Workshops en lezingen

Blog, Laatste nieuws, workshop

Regelmatig geef ik workshops en lezingen over schrijven. Dit doe ik meestal samen met Michelle Visser. Omdat zij een heel andere achtergrond heeft dan ik (zij schrijft historische romans en feelgood), kunnen we de deelnemers van nog meer informatie voorzien. Ook voor ons is de samenwerking erg prettig, want we vullen elkaar goed aan. En dat is fijn als je onverhoopt even de draad kwijt bent of een moeilijke vraag van de deelnemers krijgt.

Maar het komt dus ook voor dat ik het alleen doe. Vanuit de bibliotheek in Oldenzaal kwam het verzoek om een workshop te verzorgen tijdens de Week van de Amateurkunst. Die week viel samen met Michelles vakantie, dus besloot ik een programma voor te bereiden over een onderwerp waar ik na vijf (bijna zes) boeken in dezelfde (verzonnen) wereld genoeg ervaring mee heb: worldbuilding. Waar speelt een verhaal zich af en hoe krijg je die wereld het beste op papier? Hoe wek je een setting tot leven door gebruik te maken van zintuigen en welke regels kunnen je daarbij helpen?

20160905_192512Schrijven is een eenzaam beroep, wat niet erg is, want veel schrijvers zijn graag op zichzelf. Een workshop geven zit aan het andere uiteinde van het spectrum. Je begeeft je ineens in een groep en bent ook nog het middelpunt van de belangstelling. Dat zorgt soms voor een vreemde emotionele achtbaan. Ik vind zo’n avond het een heerlijk vooruitzicht, maar als de dag van de workshop of lezing nadert, vraag ik me af waarom ik dat ook alweer zo graag wilde doen. Dan slaan de zenuwen toe. Zullen er wel mensen komen? Zitten die wel te wachten op mijn verhaal? Werken de schrijfoefeningen wel zoals ik heb bedacht? Maar als ik eenmaal ben begonnen, komt al snel weer het enthousiasme terug. Dan vind ik het fijn om met andere schrijvers over mijn vak te praten, om hen te inspireren en om de kennis die ik zelf de afgelopen tien jaar heb opgedaan te delen.

Op 5 september was dat niet veel anders. Er hadden zich ’s ochtends nog maar vier mensen opgegeven. En hoewel ik had besloten dat een klein groepje juist heel leuk kan zijn, was ik bang dat er nog mensen zouden afzeggen en ik mijn hele programma moest omgooien. Gedurende de dag groeide het aantal deelnemers naar zes en later zelfs naar acht en ik vond mijn enthousiasme terug. Dit ging gewoon een fijne avond worden. Met acht mensen in de zaal en de aanvangstijd verstreken, wilde ik dan ook beginnen. Maar er kwam nog iemand binnen. En nog iemand. En… Uiteindelijk had ik twaalf deelnemers. Heerlijk!

Het bleek een fijne groep met mensen van allerlei leeftijden en achtergronden. Een groep die lekker meedeed en vragen stelde en die zichzelf versteld deed staan tijdens de schrijfoefeningen. Ik ging met een heerlijk gevoel naar huis en ik weet de deelnemers ook.

bestseller2Denk je nu: ik wil ook wel eens zo’n workshop bijwonen? Nou, ik wil er heel graag meer geven! Michelle en ik spreken niet alleen over wat er allemaal bij het schrijven komt kijken, maar ook over specifieke onderwerpen zoals worldbuilding of personages. Om ons bij jou in de buurt te krijgen, kun je het programma van Michelle en mij tippen bij jouw bibliotheek, boekhandel of Kulturhus of je stuurt me het emailadres, zodat ik zelf contact kan opnemen. Ben je geïnteresseerd in het boeken van een workshop, dan hoor ik dat ook graag. Want wat in Twente kan, kan elders natuurlijk ook.

 

2015, wat was het een heftig jaar.

Huntersprey, Jager, Laatste nieuws, workshop

11800282_763154577144887_2482001615823832968_njwOok al begin ik met een vrolijke foto van mezelf, het begin van deze blog is niet vrolijk. Het eerste wat naar boven komt als ik terugkijk op het afgelopen jaar, is namelijk het overlijden van mijn uitgever Jos Weijmer. Ik denk nog vaak aan hem: als ik kijk naar de kaften van mijn boeken of tijdens het schrijven en ik een van de vele dingen die hij me leerde, toepas in de praktijk. Misschien heeft zijn overlijden me opnieuw laten nadenken over het schrijven. Wat wil ik ermee, hoe bouw ik het verder uit? Is het alles wel waard?

In 2015 heb ik veel lopen twijfelen over hoe ik wil dat mijn leven eruit ziet. Dat had niet alleen met Jos te maken. Ook in mijn werk rommelde het. Iedereen heeft de berichten over V&D wel gelezen en gehoord. Pas achteraf besef ik dat het meer met me deed dan ik eerst dacht. Het was een tweede reden om na te denken over mijn toekomst.

De derde reden was gelukkig een heel stuk positiever. Björn kreeg eindelijk een goede baan en dat gaf mij lucht om het roer om te gooien. Was het eerder waanzin om een vast contract op te geven, nu behoorde het ineens tot de mogelijkheden. Maar was dat wel wat ik wilde? En wat wil ik dan gaan doen?

indexEen antwoord daarop kwam tijdens het crowdfundingsproject dat ik startte samen met Karen van de band Seven Waters. Nadat deze band een geweldig nummer had geschreven bij Jager en Prooi, vonden we dat daar ook een videoclip bij hoorde. Mijn vaste volgers is dat natuurlijk niet ontgaan. De crowdfunding nam veel tijd in beslag en we werden eigenlijk alleen maar drukker toen de filmopnames naderden. Maar wat was het gaaf. En wat was ik gelukkig. Dat wilde ik best vaker doen.hp

arlIk stortte me op het volgende project: A Royal Love. Voor deze film – gebaseerd op het leven van Henry VIII – deed ik de styling. In de week voor de opnames vroeg ik me af waar ik toch aan was begonnen, maar de drie opnamedagen vlogen voorbij en voelden geweldig.

 

mvprooiToch besefte ik dat ik teveel hooi op mijn vork had genomen. Net als met het schrijven, is het ook in de filmwereld lastig om geld te verdienen, dus zou mijn baan ernaast noodzakelijk blijven. En alles bij elkaar kreeg ik het zo druk, dat ik voor het schrijven bijna geen tijd meer had. Misschien werd het tijd om rustiger te worden. Want ook bij V&D kalmeerde de boel en werd het weer leuker. De reacties op het inmiddels verschenen Prooi waren erg goed (Het boek werd zelfs genomineerd voor de Hebban Award!) en de workshops en lezingen die ik deed samen met Michelle Visser werden druk bezocht. Misschien was mijn leven zo slecht nog niet.12243232_747974878680769_8409171760251567335_n

huisDe rust die ik zocht, kwam echter pas echt toen Björn en ik op huizenjacht gingen. Omdat hij een vast contract zou krijgen, werd dat ineens mogelijk. Wat we niet hadden verwacht was dat we verliefd zouden worden op het derde huis dat we bekeken. Eentje dat we niet eens zelf hadden uitgezocht, maar waar Twentehuis Makelaars ons mee naartoe nam. Het was echt een schot in de roos. Ik zag me daar al lekker wonen en nieuwe boeken schrijven. Gewoon knus op de bank in de woonkamer (of in de opkamer of in de voorkamer, hihi). Ineens hoefde er niet meer zoveel. Het was goed.

Dus 2015 sluit ik af met heerlijke toekomstdromen. En 2016 beginnen we al klussend in ons eerste – echt eigen – huis. (Waarschijnlijk eindig ik het jaar met de redactie van mijn nieuwe verhaal.)

Ik wens iedereen een nieuw jaar vol rust en ruimte voor jezelf. Om jezelf te ontdekken, ook al is dat niet altijd even makkelijk en prettig. En natuurlijk een jaar vol mooie verhalen.

Oh, en deze laatste foto is niet van het tekenen voor ons huisje. Ook die andere krabbel hebben Björn en ik na achttien jaar samen eindelijk gezet. 😉DSCF1053

Help, de wereld gaat met me aan de haal!

Een nieuw verhaal, Laatste nieuws, workshop

Soms gaat een verhaal een kant op die je eigenlijk niet wilt. Dat is met Jager/Prooi zeker zo. Langzaam wordt de wereld waarin dit verhaal speelt me duidelijker. Het draait allemaal om het overleven van een volk. Niet een volk dat in oorlog is, maar een volk dat steeds minder levensvatbare kinderen voortbrengt en zo ten onder dreigt te gaan.

Alles draait dus om gezonde kinderen krijgen. Het liefst zo veel mogelijk. De Gezuiverden worden naar de hoofdstad gebracht en in harems ondergebracht. Dat is geen geheim, in de Lilith-trilogie liet ik dat ook al doorschemeren. (Kijk maar naar Nigesanla’s achtergrond en wat er met Seraph en Ghalatea en hun vrienden is gebeurd.)

Maar nu ik het meer vanuit die samenleving moet schrijven, worden de gruwelijke details me steeds duidelijker. De vrouwen in deze cultuur hebben het natuurlijk niet makkelijk. Lumea en Lilith waren ergens nog sterke, zelfstandige vrouwen, net als de meeste andere, vrouwelijke bijpersonages in mijn verhalen. Ze hadden het niet altijd makkelijk, maar namen uiteindelijk toch het heft in eigen hand. Dat wordt bij de vrouwen in mijn nieuwe boek een stuk moeilijker.

Toch moet het zo zijn, vrees ik. Schrijven – zelfs fantasy schrijven – is niet zomaar het verhaaltje schrijven dat je graag op papier wilt zetten. Ik kan het niet omvormen tot een happy verhaal met een goed einde. Ja, in het begin staat het me vrij om te verzinnen wat ik wil. Dat stadium ben ik echter allang voorbij. Nu kan ik nog slechts voortborduren op de wereld die ik in 2006 begon te scheppen. Wat ik toen bedacht, heeft consequenties voor wat ik nu moet schrijven.

Hoewel ik de wereld in dit nieuwe verhaal haat, vind ik dit hele proces erg boeiend. Het klopt gewoon zoals het nu wordt. Er sluimert zoveel rijkdom in mijn wereld, dat het verhaal zich vanzelf lijkt te vormen. Net als het einde van de Lilith trilogie, kan dit verhaal eigenlijk maar op een manier geschreven worden.

14 juli geef ik op de Magic Fair een lezing over wordlbuilding. Dan ga ik dieper in op het belang van een goeddoordachte wereld. Want als je wereld logisch en consequent is, komen de problemen van je personages – EN de oplossingen – vanzelf naar voren en hoef je als schrijver geen kunstgrepen toe te passen.
Op mijn Engelse blog ‘About reading and writing’ schreef ik onlangs een post over worldbuilding. Die kun je hier lezen.

En de winnaar is…

Laatste nieuws, workshop

Enige tijd geleden schreef ik over mijn eerste ervaring als gastdocent. Het bleef niet bij die paar uurtjes voor de klas, want de lerares en ik hadden er een wedstrijd van gemaakt. Dat betekende dat we 30 verhalen kregen om te beoordelen.
Gisteren hebben we de uitslag bekend gemaakt aan de klas. Mevrouw Bogaarts en ik hadden dezelfde op nummer één staan, dus dat was makkelijk. Twee andere verhalen hadden we allebei in onze top vijf staan. Deze twee kregen de tweede en derde prijs.

Marjolein won met “Verdriet, drank en liefde”. Dit verhaal was goed doordacht en Marjolein weet de emoties van de hoofdpersoon goed over te brengen. Door de flashbacks kom je steeds iets meer over haar te weten.
De prijsuitreiking was een mooie afsluiting van een geslaagd project.
Dat blijkt ook wel uit de reactie van Marjolein zelf:

Ik vond het super leuk! Ik vond het ook echt wel een eer dat jullie mijn verhaal uitkozen! Ik zal zeker blijven schrijven, want door jou workshop ben ik helemaal geïnspireerd om mijn verhaal verder uit te werken!

Workshop schrijven

Laatste nieuws, workshop

Vandaag heb ik mijn idee voor een workshop schrijven voor het eerst in de praktijk kunnen brengen. De uitdaging was om een klas van 30 leerlingen enthousiast te krijgen voor het schrijven. Volgens mij is dat uitstekend gelukt.

Ik begon met het voorstellen van mijzelf aan de hand van foto’s en afbeeldingen die tekenend zijn voor gebeurtenissen in mijn leven die er uiteindelijk toe hebben geleid dat ik nu al enkele boeken heb uitgegeven. Daarna was het tijd om wat te vertellen over het schrijven van verhalen en de leerlingen zelf aan het werk te zetten. Een verhaal laat zich volgens mij opdelen in vier onderdelen die ik stuk voor stuk behandelde. Ik legde wat uit, las wat voorbeelden voor uit mijn eigen werk en had een bijpassende opdracht. Aan het einde van de 2 uur hadden de leerlingen 5 opdrachten gedaan en dus zijn ze klaar om hun eigen verhaal te schrijven.

De leerlingen van het Twickel College in Borne waren vol aandacht en deden enthousiast mee met de opdrachten, ook de jongens en meiden die aangaven weinig met lezen en schrijven te hebben. Ik was onder de indruk van wat ze schreven tijdens de meer creatieve opdrachten, omdat ze echt goede oplossingen hadden om bijvoorbeeld hun personage voor te stellen aan de lezer. Ik ben erg benieuwd naar de verhalen die er uit voort zullen komen. Gelukkig zal ik ze ook te lezen krijgen, want voor deze eerste keer zal ik samen met hun lerares de verhalen beoordelen. Het beste verhaal krijgt zelfs een leuke prijs.

Deze eerste keer was ook voor mij een proef of mijn idee voor de workshop zou werken, of ik het zou kunnen en of ik het leuk zou vinden om te doen. Voor mij is de test op alle vlakken geslaagd, dus ik hoop dat ik vaker de kans krijg om deze workshop te geven.
(Voor meer informatie hierover kun je natuurlijk contact met me opnemen)