Worldcon Helsinki 2017

Blog, Een nieuw verhaal, Laatste nieuws, over schrijven, Uncategorized

Toen ik anderhalf jaar geleden mijn baan verloor, besloot ik me fulltime te gaan storten op het schrijven. Ik wilde kijken hoever ik kon komen als ik daar al mijn aandacht op kon vestigen. Ook besloot ik een serieuze poging te doen om de internationale markt te veroveren.

Een paar jaar geleden waren al Hydrhaga en Bound in Darkness uitgekomen als Engelse edities. Het afgelopen jaar heb ik ook Verbroken in Schemer laten vertalen (nog even de puntjes op de I en dat boek is klaar) en onlangs is mijn vertaler gestart met het laatste deel van de Lilith trilogie. Ook heb ik de eerste stukken van Jager naar het Engels laten omzetten. Mijn plan was namelijk tweeledig: via selfpub de Lilith trilogie lanceren en met Jager en Prooi op zoek naar een agent of uitgever in het buitenland.

Ik ben altijd heel goed in het bedenken van plannen, maar hoe ik die vervolgens ten uitvoer moet brengen… dat vind ik altijd een stuk lastiger. Want hoe werkt dat Amazon nou eigenlijk? Waar moet je op letten als je een boek uitgeeft in het buitenland? Welke agent is betrouwbaar en hoe benader je die dan? Heel veel vragen, weinig antwoorden. Want als je op internet gaat zoeken, vind je heel veel informatie. Maar welke is de goede?

20979839_10156138244785931_159043837_nGelukkig werd dit jaar de Worldcon niet in Amerika georganiseerd, maar in het beter bereikbare Helsinki. Ik besefte dat ik daar de informatie zou kunnen vinden die ik zocht. J. Sharpe besloot ook te gaan, dus boekten we een vlucht en hotel. Op 9 augustus vlogen we (de groep Nederlanders was inmiddels wat groter) naar Finland. Ik had mijn koffer vol met boeken en mijn hoofd vol met vragen waar ik een antwoord op hoopte te krijgen. En het nieuwste boek van Joris was net uit, dus had ik ook nog erg fijn leesvoer voor onderweg.

Nou ken je misschien de comic cons zoals die in Nederland en België worden gehouden. Ik kan je vertellen, een Worldcon is echt iets heel anders. Het is meer een conferentie. Vijf dagen lang is er een uitgebreid programma met lezingen, panels, workshops, films, feestjes en nog veel meer (ik geloof 900 programma onderdelen in totaal). Ook worden er de Hugo Awards uitgereikt. In de cons in Nederland en België ligt de nadruk veel meer op de markt en het cosplayen, dat is bij Worldcon van ondergeschikt belang.

20643094_1498795120247492_7084231199434310329_oDe eerste dag was chaos. Er stond niet zoveel op het programma, dus de duizenden mensen wilden allemaal hetzelfde zien. Dat paste echter niet in de zalen. De panels waar het ons wel lukte om binnen te komen, vielen tegen. Geen geslaagde eerste dag dus. De afsluiting was wel erg gezellig: lekker uit eten met een hele club Nederlanders.

De tweede dag waren er meer dingen tegelijkertijd gepland, waardoor de menigte zich meer verdeelde en er waren grotere zalen geregeld. Joris en ik vonden een plekje vooraan in de zaal bij het – voor mij – meest belangrijke panel van die dag: “Literary agents and where to find them”. Ik weet nu wie ik Jager kan toesturen en hoe ik dat het beste kan doen.

20645575_1501373256656345_2033492774155957521_oEen paar uur later mochten Joris en ik ook zelf in een panel plaatsnemen: “Role of secrets in speculative fiction”. Hoe kom je op zo’n panel, vraag je je misschien af? Maanden eerder had ik aangegeven graag deel te nemen aan het programma en tot mijn verrassing was ik voor drie panels geselecteerd. Dit eerste panel ging erg leuk en het geeft een enorme kick om voor zo’n grote zaal te zitten. Vooral omdat de meeste stoelen ook echt bezet waren. Op de foto zwaait Worldcon naar Nederland.

20729294_10155401386825211_8531112473293136982_nVrijdag wilde ik naar het panel “Building resistance”. Helaas ontspoorde dat helemaal. Het panel zou gaan over hoe je overtuigend een opstand neerzet in je verhaal en het begon veelbelovend. Al snel ging het echter over American healthcare. Jammer, want in de Vertellingen van de Ondergang 2 – Macht gaat een opstand een grote rol spelen. Vervolgens moest ik deelnemen aan een panel over “Female friendship in fiction”. Een lastig onderwerp, vond ik, maar uiteindelijk ging het prima. Een paar uurtjes later zat ik in het leukste panel: “The Fantastical travel guide”, samen met Shimo Suntila, Jeff Vandermeer en Anne Leinonen. Je kunt deze hier op Youtube terugzien. Dit was het laatste panel waar ik aan deel moest nemen. Ik vond het echt super om dit te ervaren, maar ik vond het ook wel fijn dat het er nu op zat. Want soms miste ik ook hele interessante onderwerpen, doordat ik ergens moest zijn. Ach ja, je kunt niet alles hebben.

20747090_1501200496673621_1137454661_oHet meest interessante moest echter nog komen. In het panel “So you’ve decided to self-publish. Now What?” gaven vijf schrijvers echt alle ins and outs over het selfpubben. Wat heb ik hier veel aan! De volgende dag heb ik nog gepraat met Deborah J. Dean, een van de deelnemers aan het panel, en ik heb nu een heel stappenplan klaar voor hoe ik de Lilith trilogy kan gaan verkopen. De eerste stappen zijn zelfs al gezet. Echt super dat deze mensen hun kennis wilden delen!

De hele Worldcon was mijn Bound in Darkness te koop in de dealerroom en zaterdag stond ik op het programma voor een signeersessie. Als je George RR Martin of Robin Hobb bent dan gaan de mensen al twee uur van tevoren in de rij staan en gaat de rij minstens twee keer de zaal rond. Dat was bij mij natuurlijk een stukje minder, maar ik was blij verrast dat er toch echt mensen kwamen. Een man uit Amerika had naar aanleiding van “The Fantastical travel guide” mijn boek gekocht en was er ook al best ver in. Het was super om te horen dat hij het een erg goed verhaal vond. Ook kwam Mervi, een Finse boekblogger, langs om een recensie exemplaar op te halen en met Joris en mij op de foto te gaan.

Op zondag moest Worldcon het zonder Joris en mij doen. We besloten dat we toch echt wat meer van Helsinki moesten zien dan alleen het stukje van de hostel naar de con.

Wat ik me eigenlijk helemaal niet zo gerealiseerd had, is dat Worldcon viel in de laatste week dat ik uitkeringsgerechtigd was. Geïnspireerd keerde ik terug, met een duidelijk beeld hoe ik nu verder moet. De cirkel is rond. Zou het toeval zijn?

 

P.S. Omdat het veroveren van de wereld niet zo snel ging als ik aanvankelijk had gehoopt en ik het ook wel heel eenzaam vond, ben ik pas geleden weer op zoek gegaan naar een baan. Sinds vorige maand heb ik weer werk voor drie dagen in de week, wat perfect te combineren is met al die andere dingen die ik doe.

Terugblikken en vooruitkijken.

Blog, Laatste nieuws, over schrijven, Uncategorized

De laatste dag van het jaar is natuurlijk het juiste moment om even terug te kijken. En wat was 2016 een bijzonder jaar. Vol vreemde ontwikkelingen en nieuwe kansen. Een jaar van er voor kiezen om alles opnieuw in te richten, maar ook een jaar waarin ik soms gedwongen werd om dat te doen.

14224678_985330914927251_1322684807360737295_nIn januari verhuisden we naar ons nieuwe stekje in Enschede. Ons eerste eigen huis, dat voelt heel anders dan een huurhuis. En dat zie je er ook wel aan af. Binnen is veel opnieuw geschilderd en ook de buitenkant is al flink aangepakt. Er zitten nieuwe windveren op, de scheuren in de betonnen rand aan de voorkant zijn weggewerkt en de gang is bijna in oude glorie hersteld. Eindelijk heb ik een eigen schrijfkamer, maar ook in de andere kamers ben ik graag. Nu een jaar later ben ik nog steeds verliefd op ons huis.

Na een rotperiode op het werk kwam in februari eindelijk duidelijkheid. V&D hield op met bestaan en dus werd ik werkloos. Nou is dat natuurlijk heel verdrietig en ook best lastig, want de zekerheid van een vast contract valt weg en opeens heb je geen plek meer waar je bijna dagelijks heengaat en je lieve collega’s treft. Gelukkig had het ontslag geen gevolgen voor het huis dat we net hadden gekocht.

In de eerste twee maanden van 2016 kwam mijn leven dus behoorlijk op de kop te staan. Voor mij voelde het echter vooral als de frisse start waar ik al zo lang aan toe was. Dit was het moment om mijn leven opnieuw in te richten. Om te kijken wat ik bij me wil houden en waar ik eindelijk afscheid van ging nemen. Over een ding heb ik nooit getwijfeld: het schrijven.

bloed_finalcropped2Dus besloot ik me vooral te richten op dat wat ik het liefste doe. Mijn website kreeg een nieuwe uitstraling. “Bloed” maakte goede vooruitgang en jullie reageerden heel enthousiast dat Lilith in dit verhaal terugkeert. Ook zette ik de vertaling van “Verbroken in Schemer” in gang. Ik had grootse plannen en niet alles wat ik me had voorgenomen is gelukt, maar ik ben toch heel tevreden met wat ik allemaal al wel heb bereikt.

Noem me zweverig, maar soms heb ik het idee dat er een reden is waarom ik dingen uitstel. Zo heb ik bijvoorbeeld vaak genoeg gemopperd op mezelf, omdat ik nog geen contacten had gelegd met redacteuren voor de Engelse edities. Er was telkens wel een excuus om het uit te stellen. Of was dat, omdat iets in me wist dat ik beter nog even kon wachten?

Een maand geleden kreeg ik namelijk een brief waarin werd uitgelegd dat ik door het ontslag bij V&D recht heb op een hele mooie subsidie. Met dat bedrag kan ik een veel betere redacteur inschakelen dan ik op eigen houtje zou kunnen doen en nog veel meer. Het voelt onwerkelijk dat dit allemaal op mijn pad komt. Dat er uit de puinhoop van V&D zoveel moois kan ontstaan. Dat het me al deze kansen geeft die ik anders niet had gehad.

2017 start voor mij met het indienen van mijn voorstel om de subsidie aan het schrijven te besteden. Daarna is het hopen, duimen, bidden dat dit wordt goedgekeurd door de commissie, maar de adviseur was alvast erg enthousiast. Ergens in februari hoor ik of ze me de subsidie toewijzen. Inderdaad, ongeveer een jaar na mijn ontslag. Is vast een goed voorteken, toch?

13975343_964505813676428_5006514149567537203_oIn het nieuwe jaar wil ik moediger zijn dan ooit. Eigenlijk wilde ik hier schrijven dat ik ga voor 100 afwijzingen (met het idee dat je om zo’n aantal afwijzingen te krijgen toch ook heel veel positieve reacties zult vergaren), maar met de aanvraag voor de subsidie als eerste wat ik volgend jaar ga doen, is dat te gevaarlijk. Dus ga ik komend jaar voor 50 positieve ontwikkelingen. Die subsidie natuurlijk, maar ook meer lezingen en workshops, meer signeersessies en panels. Meer interviews en media aandacht. Het is tijd om alle voorzichtigheid te laten varen en te zorgen dat de hele wereld weet dat ik besta.14859848_1028461503947525_3475142733534090235_o

nieuwjaar

Ik wens jullie een fijne jaarwisseling. En dat 2017 vooral een jaar mag zijn vol positiviteit en kansen. Laten we zonder angst, maar vol vertrouwen, samen het nieuwe jaar in gaan. Ik dank jullie allemaal dat jullie zo betrokken zijn bij mij.

Liefs Kim.

Ik heb gefaald… als plotter

Blog, Uncategorized

Ik heb gefaald. Als plotter dan. Ik heb het geprobeerd en dacht echt dat ik het best goed op de rit had, maar gaandeweg mijn verhaal in wording, besef ik me dat het niet klopt. Dat ik scenes beter kan omgooien en het verhaal toch beter anders kan lopen. Dat ik over belangrijkste details niet goed genoeg heb nagedacht.

Soms hoor ik van andere schrijvers dat ze het hele verhaal van te voren uitdenken en per hoofdstuk een korte samenvatting op papier zetten. Het helpt hen om meer doelgericht te schrijven en het voorkomt een heleboel herschrijven. Vooral dat laatste spoorde me aan om het plotten toe te passen, want ja, ik herschrijf me altijd een slag in de rondte. Als ik dat een beetje zou kunnen indammen, zou ik ook sneller een verhaal kunnen afronden.

Van andere schrijvers hoor ik dat ze niets van plotten willen weten. Zij willen een verhaal ontdekken, bijna alsof je het boek leest in plaats van schrijft. Op ontdekkingstocht gaan in de wereld die nog onbekend aan je voeten ligt. Dat snap ik. Dat is precies wat ik zo heerlijk vind aan schrijven.

Voor mijn verhaal in wording paste ik een mengelmoes toe. Ik schreef de belangrijkste scenes op post-its (een essentieel hulpmiddel voor de plotter, geloof ik) en plakte ze in de meest logische volgorde op. Ik overtuigde me ervan dat het verhaal zo moest lopen en besloot de details gaandeweg in te vullen. Het beste van twee werelden.

Maar zo werkt het dus niet. En ik snap ook waarom. Ik heb geen geduld. Als ik een waanzinnig idee heb voor een nieuw verhaal, kan ik niet eerst weken (maanden?) lopen bedenken wat er zoal gebeurd. Dan wil ik het laten gebeuren, de scenes tot leven laten komen op meer dan een post-it. Meemaken wat de personages meemaken. Ik had het kunnen weten, want mensen zeggen altijd al over me: wat Kim in de kop heeft, heeft ze niet in de kont.

Dit is wat werkt voor mij, dus dit is hoe ik het moet doen. En die post-its gebruik ik er nog wel naast, om het overzicht te houden, nadat ik de scenes heb geschreven en om de ideeën voor de volgende delen bij te houden. Ook al zullen die wel weer veranderen zodra ik daar ben aangekomen. Dus ik heb gefaald als plotter, maar ben geslaagd als impulsieve, enthousiaste ik.

 

(Deze blog verscheen op 15-06-2016 op Hebban.)

Spreken als schrijver.

Blog, Uncategorized

Iets waar ik als schrijver steeds weer tegen aanloop, is dat ik word uitgenodigd om te spreken voor een publiek waarvan het merendeel waarschijnlijk geen fantasy leest. Dat ik word uitgenodigd is natuurlijk super en ik maak er dan ook dankbaar gebruik van. Maar hoe vertel ik iets over mijn boek, zodat het boeiend is voor mensen die niet zo bekend zijn met magie, gedaantewisselaars en verzonnen werelden? Zonder dat ik alles moet uitleggen en de wortels van mijn verhalen uit het oog verlies?

Soms probeer ik een andere insteek te vinden. De vorige keer vertelde ik bijvoorbeeld over hoe actueel fantasy kan zijn. In mijn verhaal in wording zit een verhaallijn over vluchtelingen en dat bleek een handig kapstokje. Ik merkte dat mijn toehoorders verrast waren. Ze hadden niet verwacht zoiets in mijn genre te vinden. Tegelijkertijd voelde het voor mij alsof ik mijn genre tekort deed. Het is mooi om een vooroordeel uit de weg te ruimen, maar als dat het doel is van wat je gaat vertellen, betekent dat ook dat je bij voorbaat al in de verdediging bent geschoten. Je vestigt de aandacht op de vooroordelen, juist omdat je ze wilt ontkrachten.

Eind mei mag ik in de Bibliotheek in Enschede iets vertellen over Jager&Prooi. Ik voel weer diezelfde twijfel naar boven komen nu ik een promotioneel stukje moet schrijven. Hoe vind ik de juiste balans? Wat schrijf ik nu en vertel ik zo meteen, zodat mijn trots en enthousiasme de toehoorders nieuwsgierig maakt?

Misschien kun jij me helpen! Wat moet ik volgens jou vertellen over Jager&Prooi in het bijzonder en/of fantasy in het algemeen? Laat een reactie achter in de comments. Dan vertel ik je in een nieuwe blog hoe het is gegaan.

 

(Deze blog verscheen op 17-04-2016 op Hebban.)

Borrelende en bruisende inspiratie.

Uncategorized

De meest gestelde vraag aan een auteur is: “Waar haal je je inspiratie vandaan?” Ik vind het ook een van de moeilijkste vragen om te beantwoorden. Want inspiratie is overal en nergens en heel concreet wordt het bijna nooit. Inspiratie is meer een sneeuwbal. Een vlokje blijft plakken, begint te rollen en komt heel ergens anders in een heel andere vorm terecht.

Afgelopen weekend was ik in Berlijn. Björn vertelt me al jaren dat het een mooie stad is, dus ja, ik had me erop verheugd. Ik ben niet echt een stedenmens, maar op z’n tijd is het erg leuk. En wat is er fijner dan een weekendje weg met je lief? Ik had niet verwacht dat in Berlijn de inspiratie overal om me heen zou zijn. Ik ken steden als Praag, Londen en Parijs en, hoe mooi ook, daar heb ik nooit ervaren dat ik overal om me heen mijn verzonnen wereld zag.

5fddf28f65bc0226f0c0f0d741323e42.jpgMisschien ligt het eraan dat ik in de scheppende fase van het nieuwe verhaal zit en het feit dat ik er de afgelopen weken zo intensief mee bezig ben geweest. Terwijl Björn de historische achtergronden van de stad vertelde, kon ik niet anders dan bedenken hoe dit in mijn wereld zou zijn. In Berlin Unterwelten bedacht ik waar mijn personages zullen schuilen tijdens een aanval op de stad Kurush Kuru en wat de machthebbers zullen verzinnen, zodat het volk zich veilig waant. In Park Sanssouci vroeg ik me af welke paleizen en parken er in Naftalia zullen staan. En waar kon een poort als die van Ishtar worden gebouwd en met welk doel?

Misschien komt het ook doordat Berlijn net zo’n rijke, verschrikkelijke en complexe geschiedenis heeft als de belangrijke steden in mijn wereld. Hoe dan ook, dit was een van die zeldzame keren dat ik inspiratie kon aanwijzen en heel concreet kan gebruiken. Benieuwd of en hoe het uiteindelijk in mijn nieuwe boek terechtkomt? Helaas moeten jullie daar nog ongeveer een jaar op wachten. “Bloed”, deel 1 van de “Vertellingen van de Ondergang”, staat gepland voor april 2017.

 

(deze blog verscheen 05-04-2016 op Hebban.)

Een afgekeurd einde.

Gebonden in Duister, Geboren in Licht, Recensies, Uncategorized

GiD_kaft_deleted scenes2Ik moet toegeven, dit is best eng. Want ik zet hiermee toch een stuk tekst online waar ik als schrijver niet helemaal tevreden mee ben. Maar ik heb het beloofd, als ik 500 volgers op mijn facebookpagina zou krijgen, zou ik een einde van de Lilith trilogie posten dat de redactiefase nooit heeft gehaald.

Ik schreef dit stuk al voor 2010! Geboren in Licht kwam uiteindelijk pas in 2012 uit, dus twee jaar later. Je begrijpt vast wel dat er in die tussentijd veel is gebeurd. De verhaallijn veranderde en ik groeide als schrijver.

Dus hier is dat einde, voorzien van mijn eigen commentaar waarom dit einde het uiteindelijk niet heeft gehaald.

deletedendingLilith

Een debuut! En nu?

Uncategorized

Proza Pitchen, ik vind het een mooi initiatief. Ik wilde dat zoiets bestond toen ik debuteerde met ‘Hydrhaga’. Dan had ik de kans met beide handen aangegrepen. Ik ben inmiddels alweer vier boeken verder, dus ik kom niet meer in aanmerking, maar ik kan wel gehoor geven aan die andere oproep: deel jouw ervaringen over het aan de man brengen van je debuut.

Nou kan ik hier een hele lijst posten over wat ik allemaal heb gedaan (van signeersessies bij V&D tot alle mogelijke media aanschrijven in de hoop dat ze mij en mijn debuut ontzettend interessant vonden), maar ik heb besloten dat niet te doen. Ik houd het liever bij wat algemenere tips. Want wat voor mij werkte, hoeft voor een ander niet hetzelfde op te leveren en wat bij mij niet goed ging, kan jou wellicht wel bij De Wereld Draait Door aan tafel krijgen.

Het belangrijkste is eigenlijk dat je een manier zoekt die bij je past. Ben jij enthousiast en wil je op iedere markt staan en roepen dat dit boek een ‘must read’ is, doe dat dan vooral. Ga jij verkleed flyers uitdelen tijdens carnaval en geniet je enorm terwijl je dat doet, laat je dan vooral niet tegenhouden. Ben jij iedere minuut op Facebook te vinden, verspreid het woord dan op die manier. Wees enthousiast over je verhaal en over hoe je het promoot en dan slaat dat vanzelf over op anderen, waardoor ze nieuwsgierig worden en je boek gaan lezen.

Zorg voor kwaliteit in je uitingen. Waarschijnlijk heb je veel tijd en zorg besteed aan je verhaal, dus besteed net zoveel zorg aan de manier waarop je de wereld laat kennismaken met je boek. Flyers die uit een printer komen rollen waarvan de inkt bijna op is, overtuigen niemand. Hetzelfde geldt voor de veelvoorkomende boektrailer, die de schrijver zelf in elkaar knutselt. (Gelukkig gaat daarvan het niveau de laatste tijd omhoog. Wil je er een zien die zelf in Italië werd besproken? Hier vind je de trailer die ik maakte voor de Lilith trilogie.)
Bedenk hoe je je boek wilt promoten en wees bereid om daarin te investeren. Of doe het niet. Breng niet iets naar buiten dat de indruk wekt dat je genoegen neemt met slechte kwaliteit, want de lezer zal denken dat je met dezelfde maatstaven je boek op de markt hebt gebracht.

Neem jezelf en je verhaal serieus. Val ik in herhaling? Nee, eigenlijk niet. Behoeft dit uitleg? Ook niet, denk ik. Neem jezelf serieus, want als jij het al niet doet, hoe kun je dan verwachten dat een ander het wel doet? Dus doe het niet af als iets wat niet veel voorstelt, maar wees trots.

Al deze dingen zijn natuurlijk ook van toepassing op de Proza Pitches. Schrijf iets waardoor de mensen jou en je boek leren kennen, wees creatief en kritisch, zorg voor kwaliteit en neem het serieus. Misschien bereik je niet iedereen door het op jouw manier te doen, maar waarschijnlijk wel de mensen die van jouw verhaal zullen genieten.

Succes!
Kim

PS. Wat doe ik om mijn zesde boek ‘Prooi’ te promoten? Ik ben de samenwerking met de band Seven Waters aangegaan. Zij hebben een nummer geschreven over ‘Jager en Prooi’ en nu willen we daar nog een gave videoclip bij laten maken. Boektrailer 2.0, zeg maar. Of het gaat werken, weet ik niet, maar in ieder geval hebben we veel plezier terwijl we er aan werken. Hunter’s Prey zie je hier.

 

(Deze blog verscheen op 12-01-2015 op Hebban.)