Lieve lezers…

Laatste nieuws

Ik heb heel veel lieve lezers, maar soms word ik me daar wel heel erg bewust van. Bijvoorbeeld als je in een week meerdere, heerlijke reacties krijgt.

Op dinsdag kreeg ik deze reactie van collega-schrijver Roselynd Randolph:
Ik kon niet wachten tot de vakantie, dus vandaag maar “Geboren in Licht” uitgelezen. Je gaat dus niet meer in mijn koffer
Wat mij opvalt is de hoge realiteitsfactor in de manier waarop Lilith reageert. Dat is echt een verademing tov de Amerikaanse fantasy die een ander stramien volgt. Misschien is het de Calvinistische inslag van de Nederlanders (grappig, komende van een RK zuiderling) die niet zo van de heppy de peppy eindes is, waarbij we met zijn allen in gejuich uitbarsten. Je doet Lilith absoluut recht door het einde van de trilogie, die heel realistisch aandoet door alle emoties die Lilith ervaart en de beslissingen die ze neemt. Ik denk dat de manier waarop jij je trilogie hebt neergezet, duidelijk aangeeft dat de Nederlandse Fantasy absoluut niet in de kinderschoenen staat, maar zich kan meten met de beste onder de vertaalde buitenlandse boeken. De nadruk ligt echt op de persoon en de (spirituele) ontwikkeling, en dat is voor mij boeiend om te lezen. We worden erg beïnvloed door Amerikaanse media en je merkt aan de lezers dat als ze maar veel van hetzelfde voorgeschoteld krijgen, ze vanzelf gaan denken dat dit de standaard is, en dat dit goed is. (getuige de mensen die zeggen ” ik lees alleen Engels hoor!” Mmhm…) Door boeken als de Lilith trilogie, die eigenzinnig een andere kant opgaat, krijgt de Nederlandse lezer de kans, een boek te lezen dat aansluit bij onze eigen belevingswereld en lopen we niet massaal braaf achter elkaar aan op hetzelfde padje. Je bewijst dat Nederlandse Fantasy echt lééft. Zoals het bedoelt is.

castlefest1

En gisteren kreeg ik deze van Silvia Rietdijk:
Hai Kim, ik heb je Lilith trilogie met plezier gelezen. Elk deel heeft zijn eigen stem, en is boeiend op zijn eigen manier, al zijn ze alle drie intens met elkaar verweven. De omgevingen waarin het verhaal zich afspeelt vind ik sfeervol omschreven. Je roept een tastbaarheid op waardoor je je gemakkelijk in de wereld van Lilith kunt verplaatsen. Personages groeien, door de delen heen, mee met de verhaallijn, zo ontdek je telkens weer een nieuwe kant van een personage. Zo ontwikkelt er zich bij Lilith, in mijn beleving, een zachtheid die tegelijkertijd een heldere scherpzinnigheid meebrengt in het vinden van haar eigen kracht, als zij de drakenwisselaar Az-Zhara ontmoet in: Geboren in Licht. (Geweldige naam trouwens Az-Zhara. Om verliefd op te worden ) De kennismaking met Az-Zhara (en de ontmoeting met de andere draken), geeft het verhaal een boeiende extra dimensie. Hoe Lilith in Geboren in Licht het afgesneden zijn van haar eigen lichaam ervaart en dat weet te overwinnen door de helende kracht in zichzelf te vinden, heeft mij diep geraakt en vind ik een van de mooiste stukken. Dank je wel voor het delen van je verhaal, Kim! Groetjes Silvia.

Daar werd ik wel even stil van. Dat ik mensen echt kan raken met mijn verhalen. Dat ze genieten van mijn verhalen vind ik al super, maar dit is iedere keer weer heel bijzonder om te horen.

Dank jullie wel dat jullie de tijd hebben genomen om zo uitgebreid te reageren, Roos en Silvia. En ook een dank je wel aan al die mensen die dat in het verleden hebben gedaan (zoals bijvoorbeeld op Castlefest waar de foto genomen is en waar weer veel mensen naar me toe kwamen om te vertellen wat ze van de boeken vonden). Het geeft me energie en houdt me schrijvende. Die erkenning, die betekent het meest voor me. Het motiveert me enorm om weer verder te schrijven aan nieuwe verhalen.

En ook een dank je wel aan Navarth, die de trilogie beoordeelde op bol.com.

Nederland vs de rest van de wereld

Laatste nieuws

Gewoonlijk houd ik er niet zo van om op mijn blog tekeer te gaan over iets waar ik me over opwind. Ik geloof namelijk niet echt dat het wat uitmaakt. Maar af en toe steekt er weer iets de kop op, waar ik al langer mee zit en wat me raakt. En dan krijg je dit.

Het blijkt een ‘feit’ dat Nederlanders en Vlamingen liever buitenlandse fantasy lezen dan Nederlandstalige. Dat vermoeden bestond al langer, mede door de reacties die ik en andere schrijvers af en toe kregen, maar nu is het door de Taalunie onderzocht. Schrijven Online berichtte daarover: 700 Vlaamse en Nederlandse jongeren gaven door middel van een stemkastje aan ruim 63% meer boeken van buitenlandse schrijvers te lezen dan van Nederlandse en Vlaamse auteurs. Minister van Onderwijs en Taalunievoorzitter Pascal Smet vroeg zich af waarom, waarop de scholieren antwoordden dat het buitenlandse aanbod groter is en dat bijvoorbeeld het genre fantasy in de Nederlandstalige literatuur nagenoeg ontbreekt.

Ik zie het leven vaak positief en ik ben er ook echt van overtuigd dat bovenstaande aan het veranderen is. Er zijn de laatste jaren zoveel meer goede fantasy-boeken bijgekomen van Nederlandse en Vlaamse schrijvers en het aanbod wordt steeds breder. Geen schrijver is immers gelijk.

Dat was dan ook mijn eerste reactie op het bericht. Er is nog veel werk te doen om bekendheid te vergaren, maar we zijn op de goede weg.
En dan komt er daarna iemand die zegt ook liever buitenlandse fantasy te lezen. Ze is erg kritisch, zegt ze zelf, en als een boek niet spannend is na 30 pagina’s dan gooit ze het aan de kant. Dat is haar goed recht en tussen de regels door lees ik dat ze Nederlandstalige fantasy ook wel heeft geprobeerd. Of althans, dat hoop ik, want anders is het moeilijk om over dit onderwerp een mening te vormen.
Tussen de regels door lees ik ook iets anders, maar misschien (waarschijnlijk) was dat mijn frustratie van dat moment. Nederlandstalige fantasy is langdradig en niet spannend. Nee, dat bedoelt ze vast niet. Dat ligt echt aan mij.

Maar de discussie laat me niet los. Wat is dat toch dat Nederlandstalige fantasy minder goed zou zijn dan buitenlandse fantasy? En ineens besef ik me dat het een hele oneerlijke vergelijking is. Niet omdat de meeste fantasy die je in de boekhandels treft vertaald werk is en het dus logisch is dat de lezer daar meer mee in aanraking komt. Maar omdat Nederland, zelfs samen met Vlaanderen, zo’n klein gebiedje is en het qua aanbod dus altijd moet afleggen tegen de rest van de wereld. Vergelijk ons werk liever met werk uit Engeland, uit Amerika of uit Duitsland. Dan is de verhouding nog steeds scheef, maar de vergelijking in ieder geval iets minder krom.

Wat me ook tegenstaat aan de vergelijking die telkens wordt gemaakt, is de hokjesgeest. Alle Nederlandstalige fantasy wordt over een kam gescheerd, terwijl het aanbod zo breed is. Ik lees de laatste tijd veel fantasy van eigen bodem en ik kan er veel over zeggen, maar ik ben nog niet twee dezelfde verhalen tegen gekomen. Alle buitenlandse fantasy is toch ook niet gelijk? De mensen die op de discussie reageren hebben meestal een favoriete schrijver, maar weten heel goed dat niet alles wat in het buitenland uitkomt, van diezelfde kwaliteit is. Waarom verwachten ze dat van Nederlandstalige fantasy dan wel?

Dus eigenlijk wil ik zeggen: Ik hoop dat een slechte leeservaring niet de deur dichtdoet voor alle andere schrijvers uit ons taalgebied. Als je een slecht boek uit het buitenland leest, lees je dan ook nooit meer iets van over de grenzen? Judge a book on it’s cover, niet op de afkomst van de schrijver.

Zoals ik in het begin al zei, ik denk niet dat deze blogpost wat zal veranderen. Maar het lucht wel op. En misschien bedenken nu meer mensen dat we onszelf ook wel heel snel in de hoek drukken, zodat we niet kunnen winnen. Is Nederlandstalige fantasy beter of slechter dan buitenlands werk? Is de Nederlandse keuken lekkerder of smeriger dan de buitenlandse? Zijn Nederlandse mannen mooier of lelijker dan buitenlandse? Die vragen zijn nooit te beantwoorden. Niet alleen omdat het een kwestie van smaak is, maar vooral omdat de vergelijking niet specifiek genoeg is. Dus moeten we stoppen met ons dat af te vragen.

En nu ga ik iets doen dat constructiever is dan zeuren; een boek schrijven. Ik weet nu al dat er mensen zijn die het boek zullen waarderen en mensen die het aan de kant zullen leggen. Dat zegt iets over de boeken die IK schrijf en niet over de werken van andere auteurs in Nederland en Vlaanderen. En het zegt ook niets over de werken van over de grenzen.

Lees het hele nieuwsbericht hier.

Presentatie Geboren in Licht – deel 1

Geboren in Licht, Kims boeken, Laatste nieuws, presentatie Geboren in Licht

Afgelopen zaterdag was de presentatie van Geboren in Licht in Hengelo. Het was een groot succes. Binnenkort zal ik een verslag schrijven op Fantasyboeken.org en zal er een videoverslag geplaatst worden op DeHobbit.net. Daarom houd ik het voor nu even op de Lilith-theme die Jochem de Jong voor de trilogie heeft gecomponeerd en de toespraak die ik zaterdag hield.

Zes jaar ben ik met de Lilith-trilogie bezig geweest. Toen ik begon was ik nog niet eens gepubliceerd, nu aan het einde van het verhaal, heb ik 4 boeken op mijn naam staan.
En dat is een heel verschil. Aan het begin van het verhaal wist ik niet dat het bij anderen terecht zou komen. De kans was er nog steeds dat ik de enige was die het ooit zou lezen. Naarmate de trilogie vorderde, werd steeds duidelijker dat ik een publiek had. Een publiek dat wilde weten hoe het verder ging met Lilith.

Hoewel er veel aan het verhaal is veranderd, is het altijd het verhaal gebleven dat ik graag wilde schrijven. Een verhaal over een vrouw met een vreselijke achtergrond en haar strijd om een beter leven te krijgen. Een verhaal zonder goed of kwaad. Ik heb het mezelf niet makkelijk gemaakt met een hoofdpersoon die het liefst wegkruipt in een hoekje waar niemand haar kan vinden. Ik geef haar geen ongelijk, maar toch moest ik haar voor het verhaal naar buiten lokken.
En dan had ik ook nog een God die dreigde de wereld te vernietigen als het niet zo zou gaan zoals hij wilde.

Het schrijft anders als je weet dat je verhaal door anderen wordt gelezen. Ik werd daardoor strenger voor mezelf. En als ik blind was voor de ongeloofwaardigheden in het verhaal, wees Jos Weijmer mij er wel op. Zo heb ik in die zes jaar een enorme groei doorgemaakt. Soms kreeg ik mijn manuscript roodgekleurd terug van Jos, maar op het einde bleven de pagina’s leeg van commentaar. Een duidelijk teken van mijn groei als schrijver.

Vandaag is een afscheid. Ik ben klaar met Lilith. Ze is zoals ze is, ik kan niets meer aan haar veranderen. Ik draag haar over aan jullie en bij jullie zal ze verder groeien. Want het is een verhaal geworden dat je zelf gedeeltelijk mag invullen. Ik hoop dat jullie goed voor Lilith zullen zorgen.

Dank jullie wel voor de motivatie om mijn verhalen aan het papier toe te vertrouwen. Ik kon het niet zonder Jos, maar ook niet zonder jullie.