De ervaringen van een proeflezer

Blog, over schrijven, Vertellingen van de Ondergang

Het duurt nog een tijdje voor jullie Blind kunnen lezen. Het boek staat gepland voor augustus, maar de exacte datum is nog niet bekend. Het is weer zo’n boek waar ik zelf heel weinig over kan vertellen, want dan verklap ik natuurlijk alles.

9510e867a2545c8c1b23f4194c69f5e490570550Er is echter al één iemand die het verhaal al wel heeft gelezen. Dat is mijn proeflezer Kirsten Groot. Kirsten is zelf bezig met haar geweldige serie Shirareta Sekai (echt een aanrader!) en ze studeert, maar ze maakte gelukkig weer tijd vrij om mijn verhaal te lezen. En omdat ik zelf nog niet teveel over de inhoud van Blind kan vertellen, neem ik je mee in haar leeservaring. Wees gerust, zonder spoilers.

De scènes met Nayaku maakten de meeste emoties los. Ik heb soms echt heel erg moeten lachen om de opmerkingen in de kantlijn. Maar het is vooral heel erg fijn om te weten hoe een scène wordt beleefd en hoe een personage overkomt.

Een greep uit de opmerkingen over Nayaku:

Die man… Hij is zo’n verschrikkelijke narcist, haha, maar hij is niet zo erg dat hij overkomt als een karikatuur ofzo, dus dat heb je heel goed gedaan.

Tch stomme man… (ik wilde een ander woord gebruiken, maar dat doe ik toch maar niet, haha.)

Omg mijn haat en walging voor deze man kennen geen grenzen………

Omg ik wil hem zo graag slaan! Zelfs Joffrey ergerde me minder…

Vooral die laatste opmerking vind ik een groot compliment. 😀

Een ander personage krijgt het zwaar te verduren en dat zorgde voor dit:

Omg ik vind het zo spannend aaaah en ik ben zo bang dat het gaat mislukken. T^T

Neeeeee dit kan niets goeds betekenen…

Omg wat gaan ze doen…? Waar brengen ze hem naartoe? Mijn hart kan dit niet aan, Kim…

Ja, ontsnap! Please!

NEE Kiril, waar blijf je?!

Ja, alsjeblieft! Het maakt me niet uit wie, maar iemand moet hem daar weghalen.

Gelukkig zitten er in Blind ook veel fijne momenten. En dan vond ik dit soort opmerkingen in de kantlijn:

Dit had ik echt even nodig. ❤

Omg… dit is het punt waarop ik traantjes weg moet vegen.

Hij is te lief voor deze wereld. ❤

Natuurlijk had Kirsten ook veel opmerkingen over scènes die net wat scherper kunnen, personages die ineens heel vreemd handelen of zaken die duidelijker moeten. Daar is een proeflezer immers voor. De komende weken ga ik daarmee aan de slag. Ik durf nu al te zeggen dat Blind mijn beste boek tot nu toe is. Het mooie is dat het dus alleen nog maar beter gaat worden.

Nog een paar maanden en dan kunnen jullie dat zelf beoordelen!

Zoals ik in het begin al aangaf is Kirsten zelf ook schrijver. Je vindt haar boek als ebook en paperback HIER.

Ga naar Kirstens website voor een gratis voorproefje en interessante achtergrondinformatie: kirstengroot.com

 

 

 

 

 

 

 

 

Neeeee, ga naar je dochter, darn it!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Oké, laat maar zitten, hahahahaha, affectie zal het niet zijn XD

Van manuscript naar boek

Blog, Een nieuw verhaal, Hydrhaga, over schrijven

Vandaag deel 2 van de weg die ik als schrijver heb afgelegd. Ik wilde iets schrijven over mijn zoektocht naar een uitgever, maar ik zag dat ik dat al eens heb verteld… (je leest die blog hier).

Daarom heb ik besloten om vandaag wat meer te vertellen over wat er allemaal moet gebeuren voor een boek te koop is. En dat is nog een heel proces, want het manuscript van Hydrhaga was het beste dat ik op dat moment kon schrijven, maar het was zeker niet klaar om een boek te worden. Ik vertelde er de vorige keer al iets over, maar dat zal ik nu wat uitgebreider doen.

hydrhagamanuscriptEigenlijk is een boek uitgeven een lang proces. Als je een manuscript opstuurt naar een uitgever ben je zo een half jaar verder voor je een antwoord krijgt. En dat is dan vaak ook nog een afwijzing, zodat je weer van voren af aan kunt beginnen. Als je het geluk hebt dat een uitgever het ziet zitten, begint het redactieproces. Dat is echt niet alleen de grammaticale fouten en spelfouten er uit halen (dat is pas de allerlaatste fase). In de eerste redactierondes wordt gekeken of het verhaal wel logisch is en hoe de personages zijn. Misschien worden hele stukken weggestreept of krijg je de mededeling dat je bepaalde delen toch beter moet uitleggen.

Een vraag die me vaak wordt gesteld, is of ik het niet vervelend vind dat iemand zich met het verhaal gaat bemoeien. Het is toch mijn verhaal? En ineens zegt iemand dat het anders moet.

Het antwoord op die vraag is: Nee, ik vind dat helemaal niet vervelend. Vanaf mijn eerste boek heb ik altijd het gevoel gehad dat een verhaal met de hulp van de redacteur meer en meer het verhaal werd dat ik de hele tijd al wilde vertellen. En eigenlijk is dat ook heel logisch. Ik zit veel te dicht op mijn verhalen om te kunnen zien wat er nu eigenlijk staat. Ik weet wat ik met die ene kromme zin wil zeggen. Ik weet heel veel van mijn personages en mijn wereld, maar daardoor zie ik niet of die informatie ook wel helder in het boek staat. Daar heb je echt iemand voor nodig die er met een frisse blik naar kan kijken.

redactieMaar als ik zeg dat ik er reikhalzend naar uitkijk, dan lieg ik. Want natuurlijk is het ook eng. Als, na bijna drie kwart jaar alleen aan een manuscript werken, het eerste deel van de redactie in mijn inbox ligt, durf ik de mail bijna niet te openen. Dan spiek ik tussen mijn vingers door om te kijken hoe “rood” (of een andere kleur, want de meeste redacteuren zijn lief en laten je niet te hard schrikken) de pagina’s zijn door alle veranderingen en aantekeningen. Vaak genoeg zit ik hardop te mopperen. ‘Dat je dat niet begrijpt! Het staat er toch?’ Maar als ik een dag later nog eens, inmiddels wat rustiger, door de opmerkingen ga, blijkt meestal toch dat de redacteur gelijk heeft.

 

Wat valkuilen van mij die tijdens de redacties naar boven komen:

  • Ik ben bij vlagen veel te lief voor mijn hoofdpersonen, waardoor interacties ongeloofwaardig zijn (ook al ben ik op andere momenten meedogenloos hard).
  • Omdat ik voor het slapengaan nog veel nadenk over mijn verhaal, viel het in het manuscript van Hydrhaga op dat mijn personages ook veel in bed lagen. Oeps.
  • Zuchten, knikken, hoofdschudden, glimlachen, dus… het zijn allemaal stopwoordjes die te vaak in mijn manuscript voorkomen. (En ik heb nog veel meer stopwoordjes.)
  • Ik ben van de snelle omschrijvingen: ‘Kiril riep iets.’ Waarop mijn redacteur altijd vraagt: ‘Wat dan?’ Probleem is dat wanneer je dat uitschrijft er ook een reactie moet komen en voor je het weet ben je weer een paar alinea’s verder. Bij mij groeien manuscripten ook altijd tijdens de redactie in plaats van dat ze korter worden, hihi.

Wil jij iets weten over het uitgeven van een boek, wat er allemaal achter de schermen gebeurt, of iets heel anders over het proces? Laat dan een reactie achter, hier of op facebook.

De volgende keer vertel ik meer over mijn tweede verhaal en hoe anders dat proces was dan het schrijven van mijn eerste boek.

Liefs Kim.

 

Eerder verscheen in de serie over de weg die ik als schrijver heb afgelegd: Hoe het allemaal begon.

 

Nog op de planning staan:

16 augustus: En toen was daar Lilith.

23 augustus: Het warme bad.

30 augustus: Dromen over de toekomst.

Worldcon Helsinki 2017

Blog, Een nieuw verhaal, Laatste nieuws, over schrijven, Uncategorized

Toen ik anderhalf jaar geleden mijn baan verloor, besloot ik me fulltime te gaan storten op het schrijven. Ik wilde kijken hoever ik kon komen als ik daar al mijn aandacht op kon vestigen. Ook besloot ik een serieuze poging te doen om de internationale markt te veroveren.

Een paar jaar geleden waren al Hydrhaga en Bound in Darkness uitgekomen als Engelse edities. Het afgelopen jaar heb ik ook Verbroken in Schemer laten vertalen (nog even de puntjes op de I en dat boek is klaar) en onlangs is mijn vertaler gestart met het laatste deel van de Lilith trilogie. Ook heb ik de eerste stukken van Jager naar het Engels laten omzetten. Mijn plan was namelijk tweeledig: via selfpub de Lilith trilogie lanceren en met Jager en Prooi op zoek naar een agent of uitgever in het buitenland.

Ik ben altijd heel goed in het bedenken van plannen, maar hoe ik die vervolgens ten uitvoer moet brengen… dat vind ik altijd een stuk lastiger. Want hoe werkt dat Amazon nou eigenlijk? Waar moet je op letten als je een boek uitgeeft in het buitenland? Welke agent is betrouwbaar en hoe benader je die dan? Heel veel vragen, weinig antwoorden. Want als je op internet gaat zoeken, vind je heel veel informatie. Maar welke is de goede?

20979839_10156138244785931_159043837_nGelukkig werd dit jaar de Worldcon niet in Amerika georganiseerd, maar in het beter bereikbare Helsinki. Ik besefte dat ik daar de informatie zou kunnen vinden die ik zocht. J. Sharpe besloot ook te gaan, dus boekten we een vlucht en hotel. Op 9 augustus vlogen we (de groep Nederlanders was inmiddels wat groter) naar Finland. Ik had mijn koffer vol met boeken en mijn hoofd vol met vragen waar ik een antwoord op hoopte te krijgen. En het nieuwste boek van Joris was net uit, dus had ik ook nog erg fijn leesvoer voor onderweg.

Nou ken je misschien de comic cons zoals die in Nederland en België worden gehouden. Ik kan je vertellen, een Worldcon is echt iets heel anders. Het is meer een conferentie. Vijf dagen lang is er een uitgebreid programma met lezingen, panels, workshops, films, feestjes en nog veel meer (ik geloof 900 programma onderdelen in totaal). Ook worden er de Hugo Awards uitgereikt. In de cons in Nederland en België ligt de nadruk veel meer op de markt en het cosplayen, dat is bij Worldcon van ondergeschikt belang.

20643094_1498795120247492_7084231199434310329_oDe eerste dag was chaos. Er stond niet zoveel op het programma, dus de duizenden mensen wilden allemaal hetzelfde zien. Dat paste echter niet in de zalen. De panels waar het ons wel lukte om binnen te komen, vielen tegen. Geen geslaagde eerste dag dus. De afsluiting was wel erg gezellig: lekker uit eten met een hele club Nederlanders.

De tweede dag waren er meer dingen tegelijkertijd gepland, waardoor de menigte zich meer verdeelde en er waren grotere zalen geregeld. Joris en ik vonden een plekje vooraan in de zaal bij het – voor mij – meest belangrijke panel van die dag: “Literary agents and where to find them”. Ik weet nu wie ik Jager kan toesturen en hoe ik dat het beste kan doen.

20645575_1501373256656345_2033492774155957521_oEen paar uur later mochten Joris en ik ook zelf in een panel plaatsnemen: “Role of secrets in speculative fiction”. Hoe kom je op zo’n panel, vraag je je misschien af? Maanden eerder had ik aangegeven graag deel te nemen aan het programma en tot mijn verrassing was ik voor drie panels geselecteerd. Dit eerste panel ging erg leuk en het geeft een enorme kick om voor zo’n grote zaal te zitten. Vooral omdat de meeste stoelen ook echt bezet waren. Op de foto zwaait Worldcon naar Nederland.

20729294_10155401386825211_8531112473293136982_nVrijdag wilde ik naar het panel “Building resistance”. Helaas ontspoorde dat helemaal. Het panel zou gaan over hoe je overtuigend een opstand neerzet in je verhaal en het begon veelbelovend. Al snel ging het echter over American healthcare. Jammer, want in de Vertellingen van de Ondergang 2 – Macht gaat een opstand een grote rol spelen. Vervolgens moest ik deelnemen aan een panel over “Female friendship in fiction”. Een lastig onderwerp, vond ik, maar uiteindelijk ging het prima. Een paar uurtjes later zat ik in het leukste panel: “The Fantastical travel guide”, samen met Shimo Suntila, Jeff Vandermeer en Anne Leinonen. Je kunt deze hier op Youtube terugzien. Dit was het laatste panel waar ik aan deel moest nemen. Ik vond het echt super om dit te ervaren, maar ik vond het ook wel fijn dat het er nu op zat. Want soms miste ik ook hele interessante onderwerpen, doordat ik ergens moest zijn. Ach ja, je kunt niet alles hebben.

20747090_1501200496673621_1137454661_oHet meest interessante moest echter nog komen. In het panel “So you’ve decided to self-publish. Now What?” gaven vijf schrijvers echt alle ins and outs over het selfpubben. Wat heb ik hier veel aan! De volgende dag heb ik nog gepraat met Deborah J. Dean, een van de deelnemers aan het panel, en ik heb nu een heel stappenplan klaar voor hoe ik de Lilith trilogy kan gaan verkopen. De eerste stappen zijn zelfs al gezet. Echt super dat deze mensen hun kennis wilden delen!

De hele Worldcon was mijn Bound in Darkness te koop in de dealerroom en zaterdag stond ik op het programma voor een signeersessie. Als je George RR Martin of Robin Hobb bent dan gaan de mensen al twee uur van tevoren in de rij staan en gaat de rij minstens twee keer de zaal rond. Dat was bij mij natuurlijk een stukje minder, maar ik was blij verrast dat er toch echt mensen kwamen. Een man uit Amerika had naar aanleiding van “The Fantastical travel guide” mijn boek gekocht en was er ook al best ver in. Het was super om te horen dat hij het een erg goed verhaal vond. Ook kwam Mervi, een Finse boekblogger, langs om een recensie exemplaar op te halen en met Joris en mij op de foto te gaan.

Op zondag moest Worldcon het zonder Joris en mij doen. We besloten dat we toch echt wat meer van Helsinki moesten zien dan alleen het stukje van de hostel naar de con.

Wat ik me eigenlijk helemaal niet zo gerealiseerd had, is dat Worldcon viel in de laatste week dat ik uitkeringsgerechtigd was. Geïnspireerd keerde ik terug, met een duidelijk beeld hoe ik nu verder moet. De cirkel is rond. Zou het toeval zijn?

 

P.S. Omdat het veroveren van de wereld niet zo snel ging als ik aanvankelijk had gehoopt en ik het ook wel heel eenzaam vond, ben ik pas geleden weer op zoek gegaan naar een baan. Sinds vorige maand heb ik weer werk voor drie dagen in de week, wat perfect te combineren is met al die andere dingen die ik doe.

“Zuiver”

Een nieuw verhaal

Mijn nieuwe verhaal vordert gestaag. Het zal zich afspelen in dezelfde wereld als de Lilith-trilogie, maar dan eerder. In de trilogie had de Godin Margal een bijrol, in dit verhaal spelen zij en haar gezin de hoofdrollen.
De afgelopen weken heb ik enkele scenes geschreven die her en der in het verhaal moeten voorkomen. Maar in dit stadium ben ik vooral veel aan het nadenken over de personages die een rol gaan spelen.

Daardoor kwam ik tot de conclusie dat dit verhaal nog een hele uitdaging wordt om te schrijven. Niet alleen omdat ik een man als hoofdpersoon heb, maar vooral ook omdat ik voor dit verhaal een heel andere insteek moet kiezen. Ik schreef het een tijd geleden al op Facebook: tot nu toe schreef ik over vrouwen die om wat voor reden dan ook buiten de samenleving staan en moeite moeten doen om hun plek te veroveren. De man waarover ik nu ga schrijven staat echter midden in de samenleving. Hij – Meaghun – bekleedt een belangrijke positie als generaal van de Godin Margal. Hij komt uit een hecht gezin en heeft zelf twee vrouwen en een schare kinderen.

De werktitel van dit verhaal is “Zuiver”. Dat slaat niet alleen de zuiveringen die Margal laat uitvoeren door de gedaanteverwisselaars te doden en hun nakomelingen te dopen, maar ook op een zuiver geweten. Want de wereld waarin Meaghun leeft, blijkt opgebouwd uit leugens. Maar als hij die onthult, zet hij alles op het spel.