd tijdens de redactie in plaats van dat ze korter worden, hihi.

Wil jij iets weten over het uitgeven van een boek, wat er allemaal achter de schermen gebeurt, of iets heel anders over het proces? Laat dan een reactie achter, hier of op facebook.

De volgende keer vertel ik meer over mijn tweede verhaal en hoe anders dat proces was dan het schrijven van mijn eerste boek.

Liefs Kim.

 

Eerder verscheen in de serie over de weg die ik als schrijver heb afgelegd: Hoe het allemaal begon.

 

Nog op de planning staan:

16 augustus: En toen was daar Lilith.

23 augustus: Het warme bad.

30 augustus: Dromen over de toekomst.

Het mooiste verjaardagskado…

Blog, Kims boeken, over schrijven

Vandaag ben ik jarig, maar ik vier ook een schrijfjubileum. Precies tien jaar geleden kreeg ik namelijk bericht dat mijn eerste boek – Hydrhaga – zou worden uitgegeven. Jos Weijmer en Richard de Vroede durfden het wel aan om mijn boek te publiceren bij hun net opgerichte uitgeverij.

hydrhagamanuscriptToen heette die nog Ardor House en het was de vijfde uitgeverij die ik aanschreef. Waarschijnlijk meer dan een jaar eerder was ik begonnen met het benaderen van uitgeverijen. Eerst de bekende twee: Luitingh en Meulenhof. Van Meulenhof kreeg ik al snel een afwijzing, van Luitingh duurde dat wat langer. Zo lang zelfs, dat ik de stoute schoenen aantrok en nog eens informeerde. Toen ik uiteindelijk toch die afwijzing kreeg, zat er wel een persoonlijk en positief berichtje bij.

Daarna zocht ik contact met A.W. Bruna en De Harmonie. Ik vroeg eerst of ze wel een fantasy manuscript wilden ontvangen. Toen ze positief reageerden, stuurde ik het manuscript op. Maar ook daarvan kreeg ik twee afwijzingen.

Hoe ik op het pad van Ardor House kwam, weet ik nog goed. Ik raakte op Castlefest aan de praat met Remco Nieboer en vertelde hem over de afwijzingen. Hij wees naar de andere kant van de tent: “Er is een nieuwe uitgeverij. Misschien is dat wat voor jou.” Ik schuifelde verder naar de tafel waar op dat moment alleen Richard achter zat. Waarschijnlijk klaar om met schrijvers te praten, maar dat durfde ik natuurlijk niet. Dus ik griste een folder mee en bestudeerde die later. En ik besloot Hydrhaga nog een keer in te sturen.

hydrhagaIk denk dat ik toen weer een paar maanden heb moeten wachten, maar eindelijk kwam dus op mijn verjaardag het goede nieuws. Hydrhaga zou niet veel langer een stapel papier zijn, bijeengehouden door een zwart ringbandje. Het zou een echt boek worden!

Het zou nog tot augustus 2008 duren, voor dat ook echt het geval was. Eerst moest het boek grondig geredigeerd worden. Ook moest er nog een geweldig mooie omslag om, die Iris Compiet maakte. En wat er daarna allemaal is gebeurd, weten velen van jullie.

Tien jaar later ben ik druk bezig met mijn achtste boek. Drie zijn er al vertaald in het Engels, aan de vierde wordt gewerkt. Dankzij Richard en Jos heb ik me kunnen ontwikkelen. Want was zij mij werkelijk als kado gaven op 7 november 2007 was het vertrouwen dat ik kon uitgroeien tot de schrijver die ik nu ben!

*** De eerste 30 pagina’s van Hydrhaga lees je HIER!

Worldcon Helsinki 2017

Blog, Een nieuw verhaal, Laatste nieuws, over schrijven, Uncategorized

Toen ik anderhalf jaar geleden mijn baan verloor, besloot ik me fulltime te gaan storten op het schrijven. Ik wilde kijken hoever ik kon komen als ik daar al mijn aandacht op kon vestigen. Ook besloot ik een serieuze poging te doen om de internationale markt te veroveren.

Een paar jaar geleden waren al Hydrhaga en Bound in Darkness uitgekomen als Engelse edities. Het afgelopen jaar heb ik ook Verbroken in Schemer laten vertalen (nog even de puntjes op de I en dat boek is klaar) en onlangs is mijn vertaler gestart met het laatste deel van de Lilith trilogie. Ook heb ik de eerste stukken van Jager naar het Engels laten omzetten. Mijn plan was namelijk tweeledig: via selfpub de Lilith trilogie lanceren en met Jager en Prooi op zoek naar een agent of uitgever in het buitenland.

Ik ben altijd heel goed in het bedenken van plannen, maar hoe ik die vervolgens ten uitvoer moet brengen… dat vind ik altijd een stuk lastiger. Want hoe werkt dat Amazon nou eigenlijk? Waar moet je op letten als je een boek uitgeeft in het buitenland? Welke agent is betrouwbaar en hoe benader je die dan? Heel veel vragen, weinig antwoorden. Want als je op internet gaat zoeken, vind je heel veel informatie. Maar welke is de goede?

20979839_10156138244785931_159043837_nGelukkig werd dit jaar de Worldcon niet in Amerika georganiseerd, maar in het beter bereikbare Helsinki. Ik besefte dat ik daar de informatie zou kunnen vinden die ik zocht. J. Sharpe besloot ook te gaan, dus boekten we een vlucht en hotel. Op 9 augustus vlogen we (de groep Nederlanders was inmiddels wat groter) naar Finland. Ik had mijn koffer vol met boeken en mijn hoofd vol met vragen waar ik een antwoord op hoopte te krijgen. En het nieuwste boek van Joris was net uit, dus had ik ook nog erg fijn leesvoer voor onderweg.

Nou ken je misschien de comic cons zoals die in Nederland en België worden gehouden. Ik kan je vertellen, een Worldcon is echt iets heel anders. Het is meer een conferentie. Vijf dagen lang is er een uitgebreid programma met lezingen, panels, workshops, films, feestjes en nog veel meer (ik geloof 900 programma onderdelen in totaal). Ook worden er de Hugo Awards uitgereikt. In de cons in Nederland en België ligt de nadruk veel meer op de markt en het cosplayen, dat is bij Worldcon van ondergeschikt belang.

20643094_1498795120247492_7084231199434310329_oDe eerste dag was chaos. Er stond niet zoveel op het programma, dus de duizenden mensen wilden allemaal hetzelfde zien. Dat paste echter niet in de zalen. De panels waar het ons wel lukte om binnen te komen, vielen tegen. Geen geslaagde eerste dag dus. De afsluiting was wel erg gezellig: lekker uit eten met een hele club Nederlanders.

De tweede dag waren er meer dingen tegelijkertijd gepland, waardoor de menigte zich meer verdeelde en er waren grotere zalen geregeld. Joris en ik vonden een plekje vooraan in de zaal bij het – voor mij – meest belangrijke panel van die dag: “Literary agents and where to find them”. Ik weet nu wie ik Jager kan toesturen en hoe ik dat het beste kan doen.

20645575_1501373256656345_2033492774155957521_oEen paar uur later mochten Joris en ik ook zelf in een panel plaatsnemen: “Role of secrets in speculative fiction”. Hoe kom je op zo’n panel, vraag je je misschien af? Maanden eerder had ik aangegeven graag deel te nemen aan het programma en tot mijn verrassing was ik voor drie panels geselecteerd. Dit eerste panel ging erg leuk en het geeft een enorme kick om voor zo’n grote zaal te zitten. Vooral omdat de meeste stoelen ook echt bezet waren. Op de foto zwaait Worldcon naar Nederland.

20729294_10155401386825211_8531112473293136982_nVrijdag wilde ik naar het panel “Building resistance”. Helaas ontspoorde dat helemaal. Het panel zou gaan over hoe je overtuigend een opstand neerzet in je verhaal en het begon veelbelovend. Al snel ging het echter over American healthcare. Jammer, want in de Vertellingen van de Ondergang 2 – Macht gaat een opstand een grote rol spelen. Vervolgens moest ik deelnemen aan een panel over “Female friendship in fiction”. Een lastig onderwerp, vond ik, maar uiteindelijk ging het prima. Een paar uurtjes later zat ik in het leukste panel: “The Fantastical travel guide”, samen met Shimo Suntila, Jeff Vandermeer en Anne Leinonen. Je kunt deze hier op Youtube terugzien. Dit was het laatste panel waar ik aan deel moest nemen. Ik vond het echt super om dit te ervaren, maar ik vond het ook wel fijn dat het er nu op zat. Want soms miste ik ook hele interessante onderwerpen, doordat ik ergens moest zijn. Ach ja, je kunt niet alles hebben.

20747090_1501200496673621_1137454661_oHet meest interessante moest echter nog komen. In het panel “So you’ve decided to self-publish. Now What?” gaven vijf schrijvers echt alle ins and outs over het selfpubben. Wat heb ik hier veel aan! De volgende dag heb ik nog gepraat met Deborah J. Dean, een van de deelnemers aan het panel, en ik heb nu een heel stappenplan klaar voor hoe ik de Lilith trilogy kan gaan verkopen. De eerste stappen zijn zelfs al gezet. Echt super dat deze mensen hun kennis wilden delen!

De hele Worldcon was mijn Bound in Darkness te koop in de dealerroom en zaterdag stond ik op het programma voor een signeersessie. Als je George RR Martin of Robin Hobb bent dan gaan de mensen al twee uur van tevoren in de rij staan en gaat de rij minstens twee keer de zaal rond. Dat was bij mij natuurlijk een stukje minder, maar ik was blij verrast dat er toch echt mensen kwamen. Een man uit Amerika had naar aanleiding van “The Fantastical travel guide” mijn boek gekocht en was er ook al best ver in. Het was super om te horen dat hij het een erg goed verhaal vond. Ook kwam Mervi, een Finse boekblogger, langs om een recensie exemplaar op te halen en met Joris en mij op de foto te gaan.

Op zondag moest Worldcon het zonder Joris en mij doen. We besloten dat we toch echt wat meer van Helsinki moesten zien dan alleen het stukje van de hostel naar de con.

Wat ik me eigenlijk helemaal niet zo gerealiseerd had, is dat Worldcon viel in de laatste week dat ik uitkeringsgerechtigd was. Geïnspireerd keerde ik terug, met een duidelijk beeld hoe ik nu verder moet. De cirkel is rond. Zou het toeval zijn?

 

P.S. Omdat het veroveren van de wereld niet zo snel ging als ik aanvankelijk had gehoopt en ik het ook wel heel eenzaam vond, ben ik pas geleden weer op zoek gegaan naar een baan. Sinds vorige maand heb ik weer werk voor drie dagen in de week, wat perfect te combineren is met al die andere dingen die ik doe.

Terugblikken en vooruitkijken.

Blog, Laatste nieuws, over schrijven, Uncategorized

De laatste dag van het jaar is natuurlijk het juiste moment om even terug te kijken. En wat was 2016 een bijzonder jaar. Vol vreemde ontwikkelingen en nieuwe kansen. Een jaar van er voor kiezen om alles opnieuw in te richten, maar ook een jaar waarin ik soms gedwongen werd om dat te doen.

14224678_985330914927251_1322684807360737295_nIn januari verhuisden we naar ons nieuwe stekje in Enschede. Ons eerste eigen huis, dat voelt heel anders dan een huurhuis. En dat zie je er ook wel aan af. Binnen is veel opnieuw geschilderd en ook de buitenkant is al flink aangepakt. Er zitten nieuwe windveren op, de scheuren in de betonnen rand aan de voorkant zijn weggewerkt en de gang is bijna in oude glorie hersteld. Eindelijk heb ik een eigen schrijfkamer, maar ook in de andere kamers ben ik graag. Nu een jaar later ben ik nog steeds verliefd op ons huis.

Na een rotperiode op het werk kwam in februari eindelijk duidelijkheid. V&D hield op met bestaan en dus werd ik werkloos. Nou is dat natuurlijk heel verdrietig en ook best lastig, want de zekerheid van een vast contract valt weg en opeens heb je geen plek meer waar je bijna dagelijks heengaat en je lieve collega’s treft. Gelukkig had het ontslag geen gevolgen voor het huis dat we net hadden gekocht.

In de eerste twee maanden van 2016 kwam mijn leven dus behoorlijk op de kop te staan. Voor mij voelde het echter vooral als de frisse start waar ik al zo lang aan toe was. Dit was het moment om mijn leven opnieuw in te richten. Om te kijken wat ik bij me wil houden en waar ik eindelijk afscheid van ging nemen. Over een ding heb ik nooit getwijfeld: het schrijven.

bloed_finalcropped2Dus besloot ik me vooral te richten op dat wat ik het liefste doe. Mijn website kreeg een nieuwe uitstraling. “Bloed” maakte goede vooruitgang en jullie reageerden heel enthousiast dat Lilith in dit verhaal terugkeert. Ook zette ik de vertaling van “Verbroken in Schemer” in gang. Ik had grootse plannen en niet alles wat ik me had voorgenomen is gelukt, maar ik ben toch heel tevreden met wat ik allemaal al wel heb bereikt.

Noem me zweverig, maar soms heb ik het idee dat er een reden is waarom ik dingen uitstel. Zo heb ik bijvoorbeeld vaak genoeg gemopperd op mezelf, omdat ik nog geen contacten had gelegd met redacteuren voor de Engelse edities. Er was telkens wel een excuus om het uit te stellen. Of was dat, omdat iets in me wist dat ik beter nog even kon wachten?

Een maand geleden kreeg ik namelijk een brief waarin werd uitgelegd dat ik door het ontslag bij V&D recht heb op een hele mooie subsidie. Met dat bedrag kan ik een veel betere redacteur inschakelen dan ik op eigen houtje zou kunnen doen en nog veel meer. Het voelt onwerkelijk dat dit allemaal op mijn pad komt. Dat er uit de puinhoop van V&D zoveel moois kan ontstaan. Dat het me al deze kansen geeft die ik anders niet had gehad.

2017 start voor mij met het indienen van mijn voorstel om de subsidie aan het schrijven te besteden. Daarna is het hopen, duimen, bidden dat dit wordt goedgekeurd door de commissie, maar de adviseur was alvast erg enthousiast. Ergens in februari hoor ik of ze me de subsidie toewijzen. Inderdaad, ongeveer een jaar na mijn ontslag. Is vast een goed voorteken, toch?

13975343_964505813676428_5006514149567537203_oIn het nieuwe jaar wil ik moediger zijn dan ooit. Eigenlijk wilde ik hier schrijven dat ik ga voor 100 afwijzingen (met het idee dat je om zo’n aantal afwijzingen te krijgen toch ook heel veel positieve reacties zult vergaren), maar met de aanvraag voor de subsidie als eerste wat ik volgend jaar ga doen, is dat te gevaarlijk. Dus ga ik komend jaar voor 50 positieve ontwikkelingen. Die subsidie natuurlijk, maar ook meer lezingen en workshops, meer signeersessies en panels. Meer interviews en media aandacht. Het is tijd om alle voorzichtigheid te laten varen en te zorgen dat de hele wereld weet dat ik besta.14859848_1028461503947525_3475142733534090235_o

nieuwjaar

Ik wens jullie een fijne jaarwisseling. En dat 2017 vooral een jaar mag zijn vol positiviteit en kansen. Laten we zonder angst, maar vol vertrouwen, samen het nieuwe jaar in gaan. Ik dank jullie allemaal dat jullie zo betrokken zijn bij mij.

Liefs Kim.

Het hoeft niet in een keer goed

Blog, over schrijven

Vandaag kreeg ik een mail van een van mijn proeflezers en eronder stond: puur uit nieuwsgierigheid, maar hoe vaak herschrijf jij eigenlijk een verhaal? Ik antwoordde en toen dacht ik: daar zou ik eens een blog over moeten schrijven.

dragon_writer_by_25kartinok-d4km6vrIk merk vaak dat mensen denken dat je een versie van een verhaal schrijft, dat opstuurt naar een uitgever en het bijna zo wordt uitgegeven. Als ik dan over redactie vertel, vraagt men zich regelmatig af of ik het niet heel vervelend vind dat iemand anders zich met het verhaal gaat bemoeien. Het is toch mijn verhaal? Pas als ik uitleg dat het verhaal met iedere herschrijfronde en dus ook redactieronde meer het verhaal wordt dat ik altijd al had willen vertellen, beginnen ze het te begrijpen.

Maar ik schrijf deze blog eigenlijk niet voor al die lezers, maar juist voor de beginnende schrijvers. Voor hen die een verhaal in zich hebben, maar dat niet op papier durven te zetten. Die misschien wel gaan zitten en beginnen, maar al snel weer opgeven, want wat ze op papier zetten, is niet in een keer goed. En voor hen die misschien wel gaan herschrijven, maar dan alsnog moedeloos worden, omdat het dan nog steeds niet is wat ze voor ogen hadden. Die hun zelfvertrouwen verliezen, omdat ze alleen het eindresultaat zien dat in de boekhandels ligt en niet dat die schrijver misschien wel net zo begon.

Hoe vaak ik herschrijf? Ik heb geen idee. Sommige scenes tientallen keren, andere krijg ik bijna in een keer goed op papier. Doordat ik organisch schrijf, mijn verhaal niet chronologisch op papier zet en tussendoor mezelf redigeer – ja, ik ben een chaoot – heb ik nooit een eerste versie die ik daarna van begin tot einde kan herschrijven.

bloed_finalcropped2Maar ik kan je wel wat andere getallen geven. “Bloed” telt op dit moment 103.000 woorden. Mijn bestandje met deleted scenes heeft er bijna 45.000. Iets minder dan de helft dus. Woorden die ik heb geschreven, maar nooit gedrukt gaan worden. Scenes die niet goed genoeg zijn. Wat ik je ook kan vertellen is dat ik op dit moment bij versie 29 ben van het verhaal. Iedere keer dat ik een deel van het verhaal volledig omgooi zonder dat ik er zeker van ben of het een verbetering zal zijn, sla ik het bestand opnieuw op, zodat ik terug kan als het toch niet wat wordt. Inmiddels 29 keer, dus.

Lieve twijfelende schrijver, geef niet op. Ploeter net zo lang tot je tevreden bent. Ook al moet je het verhaal duizend keer herschrijven, dat maakt niet uit. Het maakt je geen mindere schrijver dan iemand die zegt het in een keer te kunnen. Sterker nog: ik denk dat jij misschien wel de betere schrijver bent, want jij gaat voor het hoogst haalbare en wilt jezelf constant blijven verbeteren.

Zolang je plezier hebt in het schrijven, is er niets verloren!

 

Nog een blog over plotten en organisch schrijven.

En over het herschrijven van Geboren in Licht.

Afbeelding gevonden op Deviant Art.