De ervaringen van een proeflezer

Blog, over schrijven, Vertellingen van de Ondergang

Het duurt nog een tijdje voor jullie Blind kunnen lezen. Het boek staat gepland voor augustus, maar de exacte datum is nog niet bekend. Het is weer zo’n boek waar ik zelf heel weinig over kan vertellen, want dan verklap ik natuurlijk alles.

9510e867a2545c8c1b23f4194c69f5e490570550Er is echter al één iemand die het verhaal al wel heeft gelezen. Dat is mijn proeflezer Kirsten Groot. Kirsten is zelf bezig met haar geweldige serie Shirareta Sekai (echt een aanrader!) en ze studeert, maar ze maakte gelukkig weer tijd vrij om mijn verhaal te lezen. En omdat ik zelf nog niet teveel over de inhoud van Blind kan vertellen, neem ik je mee in haar leeservaring. Wees gerust, zonder spoilers.

De scènes met Nayaku maakten de meeste emoties los. Ik heb soms echt heel erg moeten lachen om de opmerkingen in de kantlijn. Maar het is vooral heel erg fijn om te weten hoe een scène wordt beleefd en hoe een personage overkomt.

Een greep uit de opmerkingen over Nayaku:

Die man… Hij is zo’n verschrikkelijke narcist, haha, maar hij is niet zo erg dat hij overkomt als een karikatuur ofzo, dus dat heb je heel goed gedaan.

Tch stomme man… (ik wilde een ander woord gebruiken, maar dat doe ik toch maar niet, haha.)

Omg mijn haat en walging voor deze man kennen geen grenzen………

Omg ik wil hem zo graag slaan! Zelfs Joffrey ergerde me minder…

Vooral die laatste opmerking vind ik een groot compliment. 😀

Een ander personage krijgt het zwaar te verduren en dat zorgde voor dit:

Omg ik vind het zo spannend aaaah en ik ben zo bang dat het gaat mislukken. T^T

Neeeeee dit kan niets goeds betekenen…

Omg wat gaan ze doen…? Waar brengen ze hem naartoe? Mijn hart kan dit niet aan, Kim…

Ja, ontsnap! Please!

NEE Kiril, waar blijf je?!

Ja, alsjeblieft! Het maakt me niet uit wie, maar iemand moet hem daar weghalen.

Gelukkig zitten er in Blind ook veel fijne momenten. En dan vond ik dit soort opmerkingen in de kantlijn:

Dit had ik echt even nodig. ❤

Omg… dit is het punt waarop ik traantjes weg moet vegen.

Hij is te lief voor deze wereld. ❤

Natuurlijk had Kirsten ook veel opmerkingen over scènes die net wat scherper kunnen, personages die ineens heel vreemd handelen of zaken die duidelijker moeten. Daar is een proeflezer immers voor. De komende weken ga ik daarmee aan de slag. Ik durf nu al te zeggen dat Blind mijn beste boek tot nu toe is. Het mooie is dat het dus alleen nog maar beter gaat worden.

Nog een paar maanden en dan kunnen jullie dat zelf beoordelen!

Zoals ik in het begin al aangaf is Kirsten zelf ook schrijver. Je vindt haar boek als ebook en paperback HIER.

Ga naar Kirstens website voor een gratis voorproefje en interessante achtergrondinformatie: kirstengroot.com

 

 

 

 

 

 

 

 

Neeeee, ga naar je dochter, darn it!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oké, laat maar zitten, hahahahaha, affectie zal het niet zijn XD

Het hoeft niet in een keer goed

Blog, over schrijven

Vandaag kreeg ik een mail van een van mijn proeflezers en eronder stond: puur uit nieuwsgierigheid, maar hoe vaak herschrijf jij eigenlijk een verhaal? Ik antwoordde en toen dacht ik: daar zou ik eens een blog over moeten schrijven.

dragon_writer_by_25kartinok-d4km6vrIk merk vaak dat mensen denken dat je een versie van een verhaal schrijft, dat opstuurt naar een uitgever en het bijna zo wordt uitgegeven. Als ik dan over redactie vertel, vraagt men zich regelmatig af of ik het niet heel vervelend vind dat iemand anders zich met het verhaal gaat bemoeien. Het is toch mijn verhaal? Pas als ik uitleg dat het verhaal met iedere herschrijfronde en dus ook redactieronde meer het verhaal wordt dat ik altijd al had willen vertellen, beginnen ze het te begrijpen.

Maar ik schrijf deze blog eigenlijk niet voor al die lezers, maar juist voor de beginnende schrijvers. Voor hen die een verhaal in zich hebben, maar dat niet op papier durven te zetten. Die misschien wel gaan zitten en beginnen, maar al snel weer opgeven, want wat ze op papier zetten, is niet in een keer goed. En voor hen die misschien wel gaan herschrijven, maar dan alsnog moedeloos worden, omdat het dan nog steeds niet is wat ze voor ogen hadden. Die hun zelfvertrouwen verliezen, omdat ze alleen het eindresultaat zien dat in de boekhandels ligt en niet dat die schrijver misschien wel net zo begon.

Hoe vaak ik herschrijf? Ik heb geen idee. Sommige scenes tientallen keren, andere krijg ik bijna in een keer goed op papier. Doordat ik organisch schrijf, mijn verhaal niet chronologisch op papier zet en tussendoor mezelf redigeer – ja, ik ben een chaoot – heb ik nooit een eerste versie die ik daarna van begin tot einde kan herschrijven.

bloed_finalcropped2Maar ik kan je wel wat andere getallen geven. “Bloed” telt op dit moment 103.000 woorden. Mijn bestandje met deleted scenes heeft er bijna 45.000. Iets minder dan de helft dus. Woorden die ik heb geschreven, maar nooit gedrukt gaan worden. Scenes die niet goed genoeg zijn. Wat ik je ook kan vertellen is dat ik op dit moment bij versie 29 ben van het verhaal. Iedere keer dat ik een deel van het verhaal volledig omgooi zonder dat ik er zeker van ben of het een verbetering zal zijn, sla ik het bestand opnieuw op, zodat ik terug kan als het toch niet wat wordt. Inmiddels 29 keer, dus.

Lieve twijfelende schrijver, geef niet op. Ploeter net zo lang tot je tevreden bent. Ook al moet je het verhaal duizend keer herschrijven, dat maakt niet uit. Het maakt je geen mindere schrijver dan iemand die zegt het in een keer te kunnen. Sterker nog: ik denk dat jij misschien wel de betere schrijver bent, want jij gaat voor het hoogst haalbare en wilt jezelf constant blijven verbeteren.

Zolang je plezier hebt in het schrijven, is er niets verloren!

 

Nog een blog over plotten en organisch schrijven.

En over het herschrijven van Geboren in Licht.

Afbeelding gevonden op Deviant Art.