De ervaringen van een proeflezer

Blog, over schrijven, Vertellingen van de Ondergang

Het duurt nog een tijdje voor jullie Blind kunnen lezen. Het boek staat gepland voor augustus, maar de exacte datum is nog niet bekend. Het is weer zo’n boek waar ik zelf heel weinig over kan vertellen, want dan verklap ik natuurlijk alles.

9510e867a2545c8c1b23f4194c69f5e490570550Er is echter al één iemand die het verhaal al wel heeft gelezen. Dat is mijn proeflezer Kirsten Groot. Kirsten is zelf bezig met haar geweldige serie Shirareta Sekai (echt een aanrader!) en ze studeert, maar ze maakte gelukkig weer tijd vrij om mijn verhaal te lezen. En omdat ik zelf nog niet teveel over de inhoud van Blind kan vertellen, neem ik je mee in haar leeservaring. Wees gerust, zonder spoilers.

De scènes met Nayaku maakten de meeste emoties los. Ik heb soms echt heel erg moeten lachen om de opmerkingen in de kantlijn. Maar het is vooral heel erg fijn om te weten hoe een scène wordt beleefd en hoe een personage overkomt.

Een greep uit de opmerkingen over Nayaku:

Die man… Hij is zo’n verschrikkelijke narcist, haha, maar hij is niet zo erg dat hij overkomt als een karikatuur ofzo, dus dat heb je heel goed gedaan.

Tch stomme man… (ik wilde een ander woord gebruiken, maar dat doe ik toch maar niet, haha.)

Omg mijn haat en walging voor deze man kennen geen grenzen………

Omg ik wil hem zo graag slaan! Zelfs Joffrey ergerde me minder…

Vooral die laatste opmerking vind ik een groot compliment. 😀

Een ander personage krijgt het zwaar te verduren en dat zorgde voor dit:

Omg ik vind het zo spannend aaaah en ik ben zo bang dat het gaat mislukken. T^T

Neeeeee dit kan niets goeds betekenen…

Omg wat gaan ze doen…? Waar brengen ze hem naartoe? Mijn hart kan dit niet aan, Kim…

Ja, ontsnap! Please!

NEE Kiril, waar blijf je?!

Ja, alsjeblieft! Het maakt me niet uit wie, maar iemand moet hem daar weghalen.

Gelukkig zitten er in Blind ook veel fijne momenten. En dan vond ik dit soort opmerkingen in de kantlijn:

Dit had ik echt even nodig. ❤

Omg… dit is het punt waarop ik traantjes weg moet vegen.

Hij is te lief voor deze wereld. ❤

Natuurlijk had Kirsten ook veel opmerkingen over scènes die net wat scherper kunnen, personages die ineens heel vreemd handelen of zaken die duidelijker moeten. Daar is een proeflezer immers voor. De komende weken ga ik daarmee aan de slag. Ik durf nu al te zeggen dat Blind mijn beste boek tot nu toe is. Het mooie is dat het dus alleen nog maar beter gaat worden.

Nog een paar maanden en dan kunnen jullie dat zelf beoordelen!

Zoals ik in het begin al aangaf is Kirsten zelf ook schrijver. Je vindt haar boek als ebook en paperback HIER.

Ga naar Kirstens website voor een gratis voorproefje en interessante achtergrondinformatie: kirstengroot.com

 

 

 

 

 

 

 

 

Neeeee, ga naar je dochter, darn it!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oké, laat maar zitten, hahahahaha, affectie zal het niet zijn XD

FAQ – Waarom heet Lilith Lilith?

Bloed, Blog, FAQ, Gebonden in Duister, Geboren in Licht, Kims boeken, over schrijven

800px-Lilith_(John_Collier_painting)Lilith, de hoofdpersoon van de trilogie en de Vertellingen van de Ondergang, heeft een naam die nogal wat reacties oproept. Want er zijn veel mythen en verhalen over haar. Ze is de eerste vrouw van Adam (ja, nog voor Eva), geschapen als zijn gelijke, maar het paradijs uitgetrapt, omdat ze teveel een eigen wil had. Ze wordt afgeschilderd als moeder van de vampiers. Ze is een Godin in de wicca. En ik geloof dat er in Azië ook verhalen zijn over haar.

(afbeelding: Door John Collier – The Atkinson Gallery, Southport, Engeland Eigen werk, Publiek domein, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=207924)

Ik krijg dan ook vaak de vraag waarom ik voor deze naam heb gekozen. En dan moet ik altijd bekennen dat ik deze verhalen allemaal niet kende toen ik begon aan het verhaal van ‘mijn’ Lilith. Vooral in mijn begintijd als schrijver gebruikte ik een voornamenboekje als bron van inspiratie. Nog steeds zoek ik naar namen die me iets doen, maar die ook de juiste betekenis hebben. En zo kwam ik Lilith tegen. Ik vond het meteen een geweldig mooie naam. Helaas was de betekenis die er achter stond minder mooi:

Bekend uit de bijbel als naam van een vrouwelijke demon. Gewoonlijk vertaald met ‘nachtmonster’, maar oorspronkelijk hangt de naam samen met Sumerisch lilla ‘geest, spook’.

Als ik al ideeën had om een dochter zo te noemen, dan werden die meteen weer van tafel geschoven. Ik zag al voor me hoe klasgenootjes er achter zouden komen. Maar dat betekende niet dat ik de naam niet voor mijn personage kon gebruiken.

skinchangerIk weet niet of Lilith toen al een Drakenvrouw was of nog steeds een orc (zoals in mijn eerste ideeën voor dit verhaal), maar het paste sowieso bij het personage dat ik in gedachten had. Iemand met een vreselijke achtergrond, vechtend tegen de vooroordelen over haar. Iemand die oppervlakkig gezien als een monster werd bestempeld, maar achter wie veel meer school. Een vrouw van wie je, wanneer je je best doet om je in haar te verdiepen, begrijpt waarom ze deed wat ze deed.

Uiteindelijk leerde ik de andere verhalen over Lilith natuurlijk wel kennen, want als je telkens vragen krijgt, ga je op zoek naar info. Ik vond het vooral inspirerend. De bijbelse Lilith is een vrouw waar ik tegenop kan kijken. Iemand die in haar eigen kracht staat, die zich niet laat onderdrukken. En hoewel ‘mijn’ Lilith het moeilijk vindt om die kracht in zichzelf te vinden, komt zij er ook wel.

 

FAQ is een terugkerend onderdeel op mijn blog. Heb je ook een vraag voor me? Stel die hier onder, dan komt die misschien ook aan bod.

Van manuscript naar boek

Blog, Een nieuw verhaal, Hydrhaga, over schrijven

Vandaag deel 2 van de weg die ik als schrijver heb afgelegd. Ik wilde iets schrijven over mijn zoektocht naar een uitgever, maar ik zag dat ik dat al eens heb verteld… (je leest die blog hier).

Daarom heb ik besloten om vandaag wat meer te vertellen over wat er allemaal moet gebeuren voor een boek te koop is. En dat is nog een heel proces, want het manuscript van Hydrhaga was het beste dat ik op dat moment kon schrijven, maar het was zeker niet klaar om een boek te worden. Ik vertelde er de vorige keer al iets over, maar dat zal ik nu wat uitgebreider doen.

hydrhagamanuscriptEigenlijk is een boek uitgeven een lang proces. Als je een manuscript opstuurt naar een uitgever ben je zo een half jaar verder voor je een antwoord krijgt. En dat is dan vaak ook nog een afwijzing, zodat je weer van voren af aan kunt beginnen. Als je het geluk hebt dat een uitgever het ziet zitten, begint het redactieproces. Dat is echt niet alleen de grammaticale fouten en spelfouten er uit halen (dat is pas de allerlaatste fase). In de eerste redactierondes wordt gekeken of het verhaal wel logisch is en hoe de personages zijn. Misschien worden hele stukken weggestreept of krijg je de mededeling dat je bepaalde delen toch beter moet uitleggen.

Een vraag die me vaak wordt gesteld, is of ik het niet vervelend vind dat iemand zich met het verhaal gaat bemoeien. Het is toch mijn verhaal? En ineens zegt iemand dat het anders moet.

Het antwoord op die vraag is: Nee, ik vind dat helemaal niet vervelend. Vanaf mijn eerste boek heb ik altijd het gevoel gehad dat een verhaal met de hulp van de redacteur meer en meer het verhaal werd dat ik de hele tijd al wilde vertellen. En eigenlijk is dat ook heel logisch. Ik zit veel te dicht op mijn verhalen om te kunnen zien wat er nu eigenlijk staat. Ik weet wat ik met die ene kromme zin wil zeggen. Ik weet heel veel van mijn personages en mijn wereld, maar daardoor zie ik niet of die informatie ook wel helder in het boek staat. Daar heb je echt iemand voor nodig die er met een frisse blik naar kan kijken.

redactieMaar als ik zeg dat ik er reikhalzend naar uitkijk, dan lieg ik. Want natuurlijk is het ook eng. Als, na bijna drie kwart jaar alleen aan een manuscript werken, het eerste deel van de redactie in mijn inbox ligt, durf ik de mail bijna niet te openen. Dan spiek ik tussen mijn vingers door om te kijken hoe “rood” (of een andere kleur, want de meeste redacteuren zijn lief en laten je niet te hard schrikken) de pagina’s zijn door alle veranderingen en aantekeningen. Vaak genoeg zit ik hardop te mopperen. ‘Dat je dat niet begrijpt! Het staat er toch?’ Maar als ik een dag later nog eens, inmiddels wat rustiger, door de opmerkingen ga, blijkt meestal toch dat de redacteur gelijk heeft.

 

Wat valkuilen van mij die tijdens de redacties naar boven komen:

  • Ik ben bij vlagen veel te lief voor mijn hoofdpersonen, waardoor interacties ongeloofwaardig zijn (ook al ben ik op andere momenten meedogenloos hard).
  • Omdat ik voor het slapengaan nog veel nadenk over mijn verhaal, viel het in het manuscript van Hydrhaga op dat mijn personages ook veel in bed lagen. Oeps.
  • Zuchten, knikken, hoofdschudden, glimlachen, dus… het zijn allemaal stopwoordjes die te vaak in mijn manuscript voorkomen. (En ik heb nog veel meer stopwoordjes.)
  • Ik ben van de snelle omschrijvingen: ‘Kiril riep iets.’ Waarop mijn redacteur altijd vraagt: ‘Wat dan?’ Probleem is dat wanneer je dat uitschrijft er ook een reactie moet komen en voor je het weet ben je weer een paar alinea’s verder. Bij mij groeien manuscripten ook altijd tijdens de redactie in plaats van dat ze korter worden, hihi.

Wil jij iets weten over het uitgeven van een boek, wat er allemaal achter de schermen gebeurt, of iets heel anders over het proces? Laat dan een reactie achter, hier of op facebook.

De volgende keer vertel ik meer over mijn tweede verhaal en hoe anders dat proces was dan het schrijven van mijn eerste boek.

Liefs Kim.

 

Eerder verscheen in de serie over de weg die ik als schrijver heb afgelegd: Hoe het allemaal begon.

 

Nog op de planning staan:

16 augustus: En toen was daar Lilith.

23 augustus: Het warme bad.

30 augustus: Dromen over de toekomst.

Hoe het allemaal begon…

Blog, Hydrhaga, Laatste nieuws

Ter ere van mijn tien jaar gepubliceerd schrijverschap, lijkt het me leuk om in een serie te vertellen welke weg ik heb afgelegd. Van het eerste idee (letterlijk een droom) tot aan mijn dromen voor de toekomst. Iedere donderdag in augustus vertel ik daar iets over.

Vandaag vertel ik hoe het allemaal begon. Voor sommige van jullie is dit geen geheim. Hydrhaga ontstond door een droom. ’s Nachts beleef ik allerlei vreemde avonturen. Ik ren vaak als een soort James Bond rond en moet de wereld redden. Of ik win een marathon. (En wat ik nog steeds niet begrijp: in het echt haat ik hardlopen, in mijn slaap vind ik het heerlijk en ben ik er ook goed in.)

Die dromen gaan altijd over mijzelf. In de zomer van 2006 droomde ik echter over iemand anders. Deze vrouw kwam aan bij een poort met het gevoel dat ze in het land er achter een heerlijk leven zou gaan leiden. Ik werd wakker met het gevoel dat ze zich daar heel erg in vergiste. Het verhaal bleef door mijn hoofd spoken en ik besloot het in een vakantie zonder verdere plannen op te gaan schrijven.

Ik denk dat dit de kracht van Hydrhaga is. Ik begon er aan vanuit mezelf, zonder verwachtingen en zonder een doel dat groter was dan ‘ik wil dit opschrijven’. Ik dacht helemaal niet na over uitgevers of lezers. Het zou in eerste instantie ook maar een kort verhaal worden.

Dit gaf een enorme vrijheid die ik nu nog vaak mis. Er waren geen grenzen, alles kon en mocht. Robots in een high fantasy verhaal? Waarom niet. Een onderzeeër lijkt me leuk. Dan schrijf ik die er toch in! Van de meeste schrijfregels (show don’t tell of infodump bijvoorbeeld) had ik nog nooit gehoord, dus ik maakte me er ook niet druk om. Het was een heel onbevangen proces.

hydrhaga_softcoverHet is niet gek dat Hydrhaga het meest persoonlijke verhaal is geworden. Lumea heeft zeker wel trekjes van mij (oh oh, en soms wordt ze als irritant omschreven…). Dat ze twee oudere broers heeft en het liefst met de jongens meedoet? Dat ben ik. Maar dat ze een moeder heeft die haar juist in het keurslijf van het traditionele vrouwzijn wil drukken… Zo’n moeder heb ik gelukkig niet. Dat ze een achtergrond heeft die heel erg geïnspireerd is door de Noord Amerikaanse Indianen, dat komt rechtstreeks van mijn interesse voor dat volk. Dat Elion een elf is, komt doordat ik verliefd was op de elfen uit Tolkiens wereld.

eaad9d01b1fe1532ae979b1b40629ec9ef133f57Toen ik het verhaal had opgeschreven, bleek dat ik dat schrijven best wel onder de knie had. Natuurlijk maakte ik beginnersfouten. Ik ben nu echt super streng op het schrijven vanuit 1 personage (perspectief), maar in die eerste versie van Hydrhaga presteerde ik het om in een zin in het hoofd van Lumea en in het hoofd van Elion te kruipen. Het verhaal zat ook niet helemaal logisch in elkaar. Maar gelukkig kwam er een uitgever op mijn pad die me daar mee hielp. Maar daarover de volgende keer meer.

Heb je nog een vraag over Hydrhaga of over dit begin van mijn carrière. Laat die dan achter in een reactie, hier of op facebook. Ik vind het leuk om er meer over te vertellen!

Veel liefs, Kim

Hier vind je meer informatie over Hydrhaga en kun je gratis de eerste dertig pagina’s lezen.

Nog op de planning staan:

9 augustus: De zoektocht naar een uitgever.

16 augustus: En toen was daar Lilith.

23 augustus: Het warme bad waar ik in terecht kwam.

30 augustus: Dromen over de toekomst.

Hier is Bloed.

Bloed, Blog, Een nieuw verhaal, Laatste nieuws

Je werkt er zo lang naartoe en dan ineens is het klaar. Bloed is af. Je kunt er niets meer aan veranderen. Niet dat dat nodig is, want na meer dan een jaar er alleen aan werken, zeven proeflezers, vier redactierondes en de eindredactie is het klaar. Maar dat maakt het nou juist zo vreemd. Ik heb er zo intensief aan gewerkt en ineens… een zwart gat.

Gelukkig werd dat al snel opgevuld met de promotie. Eerst natuurlijk Elfia, dat weer geweldig was. Zoveel mensen die blij waren om meer over Lilith te lezen. Heerlijk. En dan op 11 mei de officiële presentatie bij Boekhandel Broekhuis in Hengelo. Mijn soort van thuishaven. Ik heb een heerlijke avond gehad met familie, vrienden en fans.

KTT-BLOED170511-06

Natuurlijk moest Bloed worden onthuld. Mijn vader had een boek gemaakt waarin we het boek konden verstoppen. Dat maakte het extra bijzonder. Het ‘eerste exemplaar’ ging naar Britt, een van mijn proeflezers. Zij vertelde ook iets over hoe zij dat heeft ervaren.

KTT-BLOED170511-07

KTT-BLOED170511-17

Wat erg fijn was, was dat ik de presentatie niet alleen hoefde te doen. Matthijs van der Velden interviewde me en dat ging erg leuk. Ook fijn dat het publiek lekker meedeed door zelf ook anekdotes te delen. Over hoe ik aan de kantinetafel bij V&D hele verhalen vertelde over Lilith en de anderen, bijvoorbeeld.KTT-BLOED170511-18

KTT-BLOED170511-09

Bijzonder was toen Jos Weijmer ter sprake kwam. Bloed is aan hem opgedragen, want hij was mijn mentor en helaas veel te vroeg overleden. Tijdens het schrijven van Bloed heb ik veel aan hem en zijn wijsheden gedacht. Er zit zelfs nog een echt Jos-woord in het boek verstopt. Eeuwige roem voor wie dat kan vinden.

KTT-BLOED170511-21

De avond eindigde met het signeren van een flinke stapel boeken en toen was het eigenlijk alweer veel te snel voorbij. Gelukkig mag ik binnenkort op herhaling. Op 16 juni doe ik een presentatie bij Rebers Boek en Buro in Zevenaar. Vind je het jammer dat je er in Hengelo niet bij was? Kom dan vrijdag gezellig langs.

KTT-BLOED170511-22

~~~~

Foto’s door Nera K. Design

Voorproefje van Bloed lezen? Dat kan hier.

Een voorproefje…

Blog, Een nieuw verhaal, Kims boeken, Laatste nieuws

Tijdens Elfia Haarzuilens komt Bloed uit. Dit is het eerste deel van een nieuwe serie waarin Lilith een van de hoofdrollen heeft.

Vandaag trakteer ik jullie alvast op de eerste twee hoofdstukken. Veel leesplezier!

106Flaptekst:

Iedereen dacht dat het moment dat Lilith het profeetschap aanvaardde het einde betekende van Merzia. Haar aanwezigheid bracht echter vrede en stabiliteit naar het koninkrijk. Daaraan komt een einde als de erfgenaam van de troon terugkeert. De jonge, maar haatdragende Rayender wil wraak om wat zijn vader en het rijk tien jaar eerder is aangedaan. Wanhopig probeert Lilith een nieuwe oorlog tegen te houden.

Ook de plannen van Kiril worden ruw verstoord door de terugkeer van de koning. Zelfingenomen als hij is, ziet hij zichzelf als de man die Merzia naar een hoger plan kan tillen. In plaats van zijn greep op de macht te versterken, moet hij echter zijn zwaard weer oppakken en in dienst van de meedogenloze Rayender strijden voor het behoud van zijn eigen idealen.

Ver van dit grimmige strijdtoneel, in de woestijn Cornuagh woont Nighram samen met haar ouders. De enige schaduw op haar eenvoudige leven is de hoon van haar leeftijdsgenootjes. Dan duiken ook hier de strijders van de Goden op…

 

Download hier gratis de eerste twee hoofdstukken: PDFBloed