Kopie van dreams don't workunless you doDeze week postte Robert Bijman, een van mijn Zilvercollega’s, de vraag: welke boektitel omschrijft jouw 2018. Na even nadenken, wist ik: Dat is Reflectie*. Ik heb het afgelopen jaar veel nagedacht en in mezelf lopen graven.

2018 begon eigenlijk op een dieptepunt. Of nee, de eerste maanden gingen zo ongeveer aan me voorbij, omdat ik toen zo bezig was met het afronden van Macht en de redactie dat ik niet veel aandacht had voor andere zaken. Maar toen ik weer een beetje oog kreeg voor de wereld om me heen, wilde ik al snel weer terug kruipen in dat hol dat ik voor mezelf had gegraven. Lekker terug in mijn eentje werken aan iets. Niemand die me daar kon bereiken.

36425020_1691098014336219_6293433686410919936_n.jpgIk doel natuurlijk op de Harland. Veel wil ik daar niet over kwijt, maar pijn deed het wel. En nog steeds, merk ik, terwijl ik dit typ. Het meest verrotte eigenlijk was dat dit zo ongeveer samenviel met de lancering van Macht. Nou ben ik al niet op mijn stabielst als er een nieuw boek uitkomt. Cocky van Dijk (mijn redacteur en uitgever) kan erover meepraten. Steevast als het einde van de redactieperiode begint te naderen, ga ik mijn verhalen verschrikkelijk vinden. (Dat begon toen ik Jager & Prooi afrondde. Als ik die serie nu teruglees, vind ik hem juist weer geweldig. En inmiddels kan ik gelukkig ook weer heel erg genieten van de Vertellingen van de Ondergang.) Zonder Cocky zouden mijn boeken er niet komen. Natuurlijk, ze geeft ze uit. Maar ze geeft me ook het vertrouwen dat ik niet naar dat stemmetje moet gaan luisteren. Zonder haar vertrouwen zou ik de boeken op het laatste moment terugtrekken, denk ik.

39835091_331710997566469_5123110009407799296_nMaar feit was wel dat toen Macht eenmaal was verschenen, ik dat nauwelijks onder de aandacht bracht. En dat begon te wringen. Want er zit dan ook wel die persoon in mij die zegt: Je mag weer trots zijn. Zie dan wat er ligt! Schreeuw het van de daken. Je hebt hier zo hard voor gewerkt!

Ik begreep dat er iets moest veranderen, want anders zou het met de volgende boeken net zo lopen. Of misschien wel erger. Dus ging ik graven. Niet een nog dieper hol waarin ik kon wegkruipen, maar in mezelf. Ik merkte dat ik misschien wel teveel was afgedwaald van mezelf, ik richtte me teveel op anderen. Het was tijd om weer te ontdekken wat ik wil. Misschien dat mijn nieuwe boek je daardoor wel verrast. Het is weer een heel stuk mystieker dan de vorige delen. Veel meer wie ik ben. Ik vind het nu nog helemaal geweldig en ben benieuwd hoe ik daar aan het einde van de redactie over denk. Heb ik echt wat geleerd, of kruip ik dan toch weer in mijn hol? De ingang zit vast nog wel ergens onder mijn bureau. 😉

2018 was ook het jaar van liefde. Want de gevolgen van de Harland waren niet alleen maar kommer en kwel. Integendeel zelfs. Wat veel liefde lieten de fantasy fans blijken voor alle auteurs, verhalen en uitgevers. Ik zit hier met een grote glimlach als ik terugdenk aan de berichten die we kregen. Nogmaals bedankt daarvoor!

Nog zo’n hoogtepunt: samen met mijn geliefde maakte ik een geweldige reis door Amerika. Drieënhalve week met de auto en een klein tentje door het Zuidwesten van de Verenigde Staten. Wat hebben we mooie dingen gezien en beleefd. Wat is de natuur indrukwekkend en wat is het gaaf dat de dieren langs de tent scharrelen terwijl je zit te ontbijten bij een kampvuurtje. Daar kwam ik ook weer meer tot mijn kern. Want wat is nou echt belangrijk in mijn leven? Waar word ik gelukkig van? Reizen en ontdekken staat heel hoog op de lijst. Dat doe ik eigenlijk ook in mijn verhalen, maar dat wil ik ook in de echte wereld. Het basale van het leven in een tentje, vanuit twee rugzakken, is ook iets wat me veel voldoening geeft. Het hoeft allemaal niet zo luxe. Als de basis er maar is. (Behalve als het gaat om Kachina’s en Acoma potten. Dan willen Björn en ik ze allemaal. Echt, hoeveel souvenirs we hebben meegenomen naar huis… 😉 )

Al met al was 2018 een erg mooi jaar. Ik hou van groei en die heb ik zeker doorgemaakt. Als persoon en als schrijver. 2019 wordt een jaar van doen. Ik heb al twee cursussen gepland waarin ik al dat gegraaf om ga zetten in doelen en acties. Er staat ook alweer een reis op de planning. 13 februari ga ik een week met mijn broer naar Tromsø. Noorderlicht spotten en husky tochten!

Ik weet het zeker, 2019 wordt magisch!

Liefs Kim.

 

e280937ca2092b225d6b9181284f882e518e2887

*Reflectie is geschreven door J. Sharpe en gelukkig slaat alleen de titel op mijn 2018 en niet de inhoud. Want Joris schrijft in de richting van Stephen King en hoeveel ik ook geniet van de boeken van allebei de schrijvers, zo wil je je eigen leven toch niet hebben. 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s